Όσιος Ιωσήφ ο Αλαβερδίας της Γεωργίας

Στα έρημα βουνά της ανατολικής Γεωργίας, ένας ασκητής κρατούσε στα χέρια του ένα ξύλινο σταυρό φτιαγμένο από το ίδιο το Τίμιο Ξύλο του Σωτήρα. Δίπλα του ζούσαν μόνο άγρια θηρία, ώσπου ένας άρχοντας που κυνηγούσε στην κοιλάδα γονάτισε μπροστά του και φίλησε τα χέρια του. Ο όσιος Ιωσήφ της Αλαβερδίας ήταν μαθητής και συνοδοιπόρος του αγίου Ιωάννη του Ζενταζνέλι, ο οποίος έφτασε στη Γεωργία τον έκτο αιώνα μαζί με δώδεκα Σύρους ασκητές.

Όλοι αυτοί οι θεοφόροι άνδρες ήρθαν για να στηρίξουν τη χριστιανική πίστη στους Γεωργιανούς. Με την ευλογία του δασκάλου του, ο όσιος εγκαταστάθηκε στο χωριό Αλαβέρδι, σε μια περιοχή έρημη, άγονη και χωρίς ανθρώπινη παρουσία. Η παράδοση αναφέρει πως μετέφερε μαζί του πάντοτε εκείνο τον σταυρό από το Ζωοποιό Ξύλο.

Σε εκείνη τη μοναξιά αφιερώθηκε στην προσευχή, στη νηστεία και στην αδιάλειπτη πνευματική εργασία. Ο Κύριος όμως δεν τον άφησε κρυμμένο για πολύ καιρό. Ένα πρωί κατηύθυνε τα βήματα ενός ευγενούς άρχοντα προς εκείνη την έρημη κοιλάδα.

Έτσι ξεκίνησε μια συνάντηση που θα άλλαζε ολόκληρη την περιοχή και θα γεννούσε ένα από τα πιο σημαντικά μοναστήρια. Όταν ο άρχοντας αντίκρισε τον ασκητή ανάμεσα στα άγρια θηρία, κατάλαβε αμέσως πως βρισκόταν μπροστά σε άνθρωπο του Θεού. Έσκυψε με βαθύ σεβασμό, τον ασπάστηκε και τον ρώτησε με ταπείνωση τι τον οδήγησε σε εκείνη την έρημη γη.

Ο όσιος του μίλησε με λόγια απλά, ζεστά και γεμάτα φως, και η ψυχή του άρχοντα άναψε σαν φλόγα. Μέσα του γεννήθηκε μια θεϊκή αγάπη και ένας πόθος ακόρεστος για την αλήθεια του Χριστού. Εκεί, πάνω στη χλόη της κοιλάδας, ο ευγενής έδωσε υπόσχεση στον Θεό να χτίσει ναό σε εκείνη την έρημο.

Λίγο αργότερα έβαλε ο ίδιος τα θεμέλια της μονής Αλαβερδίου, εκπληρώνοντας το τάμα που είχε τάξει. Ο όσιος Ιωσήφ γέμισε χαρά βλέποντας το θεάρεστο έργο να παίρνει σάρκα και οστά. Σιγά σιγά διαδόθηκε σε όλη την περιοχή η φήμη του αγίου γέροντα που ασκήτευε στην Αλαβέρδη.

Πλήθη πιστών έσπευδαν να τον δουν με τα μάτια τους και να ακούσουν το κήρυγμά του. Οι ψυχές των ανθρώπων μαλάκωναν, δάκρυα μετανοίας έτρεχαν, και ο λόγος του εύρισκε γόνιμο έδαφος μέσα στις καρδιές των απλών ανθρώπων του τόπου. Με τους ακούραστους κόπους του οσίου, η απιστία ξεριζώθηκε από εκείνη την περιοχή σαν αγκάθι από καρποφόρο χωράφι.

Οι θείες ακολουθίες της Εκκλησίας στερεώθηκαν παντού, και ο λαός έμαθε ξανά τον δρόμο προς τον ναό και τα μυστήρια. Πολλοί πιστοί μαγεύονταν από την αγία ζωή του γέροντα, από την απέραντη αγάπη του και από τα θαύματα που γίνονταν με την προσευχή του. Άφηναν τον κόσμο, τα σπίτια και τα υπάρχοντά τους και τον ακολουθούσαν στην έρημο για να μοιραστούν τους ασκητικούς του αγώνες.

Σταδιακά ο αριθμός των ερημιτών γύρω του μεγάλωσε, και έτσι σχηματίστηκε μια ολόκληρη αδελφότητα. Ο όσιος Ιωσήφ έγινε ο πρώτος ηγούμενος αυτού του ευλογημένου μοναστικού κοινοβίου. Καθοδηγούσε τους μαθητές του με σύνεση, με πραότητα και με ζωντανό παράδειγμα προσωπικής αγιότητας.

Δίδασκε περισσότερο με τη σιωπή και τη συμπεριφορά του παρά με τα λόγια, και οι μοναχοί τον αγαπούσαν σαν πατέρα. Η μονή Αλαβερδίου άνθισε γρήγορα και έγινε φάρος πνευματικός για ολόκληρη την ανατολική Γεωργία. Ο γέροντας όμως, εξαντλημένος από τα χρόνια της θεάρεστης άσκησης και των ακατάπαυστων κόπων, ένιωσε σιγά σιγά το σώμα του να λυγίζει κάτω από το βάρος των πνευματικών αγώνων.

Όταν αισθάνθηκε πως πλησίαζε η ώρα να σταθεί ενώπιον του Κυρίου, ετοιμάστηκε με γαλήνη και πνευματική νηφαλιότητα. Συγκέντρωσε γύρω του όλους τους μαθητές του και τους έδωσε για τελευταία φορά τις πατρικές του ευλογίες. Τους μίλησε με αγάπη, τους νουθέτησε με σοφία και τους άφησε ως πολύτιμη παρακαταθήκη τη ζωή της προσευχής και της ταπείνωσης.

Όρισε ο ίδιος τον διάδοχό του στην ηγουμενία, ώστε η αδελφότητα να μη μείνει χωρίς ποιμένα. Ύστερα, ήρεμα και ειρηνικά, παρέδωσε την αγία ψυχή του στα χέρια του Θεού που τόσο πολύ είχε αγαπήσει. Οι μαθητές του τον έθαψαν με μεγάλη τιμή και βαθιά συγκίνηση μέσα στον ναό της μονής Αλαβερδίου.

Από εκείνη την ώρα ο τάφος του έγινε πηγή χαρισμάτων και θαυμάτων για όσους τον προσκυνούσαν με πίστη. Άρρωστοι έβρισκαν τη θεραπεία τους, λυπημένοι γεύονταν παρηγοριά, και πιστοί έπαιρναν δύναμη μέσα από τις πρεσβείες του οσίου. Η μνήμη του τιμάται την δέκατη πέμπτη Σεπτεμβρίου, και η εκκλησία της Γεωργίας τον τιμά ως έναν από τους θεμελιωτές του μοναχικού της βίου.

Έτσι ο σταυρός από το Ζωοποιό Ξύλο που έφερε στην έρημο καρποφόρησε σε ολόκληρο τον τόπο.