Η Οσία Παρασκευή η Νέα και η μακρά πορεία των λειψάνων της

Μια κοπέλα από τους Επιβάτες της Θράκης άκουσε στον ναό τα λόγια του Χριστού για την αυταπάρνηση και άρχισε αμέσως να μοιράζει τα ρούχα της στους φτωχούς. Πενήντα χρόνια μετά τον θάνατό της, ένα δύσοσμο πτώμα ναυτικού οδήγησε στην αποκάλυψη του άφθαρτου σώματός της κοντά στη θάλασσα. Η Οσία Παρασκευή η Νέα γεννήθηκε τον ενδέκατο αιώνα στο χωριό Επιβάτες, ανάμεσα στη Σηλυβρία και την Κωνσταντινούπολη, από γονείς ευσεβείς και ονομαστούς για τις ελεημοσύνες τους.

Ο μεγαλύτερος αδελφός της, ο Ευθύμιος, ακολούθησε τον μοναχικό βίο και αργότερα έγινε επίσκοπος Ματιδίας, όπου διακρίθηκε για την αρετή και τα θαύματά του. Η μικρή Παρασκευή έμεινε κοντά στους γονείς της και ανατράφηκε μέσα στη φιλόθεη ατμόσφαιρα του σπιτιού. Όταν άκουσε στη θεία λειτουργία τον λόγο του Κυρίου για όποιον θέλει να Τον ακολουθήσει, η καρδιά της φλογίστηκε.

Από εκείνη την ώρα μοίραζε τα ενδύματά της στους ενδεείς, παρά τις πικρίες και τις αντιδράσεις των δικών της. Έβλεπε στο πρόσωπο κάθε φτωχού τον ίδιο τον Νυμφίο της ψυχής της. Μετά την κοίμηση των γονιών της, σε ηλικία δεκαπέντε ετών, η νεαρή Παρασκευή έλαβε το μοναχικό σχήμα και αναζήτησε τόπο ησυχίας μακριά από τον θόρυβο του κόσμου.

Έφτασε στην έρημο του Ιορδάνη και έζησε εκεί δέκα ολόκληρα χρόνια με νηστεία, αγρυπνία και αδιάλειπτη προσευχή. Τρεφόταν μόνο με αγριόχορτα και μάλιστα μετά τη δύση του ηλίου, υπομένοντας τον καύσωνα της ημέρας και το ψύχος της νύχτας. Μιμούνταν τον προφήτη Ηλία και τον Πρόδρομο Ιωάννη, στρέφοντας τα μάτια της μόνο προς τον Θεό που σώζει τους ταπεινούς.

Ο εχθρός της σωτηρίας ζήλεψε την αρετή της και πολλές φορές πήρε μορφές αγρίων θηρίων για να την τρομάξει. Η νύμφη του Χριστού όμως τον απομάκρυνε με το σημείο του σταυρού και διέλυε τις παγίδες του σαν ιστούς αράχνης. Είχε γυναικεία φύση, αλλά κράτησε ανδρείο φρόνημα και νίκησε τον διάβολο όπως ο Δαβίδ τον Γολιάθ.

Μέσα στην ησυχία της ερήμου η ψυχή της έγινε καθαρή και φωτεινή κατοικία της Αγίας Τριάδος. Μια νύχτα, ενώ προσευχόταν με υψωμένα τα χέρια, παρουσιάστηκε μπροστά της άγγελος Κυρίου με τη μορφή λαμπρού νέου. Της ζήτησε να αφήσει την έρημο και να επιστρέψει στην πατρίδα της, γιατί εκεί έπρεπε ν' αφήσει το σώμα της στη γη.

Η Οσία λυπήθηκε που χωριζόταν από τον αγαπημένο της τόπο της σιωπής, αλλά υποτάχθηκε με χαρά στο θέλημα του Θεού. Πέρασε από την Κωνσταντινούπολη, προσκύνησε στον ναό της Αγίας Σοφίας και στη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας των Βλαχερνών, και κατόπιν έφτασε στους Επιβάτες. Έζησε εκεί για δύο χρόνια χωρίς ν' αλλάξει τον τρόπο των αγώνων της, με την ίδια νηστεία και την ίδια προσευχή.

Σε ηλικία είκοσι επτά ετών παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή της στον Νυμφίο της, αφού πρώτα προσευχήθηκε για όλο τον κόσμο. Οι πιστοί την έθαψαν κοντά στη θάλασσα σαν ξένη οδοιπόρο, αφού κανείς δεν γνώριζε την καταγωγή της. Έτσι έμεινε κρυμμένος ο θησαυρός της μέσα στη γη για πολλά χρόνια.

Όμως ο Θεός φύλασσε το ταπεινό σώμα της για να το φανερώσει στον κατάλληλο καιρό. Κάποτε εκβράστηκε στην ακρογιαλιά πτώμα ενός ναυτικού που πέθανε από βαριά αρρώστια στο ταξίδι του. Η δυσοσμία ήταν τόσο αφόρητη, ώστε ένας στυλίτης που ασκήτευε εκεί κοντά αναγκάστηκε να κατεβεί από τον στύλο του.

Πρόσταξε να σκάψουν βαθύ λάκκο και να θάψουν εκεί το πτώμα. Καθώς οι εργάτες έσκαβαν, βρήκαν με θεϊκή οικονομία ένα άφθαρτο σώμα μέσα στη γη. Επειδή όμως ήταν άπειροι, σκέπασαν ξανά το λείψανο και έβαλαν δίπλα του και το δύσοσμο σώμα του ναύτη.

Την ίδια νύχτα ένας από αυτούς, ονόματι Γεώργιος, είδε σε όραμα μια λαμπρή βασίλισσα σε θρόνο, περιστοιχισμένη από φωτεινούς στρατιώτες. Ένας στρατιώτης τον σήκωσε από τη γη και τον επέπληξε γιατί καταφρόνησαν το λείψανο της Οσίας Παρασκευής. Η ίδια η βασίλισσα του είπε ότι κατάγεται από τους Επιβάτες και δεν αντέχει άλλο τη δυσοσμία του διπλανού πτώματος.

Παρόμοιο όραμα είδε και μια ευσεβής γυναίκα, η Ευφημία. Όλος ο λαός έτρεξε με αναμμένα κεριά και ανακόμισε τα ιερά λείψανα. Τα τίμια λείψανα τοποθετήθηκαν με μεγάλη τιμή στον ναό των αγίων αποστόλων Πέτρου και Παύλου στους Επιβάτες, όπου παρέμειναν περίπου εκατόν εβδομήντα πέντε χρόνια.

Πλήθος θαυμάτων γινόταν εκεί: τυφλοί έβρισκαν το φως τους, χωλοί περπατούσαν και δαιμονισμένοι ελευθερώνονταν από τα δεσμά τους. Το έτος χίλια διακόσια τριάντα οκτώ, όταν οι σταυροφόροι κατείχαν την Κωνσταντινούπολη, ο βασιλιάς της Βουλγαρίας και της Σερβίας Ιωάννης Ασάν πληροφορήθηκε για τον κρυμμένο θησαυρό. Ανέθεσε στον μητροπολίτη Περεγιασλάβου Μάρκο να μεταφέρει τα λείψανα στο Τύρνοβο, την πρωτεύουσά του.

Ο πατριάρχης Ευθύμιος συνέγραψε τον βίο της και όρισε την εορτή της στις δεκατέσσερις Οκτωβρίου. Όταν ο σουλτάνος Βαγιαζήτ κατέλαβε το Τύρνοβο τον δέκατο τέταρτο αιώνα, λεηλατήθηκαν όλα τα τίμια κειμήλια του παλατιού. Τα λείψανα της Οσίας, τυλιγμένα μέσα σε φτωχό ύφασμα, μεταφέρθηκαν στη Βλαχία για ασφάλεια.

Όταν και η Βλαχία υποτάχθηκε στους Τούρκους, η Σέρβα βασίλισσα Μίλιτσα μεσολάβησε στον σουλτάνο και κατάφερε να μεταφερθούν τα λείψανα στο Βελιγράδι. Έτσι ο θησαυρός συνέχιζε το οδοιπορικό του από τόπο σε τόπο. Το έτος χίλια πεντακόσια είκοσι ένα ο σουλτάνος Σουλεϊμάν ο Δεύτερος κατέλαβε το Βελιγράδι και άρπαξε μαζί με άλλα πολύτιμα και τα λείψανα της Οσίας Παρασκευής.

Τα μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη και τα τοποθέτησε μέσα στα δικά του ανάκτορα. Όμως ο πολύτιμος αυτός θησαυρός δεν έμεινε κρυμμένος, γιατί τα θαύματα συνέχιζαν να ξεσπούν και να γίνονται γνωστά ακόμη και στους ίδιους τους μουσουλμάνους. Φοβούμενοι μήπως εξαπλωθεί ακόμη περισσότερο η πίστη στη δύναμη της αγίας, και πιεζόμενοι από την επιμονή των χριστιανών, παρέδωσαν τελικά τα λείψανα στους ορθοδόξους της Πόλης.

Τα τοποθέτησαν με τιμές στον πατριαρχικό ναό, όπου παρέμειναν για πολλά χρόνια ως παρηγοριά του υπόδουλου γένους. Το έτος χίλια εξακόσια σαράντα ένα ο ευσεβής ηγεμόνας της Μολδαβίας Βασίλειος ο Λούπος πληροφορήθηκε για την παρουσία τους εκεί και επιθύμησε διακαώς να τα μεταφέρει στη χώρα του. Ο πατριάρχης Παρθένιος, με τη σύμφωνη γνώμη της συνόδου και των άλλων πατριαρχών, εκπλήρωσε το αίτημα του ευλαβούς άρχοντα.

Έτσι ξεκίνησε μια νέα πορεία της Οσίας προς τη βόρεια ορθόδοξη χώρα της Μολδαβίας. Τα ιερά λείψανα έφτασαν στην πρωτεύουσα της Μολδαβίας, το Ιάσιο, και τοποθετήθηκαν με μεγαλοπρέπεια στον ναό των Τριών Ιεραρχών στις δεκατέσσερις Οκτωβρίου του έτους χίλια εξακόσια σαράντα ένα. Ολόκληρος ο λαός της Μολδαβίας υποδέχθηκε την Οσία με δάκρυα χαράς, ψαλμωδίες και αναρίθμητα κεριά.

Από την πρώτη κιόλας ημέρα άρχισαν να γίνονται πολλά θαύματα και θεραπείες, ώστε ο ναός μεταβλήθηκε σε πανορθόδοξο προσκύνημα. Στις είκοσι έξι Δεκεμβρίου του έτους χίλια οκτακόσια ογδόντα οκτώ ξέσπασε μεγάλη πυρκαγιά στον ναό, αλλά τα τίμια λείψανα διασώθηκαν με θαυμαστό τρόπο. Τότε μεταφέρθηκαν στον νέο μητροπολιτικό ναό του Ιασίου, όπου αναπαύονται μέχρι σήμερα και προσκυνούνται από χιλιάδες πιστούς.

Η Οσία Παρασκευή έγινε προστάτιδα ολόκληρης της Μολδαβίας και αγαπήθηκε βαθιά από τους ορθοδόξους Σέρβους, Βουλγάρους, Ρουμάνους και Έλληνες. Η ζωή της φανερώνει πως μια ταπεινή ψυχή, που αγάπησε αληθινά τον Χριστό, μπορεί να ενώσει λαούς και αιώνες. Από την έρημο του Ιορδάνη μέχρι τους Επιβάτες, από το Τύρνοβο μέχρι το Βελιγράδι και το Ιάσιο, ο θησαυρός της αγιότητας ταξιδεύει ακόμη ζωντανός.

Η Εκκλησία την τιμά ως νύμφη του Χριστού και ακοίμητη μεσίτρια.