Μέσα στους δρόμους της Ουστιούγκης έτρεξε κάποτε ένας σαλός μοναχός, φωνάζοντας στους κατοίκους να μετανοήσουν πριν τους συντρίψει η οργή του ουρανού. Λίγο αργότερα, ένα τεράστιο μαύρο σύννεφο σκέπασε την πόλη και άφησε πίσω του μια απέραντη έκταση από πέτρες μετεωρίτες, που σώζονται έως σήμερα. Ο Όσιος Προκόπιος έζησε ως δια Χριστόν σαλός στη ρωσική πόλη της Ουστιούγκης, και η μνήμη του τιμάται από την Εκκλησία στις οκτώ Ιουλίου κάθε χρόνου.

Δεν διασώθηκαν λεπτομέρειες για την καταγωγή του ή για τα πρώτα χρόνια της ζωής του, ώστε να γνωρίζουμε ποιος ήταν πριν επιλέξει αυτόν τον δύσκολο δρόμο της σαλότητας. Το όνομά του παρέμεινε για χρόνια άγνωστο στους κατοίκους, και μόνο αργότερα φανερώθηκε με τρόπο θαυμαστό σε έναν ευλαβή κάτοικο της περιοχής, τον Σαβέλα, που τον είδε σε όραμα. Η αγιότητά του δεν έγινε εύκολα κατανοητή στους συγχρόνους του, γιατί ο τρόπος ζωής του φαινόταν παράξενος και προκλητικός στα μάτια των ανθρώπων.

Όμως ο Θεός είχε άλλα σχέδια για τον δούλο του και επρόκειτο να φανερώσει τη χάρη του μέσα από αυτόν τον ταπεινό άνθρωπο. Σε μια κρίσιμη στιγμή για την πόλη, ο Όσιος έτρεξε μέσα στους δρόμους της Ουστιούγκης και έφτασε λαχανιασμένος στην εκκλησία της Παναγίας. Έπεσε στα γόνατα μπροστά στην ιερή εικόνα και φώναξε με σπαραγμό: «Μητέρα του Θεού, σώσε μας, σώσε μας από το κακό που έρχεται!

Στράφηκε ύστερα προς τους πιστούς, που βρίσκονταν εκείνη την ώρα μέσα στον ναό, και τους φώναξε δυνατά να μετανοήσουν αμέσως. Τους προειδοποίησε ότι αν δεν αλλάξουν ζωή και δεν σταματήσουν να αμαρτάνουν, ο Θεός θα τους τιμωρήσει με λιθοβολισμό από τον ουρανό. Οι άνθρωποι όμως τον περιγέλασαν και τον θεώρησαν τρελό, χωρίς να καταλάβουν ότι μιλούσε με προφητικό πνεύμα.

Τον έδειραν με σκληρότητα και τον έδιωξαν έξω από τον ναό, σαν να ήταν ένας απλός παράφρων. Πέρασαν λίγες μέρες και ο ουρανός της πόλης σκοτείνιασε ξαφνικά από ένα τεράστιο μαύρο σύννεφο, που πλησίαζε απειλητικά. Οι κάτοικοι κατάλαβαν πια ότι κάτι φοβερό συνέβαινε και έτρεξαν με δέος σε όλες τις εκκλησίες, για να ζητήσουν το έλεος του Θεού.

Έτσι θυμήθηκαν τα λόγια του ταπεινού σαλού. Ο Όσιος Προκόπιος βρέθηκε ξανά ανάμεσά τους, χωρίς μνησικακία για όσα είχε υποστεί, και τους παρακινούσε να προσευχηθούν με όλη τους την καρδιά. Όλοι μαζί ικέτευσαν τον Θεό και την Παναγία να τους λυπηθεί, και τότε το σύννεφο διαλύθηκε με τρόπο θαυμαστό μπροστά στα μάτια τους.

Σαν να τους έσπρωχνε μια αόρατη δύναμη, οι κάτοικοι βγήκαν έξω από την πόλη και αντίκρισαν με δέος ένα παράξενο θέαμα στην πεδιάδα. Μια τεράστια έκταση γης ήταν σκεπασμένη με μαύρες πέτρες, που είχαν πέσει από τον ουρανό σαν φοβερή βροχή. Αν οι πέτρες αυτές έπεφταν επάνω στα σπίτια τους, δεν θα έμενε ζωντανός άνθρωπος μέσα στην πόλη της Ουστιούγκης.

Οι ίδιοι μετεωρίτες σώζονται μέχρι σήμερα στο ίδιο σημείο και προκαλούν την έκπληξη όσων τους βλέπουν. Οι επιστήμονες που τους εξέτασαν βεβαίωσαν ότι πρόκειται όντως για μετεωρίτες ουράνιας προέλευσης, χωρίς όμως να εξηγούν τη συγκέντρωσή τους. Ο Όσιος Προκόπιος εκοιμήθη το έτος χίλια τριακόσια τρία και τα άφθαρτα λείψανά του βρέθηκαν αργότερα κοντά στον ναό των Εισοδίων της Θεοτόκου, σκορπίζοντας πλήθος ιάσεων στους πιστούς.

cat > /tmp/07_08_Όσιος_Προκόπιος_Ουστιούγκης. txt –output /tmp/07_08_Όσιος_Προκόπιος_Ουστιούγκης. The text should be saved as: **`07_08_Όσιος_Προκόπιος_Ουστιούγκης.