Ο Μάρτυς Πόντιος και η νίκη της πίστεως

Όταν η μητέρα του κυοφορούσε ακόμη το παιδί, ο ίδιος ο δαίμονας μέσα από τον ειδωλολατρικό ιερέα φώναξε πως αυτό το βρέφος θα γκρεμίσει τον ναό του Διός. Η Ιουλία τότε χτυπούσε την κοιλιά της με πέτρα, προτιμώντας να πεθάνει μαζί με το αγέννητο παιδί παρά να το φέρει στον κόσμο. Ο πατέρας Μάρκος όμως, ένας ευγενής Ρωμαίος συγκλητικός, εμπόδισε τη μητέρα να αφαιρέσει τη ζωή του νεογέννητου.

Το παιδί έλαβε το όνομα Πόντιος και μεγάλωσε με φωτεινό μυαλό, αγάπη για τη μάθηση και βαθιά αναζήτηση της αλήθειας. Οι γονείς του απέφευγαν να τον παίρνουν στους ναούς των ειδώλων, καθώς ο τρόμος εκείνης της προφητείας τους ακολουθούσε πάντοτε. Ο νέος ξεπερνούσε γρήγορα τους συνομηλίκους του σε φιλοσοφία, ρητορική και κάθε επιστήμη της εποχής εκείνης.

Ένα πρωινό, καθώς πήγαινε προς τον δάσκαλό του, πέρασε έξω από έναν χριστιανικό οίκο της Ρώμης. Οι πιστοί μέσα έψαλλαν τους όρθριους ψαλμούς, και τα λόγια για τα νεκρά είδωλα έφτασαν καθαρά στην ακοή του Ποντίου. Ο νέος στάθηκε ακίνητος και αναστέναξε, νιώθοντας μέσα του την επίσκεψη μιας άγνωστης μέχρι τότε χάριτος.

Σήκωσε τα χέρια του προς τον ουρανό και ζήτησε από τον άγνωστο Θεό να του φανερώσει το πρόσωπό Του. Χτύπησε την πόρτα του οίκου και ο πάπας Ποντιανός, φωτισμένος από το Άγιο Πνεύμα, παρήγγειλε να τον υποδεχτούν με αγάπη. Μαζί του εισήλθε και ο συμμαθητής του Βαλέριος, που αργότερα έγραψε τον βίο και το μαρτύριό του.

Οι δύο νέοι παρακολούθησαν τη θεία λειτουργία και έπεσαν με δάκρυα στα πόδια του ιεράρχη. Ο Ποντιανός τους εξήγησε πως τα είδωλα είναι νεκρά κατασκευάσματα ανθρώπινων χεριών, ενώ ο αληθινός Θεός κατοικεί στους ουρανούς. Ο Πόντιος απάντησε με σύνεση πως τα είδωλα στερεώνονται με σίδερο για να μην πέσουν από τον άνεμο.

Παρατήρησε ακόμη πως πολλά κλέβονται από ληστές, οπότε αδύνατο να προστατεύσουν εκείνους που τα κατασκεύασαν. Επί τρεις ώρες ο επίσκοπος κατήχησε τους δύο νέους και τους ετοίμασε για το άγιο βάπτισμα. Στη συνέχεια ο Πόντιος επέστρεψε στο σπίτι και ξεκίνησε με σύνεση να οδηγήσει τον πατέρα του προς την αλήθεια του Χριστού.

Με ήρεμα ερωτήματα τον έκανε να ομολογήσει ότι τα είδωλα του σπιτιού δεν έδειξαν ποτέ καμία θεϊκή δύναμη. Ο Μάρκος αναστατώθηκε στην αρχή και έφτασε να τραβήξει το ξίφος του, όμως η συζήτηση ωρίμασε μέσα του γρήγορα. Ο Πόντιος έφερε τον πάπα Ποντιανό στο σπίτι, και εκείνος μίλησε επί ώρες στον γέροντα συγκλητικό για τον αληθινό Θεό.

Ο Μάρκος πίστεψε ολόψυχα, γκρέμισε ο ίδιος τα οικογενειακά είδωλα και βαπτίστηκε μαζί με όλο το σπιτικό του. Λίγο αργότερα κοιμήθηκε εν Κυρίω σε βαθύ γήρας, αφήνοντας τον γιο του είκοσι ετών μόνο στον κόσμο. Έξι μήνες μετά τον θάνατο του πατέρα, ο αυτοκράτορας Αλέξανδρος Σεβήρος προήγαγε τον νέο σε συγκλητικό στη θέση του Μάρκου.

Όλοι οι αυλικοί τον σέβονταν για τη σύνεσή του, τη δικαιοσύνη του και την αγνότητα της ζωής του. Εκείνη την εποχή ο άγιος Ποντιανός μαρτύρησε για το όνομα του Χριστού επί του Μαξιμίνου, διαδόχου του Αλεξάνδρου. Στον θρόνο ανέβηκε ο άγιος Άνθηρος, που και αυτός μετά από έναν μόλις μήνα τελείωσε τη ζωή του μαρτυρικά.

Διάδοχος έγινε ο πάπας Φαβιανός, ο οποίος αγάπησε τον Πόντιο σαν πατέρας γνήσιο τέκνο. Ο νέος συγκλητικός παρέδωσε όλη του την περιουσία στα χέρια του ιεράρχη για να μοιραστεί στους φτωχούς και τους αδελφούς της πίστεως. Μετά τον Γορδιανό βασίλεψαν οι δύο Φίλιπποι, πατέρας και γιος, που αγαπούσαν τον Πόντιο και τον είχαν σύμβουλο στις αποφάσεις τους.

Στο τρίτο έτος της βασιλείας τους συμπληρώθηκαν χίλια χρόνια από την ίδρυση της Ρώμης και ετοίμαζαν θυσία ευχαριστήριο στα είδωλα. Ο Πόντιος όμως άρπαξε εκείνη τη μοναδική ώρα και τους μίλησε με παρρησία για τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα. Τους εξήγησε πως ο Κρόνος είχε βασιλέψει στην Κρήτη πριν από τον Δία, οπότε οι θεοί τους δεν είναι αιώνιοι.

Τους διηγήθηκε τη δημιουργία του ανθρώπου, την πτώση από τον φθόνο του διαβόλου και τη σάρκωση του Λόγου από την Παρθένο Μαρία. Τους ανέφερε τα θαύματα του Κυρίου, την ανάσταση του Λαζάρου, τη σταύρωση από τους Ιουδαίους και τον Πιλάτο και την τριήμερη Ανάσταση. Οι δύο αυτοκράτορες κατανύχθηκαν βαθιά και ζήτησαν να μάθουν περισσότερα την επόμενη μέρα.

Ο Πόντιος έσπευσε στον πάπα Φαβιανό, ο οποίος γονάτισε με δάκρυα ευχαριστίας ενώπιον του Κυρίου. Οι δύο μαζί κατήχησαν τους βασιλιάδες και τους βάπτισαν μαζί με πολλούς άρχοντες της αυλής. Έπειτα μπήκαν στον ναό του Διός και γκρέμισαν συθέμελα τα είδωλα και τα οικοδομήματά τους.

Στη θέση των ειδωλολατρικών ναών υψώθηκαν εκκλησίες του Χριστού, και η ελευθερία της πίστεως κράτησε περίπου τέσσερα χρόνια. Ο Κύριος όμως παραχώρησε νέο διωγμό για να δοκιμαστεί η Εκκλησία σαν χρυσάφι στο χωνευτήρι. Ο ασεβής Δέκιος ξεσήκωσε τους ειδωλολάτρες και θανάτωσε τους δύο ευσεβείς αυτοκράτορες εξαιτίας της πίστεώς τους.

Ο Πόντιος κρύφτηκε αρχικά μέσα στη Ρώμη, αλλά οι ιερείς των ειδώλων τον αναζητούσαν με μίσος για όσα είχε καταστρέψει. Έφυγε τότε μια νύχτα από την πόλη και έφτασε στην Κιμέλη, στα σύνορα της Γαλατίας κοντά στις Άλπεις. Έζησε εκεί σαν ξένος και πάροικος μέχρι την εποχή του Βαλεριανού και του υιού του Γαλλιηνού.

Οι δύο νέοι αυτοκράτορες έστειλαν παντού τους αξιωματούχους Κλαύδιο και Αναύβιο για να εξοντώσουν τους χριστιανούς. Όταν έφτασαν στην Κιμέλη, ο άγιος συνελήφθη πρώτος ως διακεκριμένος συγκλητικός και οδηγήθηκε στο παράνομο δικαστήριο. Ο Κλαύδιος τον κατηγόρησε ότι με μαγείες είχε αποπλανήσει τους βασιλείς της Ρώμης από τη λατρεία των θεών.

Ο μάρτυς απάντησε με ηρεμία πως μόνο οδήγησε ψυχές από την πλάνη προς τον αληθινό Δημιουργό. Οι ηγεμόνες έγραψαν στους αυτοκράτορες και έλαβαν την εντολή να τον θανατώσουν με όποιον τρόπο επιθυμούσαν. Στο επόμενο δικαστήριο διέταξαν να τον δέσουν σε όργανο βασανισμού, εκείνο όμως διαλύθηκε με κρότο σε σκόνη.

Οι υπηρέτες έπεσαν στη γη παράλυτοι από τον φόβο, ενώ ο άγιος έλαμπε από χαρά. Έπειτα οι ηγεμόνες έβγαλαν δύο τεράστιες αρκούδες από τα όρη της Δαλματίας για να τον κατασπαράξουν στο θέατρο. Τα θηρία στράφηκαν αντίθετα εναντίον των φυλάκων τους και τους κατέφαγαν, ενώ φοβήθηκαν να πλησιάσουν τον δίκαιο.

Το πλήθος φώναξε αυθόρμητα πως ένας μόνο Θεός υπάρχει, ο Θεός των χριστιανών. Στη συνέχεια οι μανιασμένοι δικαστές άναψαν μεγάλη πυρά γύρω από τον δεμένο μάρτυρα ανάμεσα στις κερκίδες. Όταν τα ξύλα κάηκαν τελείως, ο Πόντιος φάνηκε όρθιος και αβλαβής, χωρίς ούτε τα ρούχα του να αγγίξει η φλόγα.

Ο λαός αναφώνησε πάλι το μεγαλείο του Θεού των χριστιανών μπροστά στο θαύμα. Ο Κλαύδιος ντροπιάστηκε και προσπάθησε να τον δελεάσει με υποσχέσεις τιμής και πλούτου στον ναό του Απόλλωνος. Ο άγιος απάντησε πως τα εγκόσμια μοιάζουν με την ομίχλη που σκορπίζει ο πρωινός αέρας.

Οι Ιουδαίοι μέσα στο πλήθος άρχισαν να φωνάζουν στον ηγεμόνα να θανατώσει γρήγορα τον μάγο. Ο μάρτυς ύψωσε τα χέρια του και ευχαρίστησε τον Κύριο που και αυτοί τον κατηγορούσαν, όπως οι πατέρες τους τον Χριστό ενώπιον του Πιλάτου. Ο Κλαύδιος εξέδωσε τότε τη θανατική απόφαση και διέταξε να τον οδηγήσουν έξω από την πόλη.

Εκεί ο άγιος Πόντιος αποκεφαλίστηκε και ολοκλήρωσε το μαρτύριό του την πέμπτη Αυγούστου. Ο πιστός Βαλέριος, ο συμμαθητής και βιογράφος του, ενταφίασε το τίμιο σώμα στο ίδιο σημείο όπου χύθηκε το αίμα του. Λίγο αργότερα οι προφητείες του αγίου εκπληρώθηκαν με τρόπο φοβερό για τους διώκτες.

Ο Βαλεριανός αιχμαλωτίστηκε από τον Πέρση βασιλιά Σαπώρη και υπέμενε καθημερινά ανείπωτους εξευτελισμούς ως υποπόδιο. Ο Γαλλιηνός σφαγιάστηκε από τους ίδιους τους στρατιώτες του στον δρόμο προς το Μεδιόλανο. Ο Κλαύδιος και ο Αναύβιος δαιμονίστηκαν την ίδια ώρα που ο μάρτυς δεχόταν το τέλος του αγώνα του.

Ο πρώτος έκοψε με τα δόντια τη γλώσσα του, ενώ του δευτέρου τα μάτια βγήκαν και κρέμονταν πάνω στα μάγουλά του. Πολλοί ειδωλολάτρες και Ιουδαίοι φοβήθηκαν και άρχισαν να προσέρχονται με σεβασμό στον τάφο του αγίου μάρτυρος. 08_05_Άγιος_Πόντιος_Μάρτυς_Ελληνικά_Καθαρά.