Η Οσία Ανθούσα και ο επίσκοπος που την οδήγησε στον Χριστό

Μια νεαρή κόρη πλουσίων ειδωλολατρών της Σελεύκειας άφησε τα πλούτη και έζησε είκοσι τρία ολόκληρα χρόνια μόνη στην έρημο. Ο επίσκοπος που τη βάπτισε, ο Αθανάσιος της Ταρσού, πέρασε από το ξίφος μαζί με τους δύο πιστούς υπηρέτες της, τον Χαρίσιμο και τον Νεόφυτο. Η Ανθούσα γεννήθηκε σε μια εύπορη οικογένεια της Σελεύκειας στη Συρία, στα δύσκολα χρόνια του αυτοκράτορα Ουαλεριανού.

Οι γονείς της, ο Αντωνίνος και η Μαρτυρία, ζούσαν μέσα στην ειδωλολατρία και δεν γνώριζαν την αλήθεια του Χριστού. Όμως η κόρη τους είχε ακούσει για τον σοφό επίσκοπο Αθανάσιο, που δίδασκε στην Ταρσό της Κιλικίας. Μέσα της άναψε ένας πόθος να τον συναντήσει και να μάθει από κοντά τα λόγια της πίστης.

Με σύνεση και υπομονή έπεισε τη μητέρα της να της επιτρέψει το ταξίδι. Ως πρόφαση χρησιμοποίησε την επιθυμία της να επισκεφθεί την παλιά τροφό της στην ξένη πόλη. Μαζί της πήρε δύο πιστούς υπηρέτες, τον Χαρίσιμο και τον Νεόφυτο, που την αγαπούσαν σαν αδελφή.

Έτσι ξεκίνησε το ταξίδι που θα άλλαζε για πάντα τη ζωή και των τριών. Όταν η Ανθούσα έφτασε στην Ταρσό και αντίκρισε τον επίσκοπο Αθανάσιο, η καρδιά της άνοιξε αμέσως στο κήρυγμα του Ευαγγελίου. Άκουσε τα λόγια του με δίψα και ζήτησε χωρίς δισταγμό το άγιο βάπτισμα, για να γίνει παιδί της Εκκλησίας.

Ο επίσκοπος τη βάπτισε με τα ίδια του τα χέρια και ύστερα την έκειρε μοναχή, σύμφωνα με τον διακαή πόθο της. Μαζί με την κυρία τους βαπτίστηκαν και οι δύο πιστοί υπηρέτες, ο Χαρίσιμος και ο Νεόφυτος, που είχαν αγαπήσει κι αυτοί τον Χριστό. Η Ανθούσα δεν θέλησε να επιστρέψει στα πλούτη και στην άνεση του πατρικού της σπιτιού.

Αποσύρθηκε στην έρημο, αναζητώντας τη σιωπή και τη μυστική συνομιλία με τον Θεό. Εκεί έζησε είκοσι τρία ολόκληρα χρόνια με νηστεία, αγρυπνία και αδιάλειπτη προσευχή. Η ψυχή της καθαρίστηκε από κάθε γήινη μέριμνα και έγινε σκεύος της θείας χάριτος.

Παρά τις δυσκολίες της ερήμου, στάθηκε όρθια ως το τέλος του ασκητικού της δρόμου. Έφυγε για τον Κύριο ειρηνικά, πολλά χρόνια μετά το μαρτύριο του πνευματικού της πατέρα, χωρίς να γνωρίσει ποτέ ξανά την πολυτέλεια του κόσμου. Ο επίσκοπος Αθανάσιος δεν άργησε να πληρώσει με το αίμα του την ομολογία της πίστης μπροστά στον ειδωλολάτρη αυτοκράτορα.

Οι στρατιώτες τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν δεμένο ενώπιον του Ουαλεριανού, που απαιτούσε θυσία στα νεκρά είδωλα. Ο γέροντας ιεράρχης στάθηκε ατάραχος και αρνήθηκε με σταθερότητα να προδώσει τον αληθινό Θεό, που υπηρετούσε από νεαρή ηλικία. Τα λόγια του ήταν λίγα μα γεμάτα δύναμη, αφού φανέρωναν την ακλόνητη αγάπη του προς τον Χριστό.

Ο αυτοκράτορας θύμωσε με την παρρησία του και διέταξε αμέσως τον αποκεφαλισμό του με το ξίφος. Έτσι ο άγιος Αθανάσιος έλαβε τον στέφανο του ιερομάρτυρα και ενώθηκε για πάντα με τους φίλους του Χριστού. Μαζί του οδηγήθηκαν στο δικαστήριο και οι δύο πιστοί υπηρέτες της Ανθούσας, ο Χαρίσιμος και ο Νεόφυτος.

Παρότι ήταν απλοί άνθρωποι, ομολόγησαν μπροστά στον βασιλιά τον Χριστό με θαυμαστό θάρρος και ανδρεία ψυχή. Δεν λύγισαν από τις απειλές ούτε δελεάστηκαν από υποσχέσεις τιμών και πλούτου. Πέρασαν κι αυτοί από το ξίφος και κέρδισαν την αληθινή ευγένεια, που είχε χαθεί από την ανθρώπινη φύση.

Η μνήμη τους τιμάται με βαθιά ευλάβεια στις είκοσι δύο Αυγούστου.