Etiopianët e zinj, të frikshëm me zjarr që u dilte nga vrimat e hundës, rrëmbyen shpirtin e një njeriu që po vdiste në luginën italiane të Interokleas. Por lotët e një prifti të thjeshtë, Severus, e detyruan vetë Zotin ta kthente atë shpirt në trup. Në tokën Tudera, midis dy maleve, ishte një tempull i vogël kushtuar Virgjëreshës së Bekuar dhe Virgjëreshës Mari. Aty shërbeu si plak Severus, njeri i admirueshëm dhe dashnor i jetës, i dashur për të gjithë banorët e zonës. Ai jetoi në shekullin e gjashtë dhe u shqua për përulësinë, lutjen dhe dashurinë e vërtetë për Zotin. Besimtarët e respektuan shumë, sepse në personin e tij panë një shërbëtor të përkushtuar me gjithë zemër për kopenë e tij. Një ditë, një banor i zonës u sëmur rëndë dhe ishte në prag të vdekjes. Kështu ai dërgoi me nxitim lajmëtarë te plaku Severus, që ai të mund të vraponte tek ai para se të vdiste. Ai po kërkonte të rrëfente mëkatet e tij dhe të merrte faljen e Perëndisë. Në atë kohë shenjtori ishte në vreshtin e tij, i zënë me krasitjen e rrushit të stinës. Ai e dëgjoi me vëmendje mesazhin dhe iu përgjigj lajmëtarëve me qetësi dhe butësi. Ai u tha të shkonin të parët dhe u premtoi se së shpejti do t’i arrinte në rrugë. Por duke parë sa rrush i kishte mbetur, mendoi të vononte pak për të përfunduar punën. Kur mbaroi, ai nxitoi në shtëpinë e pacientit, duke mos ditur se çfarë kishte ndodhur ndërkohë. Rrugës takoi ata që ishin pranë të sëmurit dhe i tha lajmin e hidhur. E pyetën pse po zgjatte kaq shumë dhe e informuan se burri tashmë kishte rënë të fikët. Plaku u tremb plotësisht dhe menjëherë filloi të qajë me hidhërim me gjithë zemër. Ai fajësoi veten për vrasjen e atij njeriu, sepse ishte vonë për diçka të parëndësishme. Duke vazhduar të vajtojë pandërprerë, ai arriti në shtëpinë ku ishte vendosur trupi i të fjeturit. Ai u rrëzua përtokë para shtratit i përlotur, duke goditur kokën në tokë në agoni. Para të gjithë të pranishmëve ai fajësoi hapur veten për vdekjen e atij njeriu. Ai nuk kishte turp të zbulonte neglizhencën e tij dhe të kërkonte me përulësi falje nga Zoti dhe njerëzit. Ndërsa Severus ra me zi për tokë, papritmas i vdekuri u ngrit para syve të habitur të të gjithëve. Të pranishmit u mrekulluan nga ngjarja paradoksale dhe u gëzuan me lot gëzimi për kthimin e të dashurit të tyre. Ata menjëherë e pyetën se ku ishte shpirti i tij dhe si u kthye përsëri në trupin e tij. Filloi të rrëfente me tmerr atë që kishte parë në botën tjetër gjatë atyre pak orëve. Ai tha se disa etiopianë, të frikësuar dhe krenarë, me zjarr që buronte nga hundët dhe veshët e tyre, e kapën me nxitim. E çuan me forcë në vende të errëta plot tmerr, agoni dhe tmerr të padurueshëm shpirtëror. Papritur, megjithatë, u shfaq një burrë i ri i ndritshëm, duke ardhur drejt tyre me burra të tjerë të zgjuar. Ai iu drejtua demonëve dhe i urdhëroi me autoritet që të lironin shpirtin e tij. Ai u shpjegoi atyre se plaku Severus qau me hidhërim për këtë njeri dhe iu lut për mëshirë. Falë lotëve të priftit të përulur, Zoti vendosi t’i jepte sërish jetë trupore këtij njeriu të fjetur. Me të dëgjuar këtë rrëfim mahnitës, Severus u ngrit nga toka me gëzim të pashprehur në zemrën e tij. Ai menjëherë falënderoi Zotin, i cili i dëgjoi lotët e tij dhe i dha një mëshirë kaq të madhe robit të Tij. Më pas ai i mësoi të ringjallurit se si duhet t’i ofronte pendim të vërtetë Zotit për mëkatet e tij. Ai e dëgjoi me vëmendje rrëfimin e tij dhe i dha atij faljen e mëkateve në emër të Krishtit. Më pas e priti me Misteret e Papërlyera, Trupin dhe Gjakun e Shpëtimtarit tonë. Njeriu i ringjallur jetoi edhe shtatë ditë të tjera, duke iu lutur vazhdimisht Perëndisë me dëshpërim të thellë. Ditën e tetë ai fjeti i gëzuar dhe u dorëzua paqësisht në duart e Zotit. Nga e gjithë kjo është e qartë se sa shumë Zoti e donte plakun e Tij Severus. Ai nuk donte ta mëshironte, por shpejt e dëgjoi lutjen e tij dhe ia plotësoi kërkesën e zemrës. Por zbulohet gjithashtu dashuria e tij me gjithë zemër për Zotin, të cilit i shërbeu me zell gjatë gjithë jetës së tij. Pas përfundimit të luftës së tij tokësore, ai u paraqit në fronin e lavdisë hyjnore së bashku me vallet e të gjithë shenjtorëve.