Η γυναίκα του Ελένη και η αγαπημένη Μαρία τον παρακάλεσαν θερμά να φύγει αμέσως μακριά, για να γλιτώσει τη ζωή του.

Εκείνος όμως αρνήθηκε να κρυφτεί, μιλώντας τους με αινιγματικά λόγια για όσα ένιωθε ότι πλησίαζαν να συμβούν.

Όταν έφτασε ο πασάς, ο Γεώργιος τον υπηρέτησε ο ίδιος και ο Τούρκος τον αναγνώρισε ύστερα από αρκετή ώρα.

Τον ρώτησε γιατί εγκατέλειψε τη γυναίκα και τον γιο του και θύμωσε σφοδρά όταν άκουσε πως ήταν χριστιανός.

Αμέσως διέταξε τη σύλληψή του και ο νεαρός μάρτυρας οδηγήθηκε δεμένος στη φυλακή της πόλης.

Εκεί τον χτύπησαν σκληρά, αλλά εκείνος δεν δελεάστηκε από τις υποσχέσεις ούτε λύγισε από τις απειλές των δημίων του.

Του φόρεσαν στο κεφάλι μια πυρωμένη χάλκινη χύτρα και έχυσαν επάνω του καυτό λάδι, εκείνος όμως τους χλεύαζε γενναία.

Ένας ιερέας προσπάθησε να τον στηρίξει μέσω δύο χριστιανών και του έστειλε τη Θεία Ευχαριστία κρυμμένη σε μια σταφίδα.

Πέρασε ολόκληρες νύχτες προσευχόμενος και οι φρουροί έβλεπαν για τρεις βραδιές φως ουράνιο πάνω στο σώμα του.

Στις είκοσι πέντε Ιουνίου του χίλια οκτακόσια είκοσι τρία μαρτύρησε ένδοξα, και αργότερα ένας Έλληνας καπετάνιος μετέφερε το λείψανό του στη Ρωσία.