Στα χέρια ενός Αλβανού φεουδάρχη που πρώτος σήκωσε το λάβαρο κατά των Τούρκων, βρήκε καταφύγιο ένας τυφλωμένος πρίγκιπας της Σερβίας. Εκεί, μέσα στο σπίτι του Γεωργίου Αριανίτη, η μικρή Αγγελίνα γνώρισε τον άντρα που θα γινόταν σύζυγος και άγιός της. Η Αγγελίνα γεννήθηκε γύρω στα χίλια τετρακόσια σαράντα και ήταν θυγατέρα του ξακουστού Αλβανού άρχοντα Γεωργίου Αριανίτη.

Ο πατέρας της υπήρξε από τους πρώτους ντόπιους ηγέτες που ύψωσαν το ανάστημά τους κατά των Τούρκων στις αρχές του δέκατου πέμπτου αιώνα. Η αδελφή της Ανδρονίκη, γνωστή και ως Δονίκα, παντρεύτηκε τον Εθνικό μας Ήρωα, τον Γεώργιο Καστριώτη Σκεντέρμπεη. Η μικρή Αγγελίνα μεγάλωσε μέσα σε μια θερμή ορθόδοξη χριστιανική οικογένεια με βαθιές πνευματικές ρίζες.

Η μητέρα της, γυναίκα με αληθινό φόβο Θεού, την ανέθρεψε με χριστιανική ευλάβεια και πνευματική φροντίδα. Στο αρχοντικό των γονιών της η Αγγελίνα έλαβε εξαιρετική μόρφωση, σπάνια για κορίτσι της εποχής εκείνης. Έμαθε από νωρίς να αγαπά τον Χριστό και να βλέπει τη ζωή μέσα από το φως της πίστης.

Η ευσέβεια του σπιτιού της σφράγισε βαθιά τον χαρακτήρα και την πορεία της. Στα χίλια τετρακόσια εξήντα ένα η Αγγελίνα παντρεύτηκε στη Σκόδρα τον τυφλό Στέφανο, τον γιο του δεσπότη της Σερβίας Γεωργίου Μπράνκοβιτς. Είχαν γνωριστεί δύο χρόνια νωρίτερα, όταν ο δεσπότης μαζί με τον γιο του κατέφυγε στο σπίτι του πατέρα της για να σωθεί από τους Τούρκους.

Ο Στέφανος και ο αδελφός του είχαν συλληφθεί όμηροι από τους Τούρκους και είχαν τυφλωθεί με βάναυσο τρόπο. Όμως η αδικία αυτή δεν λύγισε τον νεαρό πρίγκιπα, που σήκωσε τον σταυρό του με θαυμαστή ανδρεία και υπομονή. Η Αγγελίνα διέκρινε μέσα στον Στέφανο τον σοφό και ταπεινό πιστό, τον άνθρωπο που έκαιγε από αγάπη για τον Θεό.

Δεν είδε την τύφλωσή του ως εμπόδιο, αλλά ως σημάδι μιας ψυχής δοκιμασμένης και αγιασμένης. Με την ευλογία των γονέων της, ο γάμος τους ευλογήθηκε μέσα στην Εκκλησία ως μυστήριο αγάπης και πίστης. Έγινε σύντροφος ζωής, μάτια και στήριγμα για τον τυφλό πρίγκιπα.

Μέσα στο σπιτικό τους βασίλευε η προσευχή, η φιλοξενία και η σιωπηλή υπομονή των δοκιμασμένων ψυχών. Έτσι ξεκίνησε μια κοινή πορεία αγιότητας και θλίψης ανάμεσα σε πολέμους και διωγμούς. Μετά από κάποια χρόνια, το ζευγάρι ευλογήθηκε με δύο γιους και μια κόρη, τον Γεώργιο, τον Ιωάννη και τη Μαρία.

Όταν τα παιδιά μεγάλωσαν, η οικογένεια αναγκάστηκε να φύγει στην Ιταλία για να γλιτώσει από τους διωγμούς των Τούρκων. Εκείνη την εποχή οι Τούρκοι εισέβαλαν στην Αλβανία και έσφαζαν άνδρες, γυναίκες και μικρά παιδιά χωρίς έλεος. Ο άγιος Στέφανος εκοιμήθη στα χίλια τετρακόσια εξήντα οκτώ και άφησε την Αγγελίνα χήρα με τρία ορφανά.

Μέσα στη βαθιά της θλίψη η οσία στράφηκε στον ηγεμόνα της Ουγγαρίας ζητώντας ένα καταφύγιο και μια προστασία. Εκείνος τους παραχώρησε την πόλη Κουπίνοβο στη Σιρμία, για να βρει η οικογένεια ξανά σπιτικό. Στα χίλια τετρακόσια ογδόντα έξι έφυγε από την Ιταλία μαζί με τους γιους της και πήρε τον δρόμο της επιστροφής.

Πέρασε από τη Σερβία για να ενταφιάσει το άφθαρτο σκήνωμα του συζύγου της στη γενέθλια γη του. Η μεταφορά του ιερού λειψάνου έγινε με συγκίνηση και τιμές, ως πραγματική προσκυνηματική πομπή. Έτσι ο Στέφανος αναπαύθηκε στο χώμα του και η Αγγελίνα συνέχισε τον σταυρό της ως μητέρα και χήρα βασιλόπουλων.

Τα παιδιά αυτών των ευσεβών γονέων αναδείχθηκαν επίσης άγιοι της Εκκλησίας μας. Ο Γεώργιος παραιτήθηκε από τα δικαιώματα του θρόνου προς χάριν του αδελφού του Ιωάννη και αποσύρθηκε σε μοναστήρι. Εκεί εκάρη μοναχός και έλαβε το όνομα Μάξιμος, αφιερώνοντας ολόκληρη τη ζωή του στην προσευχή και την άσκηση.

Ο Ιωάννης παντρεύτηκε, όμως δεν απέκτησε γιους, και εκοιμήθη νέος στα χίλια πεντακόσια τρία. Πολλά θαύματα φανερώθηκαν μπροστά στα ιερά λείψανά του και επιβεβαίωσαν την αγιότητά του. Μετά τον θάνατο του μικρού γιου της, η οσία έχασε αργότερα και τον άλλο της γιο, μένοντας ολομόναχη.

Η Αγγελίνα επέζησε του συζύγου της και των δύο αγαπημένων της παιδιών, σηκώνοντας ασήκωτο σταυρό. Με τον νου στραμμένο στη σωτηρία της ψυχής της, μπήκε σε γυναικείο μοναστήρι και έγινε μοναχή. Εγκαταστάθηκε στο Κρουσέντολ της βόρειας Σερβίας, όπου ίδρυσε μονή και αφιέρωσε όλη της τη ζωή στους φτωχούς.

Δικαίως οι πιστοί την αποκαλούσαν με αγάπη και ευγνωμοσύνη μητέρα Αγγελίνα. Η φήμη της αγιότητάς της ξεπέρασε γρήγορα τα σύνορα του τόπου και της κοινότητάς της. Οι πιστοί έτρεχαν κοντά της και της ζητούσαν προσευχή για να ελευθερωθούν από τους σκληρούς δυνάστες τους.

Ακόμη και άνθρωποι έξω από την πίστη θεραπεύονταν από αυτήν και θαύμαζαν το μεγαλείο του χριστιανικού φρονήματος. Με τη γλυκύτητα και την υπομονή της φανέρωνε τον Χριστό σε κάθε πονεμένο που χτυπούσε την πόρτα του μοναστηριού. Η οσία Αγγελίνα εκοιμήθη εν Κυρίω στα χίλια πεντακόσια είκοσι, αφήνοντας πίσω της αγιασμένη παρακαταθήκη.

Το σώμα της ενταφιάστηκε στον ίδιο τάφο με τους γιους της μέσα στη μονή του Κρουσέντολ της Φρούσκα Γκόρα. Στα χίλια επτακόσια δεκαέξι οι Τούρκοι έκαψαν το μοναστήρι μαζί με τα ιερά λείψανα των αγίων της οικογένειας. Οι μοναχές κατάφεραν να διασώσουν μόνο ένα τμήμα από το λείψανο της οσίας, το αριστερό της χέρι.

Αυτό φυλάσσεται μέχρι σήμερα στη λειψανοθήκη του καθολικού της μονής του Κρουσέντολ ως πολύτιμος θησαυρός. Η οσία Αγγελίνα τιμάται επίσης στις δέκα Δεκεμβρίου μαζί με τον σύζυγό της άγιο Στέφανο και τον γιο της άγιο Ιωάννη. Η μνήμη τους ευωδιάζει στην Εκκλησία ως μαρτυρία ολόκληρης οικογένειας αγίων μέσα στις δοκιμασίες της ιστορίας.