Ο Όσιος Σέργιος του Μαλοπίνεγκα

Για εξήντα δύο ολόκληρα χρόνια ένας ταπεινός ιερέας στις παγωμένες εσχατιές του ρωσικού Βορρά κήρυττε με αποστολικό ζήλο στους ειδωλολάτρες Τσουντ. Λίγο πριν παραδώσει την ψυχή του στον Κύριο, εκάρη μεγαλόσχημος μοναχός με το όνομα Σέργιος, αφήνοντας πίσω του τάφο που έγινε πηγή θαυμάτων. Το κοσμικό του όνομα ήταν Συμεών και γεννήθηκε το έτος χίλια τετρακόσια ενενήντα τρία σε μια οικογένεια ευγενών.

Ο πατέρας του, Μαρκιανός Στεφάνοβιτς Νεκλιούντ, καταγόταν από αρχοντική γενιά του Νόβγκοροντ και έζησε χρόνια δύσκολα και ταραγμένα. Όταν ο Ιβάν ο Τρίτος υπέταξε οριστικά το Μέγα Νόβγκοροντ στη Μόσχα, ο Μαρκιανός μαζί με άλλους συμπολίτες του εγκατέλειψε την πατρίδα του. Έφυγαν προς τα βόρεια εδάφη, εκεί όπου άρχιζε η παγωμένη θάλασσα και η ζωή απαιτούσε μεγάλη υπομονή.

Στα μέρη αυτά ο Μαρκιανός νυμφεύθηκε την Απολλιναρία, μια κόρη από πλούσια και ευσεβή οικογένεια της περιοχής. Οι δύο ευσεβείς σύζυγοι ανέθρεψαν τον γιο τους Συμεών με φόβο Θεού και αγάπη στα ιερά γράμματα. Του χάρισαν εξαιρετική μόρφωση για την εποχή και κράτησαν ζωντανή στην ψυχή του τη φλόγα της πίστης.

Ο νεαρός Συμεών μεγάλωσε μέσα σε ατμόσφαιρα προσευχής και ορθόδοξης παράδοσης, που σημάδεψε όλη του τη μετέπειτα πορεία. Όταν προχώρησε η ηλικία τους, ο Μαρκιανός και η Απολλιναρία αποφάσισαν από κοινού να αφιερωθούν στη μοναχική ζωή. Ο πατέρας εκάρη μοναχός με το όνομα Ματθαίος και αργότερα έγινε ηγούμενος της μονής της Αναστάσεως στην πόλη Κεούρολα.

Η μητέρα του εκοιμήθη ως μεγαλόσχημη μοναχή με το όνομα Πελαγία, αφήνοντας ευλογημένη παρακαταθήκη στον γιο της. Ο Συμεών, σε ηλικία τριάντα ετών, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος για να υπηρετήσει τους ναούς της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και του Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου. Οι ναοί αυτοί βρίσκονταν στην περιοχή του Μαλοπίνεγκα, στις όχθες του άνω ρου του ποταμού Πινένγκα.

Εκεί διαδέχθηκε τον πατέρα του στην ενορία και ανέλαβε το βαρύ έργο του ποιμένα μέσα σε δύσκολες συνθήκες. Με αποστολικό ζήλο εργάστηκε για τη μεταστροφή των ειδωλολατρών Τσουντ, που κατοικούσαν στις περιοχές εκείνες. Όπως σημειώνει το παλαιό χρονικό, είχε ψυχή αγαθή και νου καθαρό και καρδιά γενναία στις δυσκολίες.

Διακρινόταν για την ταπείνωση και τη σιωπηλή του δύναμη και είχε μεγάλη αγάπη προς την αλήθεια του Ευαγγελίου. Ήταν ελεήμων προς τους φτωχούς σε σημείο πραγματικής αυταπάρνησης, μοιραζόταν τα πάντα και δεν κρατούσε τίποτε για τον εαυτό του. Τα σπάνια αυτά χαρίσματα συνέβαλαν αποφασιστικά στην επιτυχία του ιεραποστολικού του έργου.

Για εξήντα δύο συνεχόμενα χρόνια ο άγιος πρεσβύτερος Συμεών ολοκλήρωσε με αγάπη και αφοσίωση την ποιμαντική του διακονία στα μέρη του Βορρά. Δίδασκε με τον λόγο και με το παράδειγμα, στήριζε τις ψυχές και οδηγούσε πολλούς ειδωλολάτρες στην αληθινή πίστη. Στο τελευταίο έτος της ζωής του, αισθάνθηκε την ανάγκη να αφιερωθεί ακόμη βαθύτερα στον Θεό.

Εκάρη μεγαλόσχημος μοναχός με το νέο όνομα Σέργιος και ετοίμασε την ψυχή του για τη συνάντηση με τον Κύριο. Παρέδωσε το πνεύμα του στις δεκαέξι Νοεμβρίου του έτους χίλια πεντακόσια ογδόντα πέντε, αφήνοντας πίσω μνήμη ευλογημένη. Σύμφωνα με τις τελευταίες του εντολές, οι πιστοί τον ενταφίασαν κοντά στο ιερό του ναού της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος.

Ήδη κατά τη διάρκεια της κηδείας του πραγματοποιήθηκαν θαυμαστές θεραπείες, που συγκίνησαν τους παρευρισκομένους και διαδόθηκαν παντού. Αργότερα κτίστηκε επάνω από τον τάφο του ένα παρεκκλήσι, που έγινε σπουδαίος τόπος προσκυνήματος για τους πιστούς της περιοχής. Παλαιό χειρόγραφο διηγείται με λεπτομέρειες τα πολυάριθμα θαύματα που έγιναν στον τάφο του οσίου διά πρεσβειών του.

Η τιμή του αναγνωρίστηκε επίσημα από την Εκκλησία το έτος χίλια εξακόσια πενήντα πέντε, καθιερώνοντας τη μνήμη του στους ορθόδοξους πιστούς. Έκτοτε ο όσιος Σέργιος παραμένει φωτεινός οδηγός για όσους αγαπούν τον Χριστό.