Ο Άγιος Αγαθόνικος και η συνοδεία των μαρτύρων του

Ο Άγιος Αγαθόνικος έπεισε με τη δύναμη του λόγου του ακόμη και τον πρώτο της Συγκλήτου της Νικομηδείας να αφήσει τα είδωλα και να βαπτιστεί Χριστιανός. Αυτή η μεταστροφή ενός τόσο επιφανούς ανδρός άναψε την οργή του αυτοκράτορα Μαξιμιανού και έφερε τον κόμητα Ευτόλμιο στα ίχνη του. Ο Αγαθόνικος καταγόταν από το λαμπρό γένος των Υπασίων και ζούσε στη Νικομήδεια στα χρόνια της μεγάλης διωγμού.

Είχε βαθιά γνώση των Γραφών και με τη διδασκαλία του οδήγησε πολλούς ειδωλολάτρες στην πίστη του Χριστού. Ο κόμης Ευτόλμιος είχε σταλεί από τον αυτοκράτορα στις περιοχές του Πόντου για να καταδιώξει τους πιστούς με κάθε μέσο. Στο ταξίδι του έφτασε σε έναν τόπο που λεγόταν Κάρπη και εκεί συνάντησε τον Άγιο Ζωτικό μαζί με τους μαθητές του.

Ο Ζωτικός ομολογούσε με παρρησία τον Χριστό και αρνιόταν κάθε θυσία στα είδωλα των εθνικών. Ο κόμης πρόσταξε αμέσως να σταυρωθούν οι μαθητές του, ενώ τον ίδιο τον Ζωτικό τον πήρε μαζί του δεμένο για να συνεχίσει το έργο της σκληρής καταδίωξης. Επιστρέφοντας στη Νικομήδεια ο Ευτόλμιος συνέλαβε τον Άγιο Αγαθόνικο μαζί με τον επιφανή πρίγκιπα της Συγκλήτου που είχε γίνει Χριστιανός χάρη στη διδασκαλία του.

Στη συνοδεία προστέθηκαν και άλλοι πιστοί ομολογητές, ο Θεοπρέπιος, ο Ακίνδυνος και ο Σεβηριανός, που είχαν αρνηθεί να προσκυνήσουν τα είδωλα. Ο κόμης τους υπέβαλε σε φοβερά βασανιστήρια και έπειτα διέταξε να μεταφερθούν στη Θράκη, όπου βρισκόταν ο ίδιος ο αυτοκράτορας Μαξιμιανός. Στον δρόμο όμως, κοντά σε έναν τόπο που ονομαζόταν Ποταμός, οι πληγές των μαρτύρων είχαν φτάσει σε σημείο να μην τους επιτρέπουν να βαδίσουν.

Ο Ζωτικός, ο Θεοπρέπιος και ο Ακίνδυνος δεν μπορούσαν πια να ακολουθήσουν το άρμα του ηγεμόνα και έμειναν πίσω ματωμένοι και εξαντλημένοι. Τότε ο Ευτόλμιος πρόσταξε να τους θανατώσουν επί τόπου και έτσι παρέδωσαν την ψυχή τους στον Χριστό. Η συνοδεία προχώρησε προς τα μέρη της Χαλκηδόνας, όπου ο Σεβηριανός ομολόγησε με τόλμη και πάλι την πίστη του ενώπιον του κόμητα.

Εκείνος διέταξε αμέσως τον αποκεφαλισμό του γενναίου μάρτυρα δίπλα στη θάλασσα. Τους υπόλοιπους ομολογητές, μαζί με τον Άγιο Αγαθόνικο και τον πρίγκιπα της Συγκλήτου, ο κόμης τους οδήγησε δεμένους στο Βυζάντιο. Εκεί τους βασάνισε για κάποιο διάστημα με νέες ωμότητες, ζητώντας να καμφθεί η σταθερότητά τους στη χριστιανική πίστη.

Έπειτα τους μετέφερε στη Σηλυβρία, σε έναν τόπο που λεγόταν Άμμους, όπου είχε εγκατασταθεί προσωρινά ο αυτοκράτορας Μαξιμιανός. Εκεί δόθηκε η τελευταία και πιο σκληρή δοκιμασία στους μάρτυρες με κάθε λογής βασανιστήρια και απειλές. Όμως κανείς από αυτούς δεν λύγισε ούτε αρνήθηκε το όνομα του Κυρίου που τόσο αγάπησαν.

Με αυτοκρατορική διαταγή αποκεφαλίστηκαν όλοι μαζί την εικοστή δευτέρα ημέρα του Αυγούστου, παίρνοντας τον στέφανο της αθλήσεως. Τα ιερά λείψανα του Αγίου Αγαθονίκου μεταφέρθηκαν αργότερα στην Κωνσταντινούπολη και κατατέθηκαν σε ναό αφιερωμένο στο όνομά του. Τα προσκύνησε εκεί και ο Ρώσος προσκυνητής Αντώνιος γύρω στα χίλια διακόσια.

Τον δέκατο τέταρτο αιώνα ο Φιλόθεος, αρχιεπίσκοπος Σηλυβρίας, συνέθεσε ωραιότατο εγκώμιο προς τιμήν του μεγάλου αυτού μάρτυρα της πίστεως.