Në duart e një feudali shqiptar që ngriti i pari flamurin kundër turqve, një princ i verbër i Serbisë gjeti strehë. Aty, në shtëpinë e Gjergji Arianitis, Anxhelina e vogël takoi burrin që do të bëhej bashkëshorti dhe shenjtori i saj. Anxhelina lindi rreth vitit 1440 dhe ishte e bija e zotit të famshëm shqiptar Gjergji Arianitis. Babai i saj ishte një nga udhëheqësit e parë vendas që u ngrit kundër turqve në fillim të shekullit të pesëmbëdhjetë. Motra e saj Androniki, e njohur ndryshe si Donika, u martua me Heroin tonë Kombëtar, Gjergji Kastriotis Skenderbeis. Anxhelina e vogël u rrit në një familje të ngrohtë të krishterë orthodhokse me rrënjë të thella shpirtërore. Nëna e saj, një grua e vërtetë që i frikësohej Zotit, e rriti me devotshmëri dhe kujdes shpirtëror të krishterë. Në rezidencën e prindërve, Anxhelina mori një edukim të shkëlqyer, të rrallë për një vajzë të asaj kohe. Ai mësoi që në moshë të re të donte Krishtin dhe ta shihte jetën përmes dritës së besimit. Devotshmëria e shtëpisë së saj vulosi thellë karakterin dhe kursin e saj. Në vitin 1461, Anxhelina u martua në Shkodër me Stefanosin e verbër, djalin e despotit të Serbisë Gjergji Branković. Ata ishin takuar dy vjet më parë, kur despoti së bashku me të birin ikën në shtëpinë e babait të saj për t’u shpëtuar nga turqit. Stefanos dhe vëllai i tij ishin marrë peng nga turqit dhe ishin verbuar brutalisht. Por kjo padrejtësi nuk e përkuli princin e ri, i cili mori kryqin e tij me guxim dhe durim të mahnitshëm. Anxhelina pa te Stefanos besimtarin e urtë dhe të përulur, njeriun që digjej nga dashuria për Zotin. Ai nuk e shihte verbërinë e tij si pengesë, por si shenjë të një shpirti të sprovuar dhe të shenjtëruar. Me bekimin e prindërve të saj, martesa e tyre u bekua në Kishë si një sakrament dashurie dhe besimi. Ajo u bë partnere e jetës, sy dhe mbështetje për princin e verbër. Në shtëpinë e tyre mbretëronte lutja, mikpritja dhe durimi i heshtur i shpirtrave të sprovuar. Kështu filloi një rrugë e përbashkët shenjtërie dhe pikëllimi mes luftërave dhe persekutimeve. Pas disa vitesh, çifti u bekua me dy djem dhe një vajzë, George, Joani dhe Maria. Kur fëmijët u rritën, familja u detyrua të ikte në Itali për t’i shpëtuar persekutimeve të turqve. Në atë kohë turqit pushtuan Shqipërinë dhe therën pa mëshirë burra, gra dhe fëmijë të vegjël. Shën Stefanin e zuri gjumi në vitin 1468 dhe e la Anxhelinën një të ve me tre jetimë. Në pikëllimin e saj të thellë, shenjtorja iu drejtua sundimtarit të Hungarisë duke i kërkuar një strehë dhe mbrojtje. Ai u dha atyre qytetin e Koupinovo në Sirmia, në mënyrë që familja të gjente përsëri një shtëpi. Në 1486 ajo u largua nga Italia me djemtë e saj dhe mori rrugën e kthimit. Ajo kaloi nëpër Serbi për të varrosur trupin e pavdekshëm të burrit të saj në vendin e lindjes. Transferimi i relikes së shenjtë u bë me emocion dhe nderime, si një kortezh i vërtetë pelegrinazhi. Kështu Stefanos pushoi në tokën e tij dhe Angelina vazhdoi kryqin e saj si nënë dhe e veja e fëmijëve mbretërorë. Edhe fëmijët e këtyre prindërve të devotshëm u bënë shenjtorë të Kishës sonë. Gjergji hoqi dorë nga të drejtat e tij në fron në favor të vëllait të tij Joaniit dhe u tërhoq në një manastir. Atje u bë murg dhe mori emrin Maksim, duke ia kushtuar gjithë jetën lutjes dhe ushtrimeve. Joanii u martua, por nuk pati djem dhe vdiq i ri në moshën pesëmbëdhjetëqind e tre. Shumë mrekulli u shfaqën para relikteve të tij të shenjta dhe vërtetuan shenjtërinë e tij. Pas vdekjes së djalit të saj të vogël, Osia humbi më vonë djalin tjetër, duke e lënë atë të qetë. Angelina i mbijetoi burrit dhe dy fëmijëve të saj të dashur, duke mbajtur një kryq. Me mendjen e saj për shpëtimin e shpirtit, ajo hyri në një manastir dhe u bë murgeshë. Ajo u vendos në Krusendol në Serbinë veriore, ku themeloi një manastir dhe ia kushtoi gjithë jetën të varfërve. Me të drejtë, besimtarët e quajtën nënën Angelina me dashuri dhe mirënjohje. Fama e shenjtërisë së saj i kapërceu shpejt kufijtë e vendit dhe komunitetit të saj. Besimtarët vrapuan drejt saj dhe i kërkuan lutje për t’u çliruar nga tiranët e tyre mizorë. Edhe njerëzit jashtë besimit u shëruan prej tij dhe admiruan madhështinë e mendjes së krishterë. Me ëmbëlsinë dhe durimin e saj ajo i zbuloi Krishtin çdo të vuajtur që trokiste në derën e manastirit. Shën Angelina ra në gjumë në Zotin në moshën pesëmbëdhjetëqind e njëzet vjeç, duke lënë pas saj një trashëgimi të shenjtëruar. Trupi i saj u varros në të njëjtin varr me djemtë e saj në manastirin e Krusendolit në Fruska Gorë. Më 1716 turqit dogjën manastirin së bashku me faltoret lipsane të shenjtorëve të familjes. Murgeshat arritën të shpëtonin vetëm një pjesë të relikes së shenjtores, dorën e saj të majtë. Kjo ruhet edhe sot e kësaj dite në relikuencën e katolikonit të manastirit të Krusendolit si një thesar i çmuar. Shën Anxhelina nderohet edhe më dhjetë dhjetor së bashku me bashkëshortin e saj Shën Stefanin dhe djalin e saj Shën Joaniin. Kujtimi i tyre përshkon Kishën si dëshmi e një familjeje të tërë shenjtorë në sprovat e historisë.