Ένας νέος ευγενής της αυτοκρατορικής αυλής εγκατέλειψε τα ανάκτορα της Κωνσταντινούπολης και έτρεξε στα βουνά της Βιθυνίας για να ζήσει ως ασκητής. Ο ίδιος ανέθρεψε πνευματικά τον Άγιο Αθανάσιο τον Αθωνίτη, τον μετέπειτα ιδρυτή της Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους. Ο Όσιος Μιχαήλ ο Μαλεΐνος γεννήθηκε στην Καππαδοκία από γονείς ευσεβείς και πλούσιους, τον Ευδόκιμο και την Αναστασώ.

Καταγόταν από επιφανή οικογένεια της Χαρσιανής περιοχής, με στενούς δεσμούς με την αυτοκρατορική αυλή της εποχής. Ο παππούς του από τον πατέρα κατείχε το αξίωμα του πατρικίου, ενώ ο παππούς από τη μητέρα έφερε τον τίτλο του Στρατηλάτη της Ανατολής. Το κατά κόσμον όνομά του ήταν Μανουήλ και ανατράφηκε μέσα στα ανάκτορα, ανάμεσα σε τιμές και πλούτη.

Ο αυτοκράτορας Λέων ο Σοφός, συγγενής του, τον τίμησε με το αξίωμα του κανδιδάτου και τον κράτησε στην υπηρεσία της Πόλης. Όμως η ψυχή του νέου ζητούσε άλλους θησαυρούς και διψούσε για τη γαλήνη της ερήμου. Γύρω στα εννιακόσια είκοσι πέντε, ο Μανουήλ εγκατέλειψε κρυφά τη ζωή της Κωνσταντινούπολης και κατέφυγε στο όρος του Κύμινα στη Βιθυνία.

Εκεί συνάντησε έναν ενάρετο γέροντα, τον Ιωάννη τον Ηλαδίτη, και τον παρακάλεσε με δάκρυα να τον δεχτεί κοντά του. Ο γέροντας τον δέχτηκε με επιφύλαξη, όμως μετά από λίγο ο πατέρας του εντόπισε τον τόπο της φυγής του. Με πολλές παρακλήσεις και πιέσεις τον έπεισε τότε να επιστρέψει για λίγο πίσω στο πατρικό σπίτι.

Έπειτα από μερικούς μήνες, και με την άδεια πλέον των γονέων του, ο νέος γύρισε πάλι στον γέροντά του. Ο Ιωάννης τον υποδέχτηκε με μεγάλη χαρά και τον έβαλε σε σκληρή μοναχική δοκιμασία. Σύντομα ο Μανουήλ ζήτησε να ζήσει μόνος μέσα σε μια σπηλιά, μακριά από κάθε ανθρώπινη παρηγοριά.

Πέντε ημέρες της εβδομάδας τις αφιέρωνε στη νηστεία, στην αγρυπνία και στην ακατάπαυστη προσευχή. Το Σάββατο και την Κυριακή κατέβαινε στο μοναστήρι για να κοινωνεί των αχράντων μυστηρίων. Μετά από τριετή δοκιμασία ο Μανουήλ εκάρη μοναχός και έλαβε το νέο του όνομα, Μιχαήλ.

Όταν αργότερα κοιμήθηκε ο γέροντας Ιωάννης, ο Μιχαήλ μοίρασε όλη τη μεγάλη πατρική κληρονομιά του στους φτωχούς και τους πάσχοντες. Σε λίγο καιρό κρίθηκε άξιος της ιερωσύνης και ανέδειξε με τον λόγο του τη σύνδεση μοναχισμού και ιερατικής διακονίας. Από τις Άγιες Γραφές έδειχνε πώς η ιερωσύνη συνδέεται αρμονικά με τον μοναχικό βίο και την άσκηση.

Έφτασε σε μεγάλο βαθμό απάθειας και έλαβε επίσης από τον Θεό το χάρισμα της διοράσεως. Ήταν εξαιρετικά συμπονετικός και πράος απέναντι σε κάθε άνθρωπο που τον πλησίαζε. Δεν άντεχε να βλέπει όσους ζούσαν μέσα στη θλίψη και τη στέρηση χωρίς να τους παρηγορήσει.

Με τις θερμές προσευχές του ο Κύριος τέλεσε δι΄ αυτού πολλά και θαυμαστά σημεία προς ωφέλεια του λαού. Ο ίδιος ο Θεός τον δόξασε πλούσια ακόμη και κατά τη διάρκεια της επίγειας ζωής του. Ο Όσιος Μιχαήλ ίδρυσε την περίφημη μεγάλη Λαύρα του Κύμινα κοντά στον ποταμό Γάλλα, στη νοτιοδυτική Βιθυνία.

Την οργάνωσε με αυστηρό κοινοβιακό τυπικό και την στερέωσε με τα δεσμά της αδελφικής αγάπης μεταξύ των μοναχών. Από εκείνη τη Μονή πέρασαν πολλές εκλεκτές ψυχές, μεταξύ των οποίων και ο Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης. Ο Αθανάσιος έμεινε εκεί περίπου έξι χρόνια κοντά του και αργότερα έγινε ιδρυτής της Μεγίστης Λαύρας στο Άγιον Όρος.

Η Μονή του Κύμινα διακρίθηκε ιδιαίτερα για τους καλλιγράφους της και για την αντιγραφή ιερών βιβλίων προς ωφέλεια όλων. Όταν ο Όσιος είδε τη Λαύρα στερεωμένη, αναζήτησε ακόμη πιο ερημικό τόπο και έκτισε εκεί νέο μοναστήρι. Με τους κόπους του ολόκληρο το όρος του Κύμινα γέμισε από μοναστικές αδελφότητες και ασκητικές καλύβες.

Η αδελφή του υπήρξε μητέρα δύο φημισμένων στρατηγών της εποχής, του Νικηφόρου και του Λέοντος. Μετά από μισό αιώνα ασκητικής ζωής, σε ηλικία προχωρημένη αλλά ακμαίος στο πνεύμα, ο Μιχαήλ παρέδωσε ειρηνικά την αγία του ψυχή στον Θεό. Θα αποθηκεύσω το κείμενο και θα τρέξω τον επικυρωτή.

%$ Όσιος Μιχαήλ ο Μαλεΐνος, ο πνευματικός πατέρας του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτη $% Παραδίδω το κείμενο ως αρχείο: **Filename:** `07_12_Όσιος_Μιχαήλ_ο_Μαλεΐνος_Ελληνικά_Καθαρά.