Άγιος Δαμασκηνός ο Οσιομάρτυρας της Λαύρας

Μπροστά στις πύλες του Πατριαρχείου στον Φανάρι, ένας μοναχός γονάτισε με ευγνωμοσύνη και πρόσφερε τον τράχηλό του στο σπαθί του δημίου. Λίγο νωρίτερα ο ίδιος είχε εισέλθει στην Αγία Σοφία, που είχε μετατραπεί σε τζαμί, και κήρυξε εκεί δημόσια τον Χριστό ως αληθινό Θεό. Ο Διαμαντής, όπως ήταν το κοσμικό του όνομα, γεννήθηκε στον Γαλατά της Κωνσταντινούπολης από ευσεβείς γονείς, τον Κυριάκο και την Κυριακή.

Έμεινε ορφανός σε πολύ μικρή ηλικία και μεγάλωσε χωρίς τη στοργή και τη γονική καθοδήγηση που τόσο χρειαζόταν. Η ζωή του πήρε άτακτο δρόμο και σύντομα βρέθηκε μπλεγμένος σε μια παράνομη πράξη που τον έφερε σε μεγάλο κίνδυνο. Για να γλιτώσει τη ζωή του από την οργή των Τούρκων, δέχθηκε να αρνηθεί τον Χριστό και να ασπαστεί τον ισλαμισμό.

Σύντομα όμως συνήλθε και η συνείδησή του τον έκαιγε για την άρνηση που είχε διαπράξει. Με βαθιά μετάνοια αποφάσισε να φύγει από την πόλη και να αναζητήσει τη σωτηρία του στο Άγιον Όρος. Στη Μεγίστη Λαύρα ο νεαρός Διαμαντής εκάρη μοναχός και έλαβε το όνομα Δαμασκηνός, αρχίζοντας μια νέα πορεία ζωής.

Για δώδεκα ολόκληρα χρόνια αγωνίστηκε με προσευχή, νηστεία και άσκηση, μέχρι που αξιώθηκε να λάβει το Μέγα και Αγγελικό Σχήμα. Όμως μέσα στην καρδιά του είχε ανάψει ένας φλογερός πόθος, να μαρτυρήσει για τον Χριστό που κάποτε είχε αρνηθεί. Φανέρωσε τον λογισμό του στον πνευματικό του πατέρα και ζήτησε την ευλογία του για το μεγάλο αυτό αγώνισμα.

Όταν την έλαβε, έκοψε τα μαλλιά του, ντύθηκε σαν ναύτης και ξεκίνησε μαζί με τον Πατριάρχη Διονύσιο για τη Βασιλεύουσα. Φτάνοντας στην Κωνσταντινούπολη, μπήκε στην Αγία Σοφία και έκανε το σημείο του σταυρού μπροστά στους μουσουλμάνους. Διακήρυξε με δυνατή φωνή ότι ο Χριστός είναι ο μόνος αληθινός Θεός και ότι μόνο η πίστη Του οδηγεί στη σωτηρία.

Επειδή οι μουσουλμάνοι δεν αντέδρασαν, προχώρησε στο τζαμί του σουλτάνου Μωάμεθ και επανέλαβε εκεί την ίδια ομολογία της πίστεως. Την επομένη ο Δαμασκηνός πήγε στην αυλή του βεζίρη και φώναξε δυνατά ότι η πίστη τους είναι ψεύτικη και μόνη αληθινή πίστη είναι του Χριστού. Τον άρπαξαν, τον χτύπησαν άγρια και τον έδιωξαν, μα εκείνος συνέχισε να κηρύττει τον Χριστό σε διάφορα μέρη της πόλης.

Όλοι όσοι τον άκουγαν τον περνούσαν για παράφρονα και δεν έδιναν σημασία στα λόγια του. Μια Κυριακή πήγε στο τζαμί του Τοπχανέ, όπου είχαν συγκεντρωθεί πολλοί μουσουλμάνοι για την προσευχή τους. Εκεί τον συνέλαβαν ξανά, τον έδειραν σκληρά και αυτή τη φορά τον οδήγησαν στον κατή και έπειτα στον Μέγα Βεζίρη Καρά Μουσταφά.

Όταν εκείνος είδε ότι ο άγιος δεν επρόκειτο να αλλάξει γνώμη, έβγαλε την απόφαση του θανάτου. Στις δεκατρείς Νοεμβρίου του χίλια εξακόσια ογδόντα ένα, ο Δαμασκηνός οδηγήθηκε στον Φανάρι και αποκεφαλίστηκε μπροστά στις πύλες του Πατριαρχείου. Το τίμιο λείψανό του μεταφέρθηκε στη νήσο Χάλκη και εναποτέθηκε στον ναό της Αγίας Τριάδος.

Ο ηγούμενος Μακάριος της μονής Μαύρου Μόλου φύλαξε τις πόρτες που είχαν βαφεί με το αίμα του. Checking sentence lengths and grammar — all sentences appear within 15-28 words and use finite verbs (avoided participles like "φτάνοντας" — wait, "Φτάνοντας" is a participle. Let me revise sentence with "Φτάνοντας":

"Όταν έφτασε στην Κωνσταντινούπολη, μπήκε στην Αγία Σοφία και έκανε το σημείο του σταυρού μπροστά στους μουσουλμάνους Also "αρχίζοντας" is a participle. "Στη Μεγίστη Λαύρα ο νεαρός Διαμαντής εκάρη μοναχός και έλαβε το όνομα Δαμασκηνός, ξεκινώντας μια νέα πορεία ζωής

" — "ξεκινώντας" is also participle. "Στη Μεγίστη Λαύρα ο νεαρός Διαμαντής εκάρη μοναχός, έλαβε το όνομα Δαμασκηνός και άρχισε μια εντελώς νέα πορεία ζωής **File: `11_13_Άγιος_Δαμασκηνός_Λαύρας_Ελληνικά_Καθαρά.

%$ Άγιος Δαμασκηνός ο Οσιομάρτυρας της Λαύρας $% Στη Μεγίστη Λαύρα ο νεαρός Διαμαντής εκάρη μοναχός, έλαβε το όνομα Δαμασκηνός και άρχισε μια εντελώς νέα πορεία ζωής. Για δώδεκα ολόκληρα χρόνια αγωνίστηκε με προσευχή, νηστεία και αυστηρή άσκηση, μέχρι που αξιώθηκε να λάβει το Μέγα και Αγγελικό Σχήμα.

Όταν έφτασε στην Κωνσταντινούπολη, μπήκε στην Αγία Σοφία και έκανε το σημείο του σταυρού μπροστά στους μουσουλμάνους. Επειδή οι μουσουλμάνοι δεν αντέδρασαν, προχώρησε αμέσως στο τζαμί του σουλτάνου Μωάμεθ και επανέλαβε εκεί την ίδια ομολογία της πίστεως. Όλοι όσοι τον άκουγαν τον περνούσαν για παράφρονα και δεν έδιναν σημασία στα λόγια που τους έλεγε.

Μια Κυριακή πήγε στο τζαμί του Τοπχανέ, όπου είχαν συγκεντρωθεί πολλοί μουσουλμάνοι για την κοινή τους προσευχή. Όταν εκείνος είδε ότι ο άγιος δεν επρόκειτο να αλλάξει γνώμη και να ζήσει ως μουσουλμάνος, έβγαλε την απόφαση του θανάτου. Το τίμιο λείψανό του μεταφέρθηκε στη νήσο Χάλκη και εναποτέθηκε με τιμές στον ναό της Αγίας Τριάδος.

Ο ηγούμενος Μακάριος της μονής Μαύρου Μόλου φύλαξε τις πόρτες που είχαν βαφεί με το άγιο αίμα του. – Numbers written in Greek words ("δεκατρείς Νοεμβρίου", "χίλια εξακόσια ογδόντα ένα", "δώδεκα")