Μαύροι, φοβεροί Αιθίοπες με φωτιά να βγαίνει από τα ρουθούνια τους άρπαξαν την ψυχή ενός ετοιμοθάνατου άνδρα στην ιταλική κοιλάδα της Ιντεροκλέας. Όμως τα δάκρυα ενός απλού ιερέα, του Σεβήρου, ανάγκασαν τον ίδιο τον Θεό να επιστρέψει εκείνη την ψυχή πίσω στο σώμα. Στη χώρα της Τούδερας, ανάμεσα σε δύο βουνά, υπήρχε ένας μικρός ναός αφιερωμένος στην Υπεραγία Θεοτόκο και Αειπάρθενο Μαρία.

Πρεσβύτερος εκεί υπηρετούσε ο Σεβήρος, άνθρωπος θαυμαστής και θεάρεστης ζωής, αγαπητός σε όλους τους κατοίκους της περιοχής. Έζησε τον έκτο αιώνα και ξεχώριζε για την ταπείνωση, την προσευχή και την αληθινή αγάπη προς τον Θεό. Οι πιστοί τον σέβονταν βαθιά, γιατί στο πρόσωπό του έβλεπαν έναν λειτουργό αφοσιωμένο ολόψυχα στο ποίμνιό του.

Κάποια μέρα, ένας κάτοικος του τόπου αρρώστησε βαριά και βρέθηκε στα πρόθυρα του θανάτου. Έστειλε λοιπόν βιαστικά απεσταλμένους στον πρεσβύτερο Σεβήρο, ώστε να τρέξει κοντά του πριν φύγει από τη ζωή. Ζητούσε να εξομολογηθεί τις αμαρτίες του και να λάβει τη συγχώρηση του Θεού.

Εκείνη την ώρα ο άγιος βρισκόταν στο αμπέλι του, απασχολημένος με το κλάδεμα των σταφυλιών της εποχής. Άκουσε προσεκτικά το μήνυμα και απάντησε στους αγγελιοφόρους με ηρεμία και πραότητα. Τους είπε να προχωρήσουν αυτοί πρώτοι και υποσχέθηκε ότι σύντομα θα τους προλάβαινε στον δρόμο.

Όμως, βλέποντας πόσα σταφύλια απέμεναν ακόμη, σκέφτηκε να καθυστερήσει λίγο για να τελειώσει την εργασία του. Όταν τέλειωσε, ξεκίνησε βιαστικά για το σπίτι του ασθενούς, χωρίς να γνωρίζει τι είχε συμβεί στο μεταξύ. Στον δρόμο συνάντησε όσους βρίσκονταν δίπλα στον άρρωστο και του είπαν τη θλιβερή είδηση.

Τον ρώτησαν γιατί άργησε τόσο πολύ και του ανακοίνωσαν ότι ο άνθρωπος είχε ήδη ξεψυχήσει. Ο πρεσβύτερος τρόμαξε ολόκληρος και άρχισε αμέσως να κλαίει πικρά με όλη του την καρδιά. Κατηγορούσε τον εαυτό του ως φονιά εκείνου του ανθρώπου, γιατί καθυστέρησε για κάτι ασήμαντο.

Συνεχίζοντας να θρηνεί ασταμάτητα, έφτασε στο σπίτι όπου είχε τοποθετηθεί η σορός του κεκοιμημένου. Έπεσε με δάκρυα στο χώμα μπροστά στην κλίνη, χτυπώντας το κεφάλι του στο έδαφος από την οδύνη. Μπροστά σε όλους τους παρευρισκόμενους κατηγορούσε φανερά τον εαυτό του για τον θάνατο εκείνου του ανθρώπου.

Δεν ντράπηκε να φανερώσει την αμέλειά του και να ζητήσει συγχώρηση από τον Θεό και τους ανθρώπους με ταπείνωση. Καθώς ο Σεβήρος θρηνούσε γοερά πεσμένος στη γη, ξαφνικά ο νεκρός αναστήθηκε μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων. Οι παρευρισκόμενοι θαύμασαν για το παράδοξο γεγονός και χάρηκαν με δάκρυα χαράς για την επιστροφή του αγαπημένου τους προσώπου.

Τον ρώτησαν αμέσως πού βρέθηκε η ψυχή του και με ποιον τρόπο επέστρεψε ξανά μέσα στο σώμα του. Εκείνος άρχισε να διηγείται με τρόμο όσα είχε δει στον άλλο κόσμο μέσα στις λίγες εκείνες ώρες. Είπε ότι κάποιοι Αιθίοπες, φοβεροί και υπερήφανοι, με φωτιά να ξεπηδά από τα ρουθούνια και τα αυτιά τους, τον άρπαξαν με ορμή.

Τον οδηγούσαν βίαια σε σκοτεινούς τόπους γεμάτους τρόμο, αγωνία και αβάσταχτη φρίκη ψυχής. Ξαφνικά, όμως, παρουσιάστηκε ένας νέος ολόλαμπρος, που ερχόταν προς το μέρος τους μαζί με άλλους φωτεινούς άνδρες. Στράφηκε προς τους δαίμονες και τους πρόσταξε με εξουσία να αφήσουν ελεύθερη την ψυχή του.

Τους εξήγησε ότι ο πρεσβύτερος Σεβήρος έκλαιγε σπαρακτικά γι’ αυτόν τον άνθρωπο και ζητούσε έλεος. Χάρη στα δάκρυα του ταπεινού ιερέα, ο Κύριος αποφάσισε να χαρίσει ξανά τη ζωή του σώματος σε αυτόν τον κεκοιμημένο άνθρωπο. Όταν άκουσε αυτή την εκπληκτική διήγηση, ο Σεβήρος σηκώθηκε από το χώμα με ανέκφραστη χαρά μέσα στην καρδιά του.

Απέδωσε αμέσως ευχαριστία στον Θεό, που άκουσε τα δάκρυά του και χάρισε τόσο μεγάλο έλεος στον δούλο Του. Στη συνέχεια δίδαξε τον αναστημένο πώς πρέπει να προσφέρει αληθινή μετάνοια στον Κύριο για τις αμαρτίες του. Άκουσε με προσοχή την εξομολόγησή του και του παρέδωσε την άφεση των αμαρτιών στο όνομα του Χριστού.

Έπειτα τον μετάλαβε με τα Άχραντα Μυστήρια, το Σώμα και το Αίμα του Σωτήρα μας. Ο αναστημένος άνθρωπος έζησε ακόμη επτά μέρες, προσευχόμενος αδιάκοπα στον Θεό με βαθιά κατάνυξη. Την όγδοη μέρα κοιμήθηκε με χαρά και παραδόθηκε ειρηνικά στα χέρια του Κυρίου.

Από όλα αυτά φαίνεται καθαρά πόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον πρεσβύτερό Του Σεβήρο. Δεν θέλησε να τον λυπήσει, αλλά εισάκουσε γρήγορα την προσευχή του και εκπλήρωσε το αίτημα της καρδιάς του. Αποκαλύπτεται όμως και η δική του ολόψυχη αγάπη προς τον Κύριο, την οποία υπηρέτησε με ζήλο σε όλη του τη ζωή.