Σταύρωσε φίδι και το νέκρωσε στον τόπο, ενώ άπλωσε το ράσο του στη θάλασσα και ταξίδεψε πάνω σε αυτό σαν σε καράβι. Στην άνυδρη μονή του Αγίου Γεωργίου χτύπησε τον βράχο και ανέβλυσε αγίασμα που τρέχει αδιάκοπα μέχρι τις ημέρες μας. Γεννήθηκε στη Μάρπησσα της Πάρου το χίλια επτακόσια σαράντα οκτώ και έφερε το επώνυμο Παπαδόπουλος από την οικογένειά του.

Νέος ακόμη ταξίδεψε στο Άγιον Όρος και έγινε μαθητής της φημισμένης Βατοπαιδινής Αθωνιάδος Σχολής εκείνης της εποχής. Δάσκαλό του είχε τον συντοπίτη του όσιο Αθανάσιο τον Πάριο, από τον οποίο αντέγραψε τον πύρινο ζήλο για τη δόξα του Παντοκράτορα. Ο σχολάρχης της Αθωνιάδος αρχιμανδρίτης Νικηφόρος Μικραγιαννανίτης σημειώνει ότι στην εποχή του Παρίου η Σχολή γνώρισε λαμπρές ημέρες.

Μεταξύ των συμμαθητών του ξεχώρισαν ο νεομάρτυρας άγιος Αθανάσιος ο Κουλακιώτης και ο ίδιος ο όσιος Κύριλλος Παπαδόπουλος. Στο περιβόλι της Παναγίας παρέμεινε αρκετό καιρό ως μοναχός, διδασκόμενος τα ιερά γράμματα και τη θύραθεν σοφία με αφοσίωση. Στο Άγιον Όρος συνδέθηκε στενά με το αναγεννητικό κίνημα των ιεροπρεπών κολλυβάδων και με τους κυριότερους εκπροσώπους του.

Ανάμεσά τους ήταν και τα αυτάδελφα Ιερόθεος και Φιλόθεος Γεωργίου, που αργότερα έγιναν ανακαινιστές της μονής Λογγοβάρδας στην Πάρο. Η συναναστροφή με τους οσίους γέροντες και ο πόθος του για αρετή τον ανέδειξαν σε διαπρεπή πνευματικό πατέρα της εποχής. Η αρετή και η παιδεία του δεν συγκρίνονταν με κανέναν άλλο σύγχρονό του ασκητή του Αγίου Όρους εκείνα τα χρόνια.

Μετά την αναχώρησή του από τον Άθωνα, ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως τον διόρισε γενικό ιεροκήρυκα του Αιγαίου για τα χαρίσματά του. Έγινε διαπρύσιος κήρυκας του θείου λόγου και όπου πήγαινε έστηνε έναν μεγαλόσταυρο, όπως ακριβώς ο Κοσμάς ο Αιτωλός. Με σύμβολο και λάβαρο τον σταυρό εκφωνούσε πύρινους λόγους που άγγιζαν βαθιά τις καρδιές των ακροατών του.

Τα φλογερά και συνεχή κηρύγματά του ήταν λίαν εποικοδομητικά, αλλά και διακριτικά ελεγκτικά απέναντι στις αδυναμίες των ανθρώπων. Στο μυστήριο της εξομολογήσεως και στις ιδιαίτερες συζητήσεις φανερωνόταν φιλόστοργος, παραμυθητικός και ενισχυτικός για κάθε ψυχή. Το χίλια οκτακόσια έντεκα τον συναντούμε ως ιεροκήρυκα και εξομολόγο στην περιοχή της Αττικής.

Ένας ευεργετηθείς νέος έγραψε ότι η κοινή φήμη τον ονόμαζε ασκητή, καθώς είχε εξέλθει από τον Άθωνα. Περιερχόταν τα νησιά του Αιγαίου Πελάγους και τα χωριά της Ελλάδος κηρύττοντας τον λόγο του Θεού στους πιστούς. Εξομολογούσε όσους τον πλησίαζαν με πόθο για μετάνοια και αναζητούσαν τη φωνή ενός γνήσιου πνευματικού πατέρα.

Το χίλια οκτακόσια είκοσι τρία βάπτισε στην Πάρο μια Οθωμανίδα που είχε ποθήσει την ορθόδοξη πίστη με όλη της την ψυχή. Ο σπουδαίος αυτός ιεραπόστολος και ομολογητής έφθασε κηρύττοντας μέχρι την Καισάρεια της Καππαδοκίας και το Αϊβαλί της Μικράς Ασίας. Διέπρεψε ως ιδανικός παιδαγωγός, εξομολόγος και πνευματικός καθοδηγητής για κάθε ψυχή που τον πλησίαζε με εμπιστοσύνη.

Με τη θεία λατρεία και τα ιερά μυστήρια στερέωνε τους πιστούς και έκανε καταληπτή την ένσαρκο οικονομία του Λόγου του Θεού. Η παρρησία του απέναντι στους ισχυρούς πολιτικούς και εκκλησιαστικούς άνδρες ήταν τόση, που δεν δίσταζε να τους ελέγχει για αδικίες. Σαν άλλος Πρόδρομος και Ηλίας στάθηκε ασυμβίβαστος, αν και η συμπεριφορά αυτή του κόστισε πολύ μέσα στα δύσκολα εκείνα χρόνια.

Δέχθηκε απειλές, κακώσεις και πολλές απόπειρες δολοφονίας από τους αλλόπιστους που τον μισούσαν για τη ζωντανή ομολογία της πίστεως. Η παρουσία του στην Πάρο δημιούργησε θερμό φιλομόναχο πνεύμα και αληθινή αναγέννηση στον μοναχισμό όλου του ευλογημένου νησιού. Στη μονή του Αγίου Αντωνίου της Μάρπησσας τον επισκέφθηκε ο όσιος Αρσένιος μαζί με τον γέροντά του Δανιήλ, όπως μαρτυρεί ο όσιος Φιλόθεος Ζερβάκος.

Είχαν φθάσει στην Πάρο μόνο με τα ράσα που φορούσαν, φεύγοντας από την επιδρομή του Δράμαλη που τους κυνηγούσε. Ο όσιος Κύριλλος υπήρξε ανακαινιστής της μονής των μοναζουσών στο Χριστού Δάσος, στεκόμενος δίπλα τους ως πατέρας συμβουλευτικός και παρήγορος. Ανέθεσε στον γέροντα Φιλόθεο να συντάξει τον κανονισμό της μονής των καλογραιών με γνώση και πνευματική διάκριση.