E shoqja Eleni dhe e dashura Maria iu lutën me zjarr që të ikte menjëherë, për t’i shpëtuar jetën. Por ai nuk pranoi të fshihej, duke u folur atyre me fjalë të fshehta për atë që ndjente se do të ndodhte. Kur erdhi pashai, Gjergji e shërbeu vetë dhe turku e njohu pas ca kohësh. Ajo e pyeti pse kishte braktisur gruan dhe djalin e tij dhe u tërbua kur dëgjoi se ishte i krishterë. Menjëherë urdhëroi arrestimin e tij dhe dëshmorin e ri e çuan të lidhur në burgun e qytetit. Aty e rrahën rëndë, por ai nuk u josh nga premtimet dhe as u përkul nga kërcënimet e xhelatëve. I vunë në kokë një kazan bakri të ndezur dhe i derdhën vaj të nxehtë, por ai u tall me trimëri. Një prift u përpoq ta mbështeste atë nëpërmjet dy të krishterëve dhe i dërgoi Eukaristinë e fshehur në një rrush të thatë. Ai kaloi netë të tëra në lutje dhe rojet panë një dritë qiellore mbi trupin e tij për tre netë. Më njëzet e pesë qershor 1823 ai u martirizua në mënyrë të lavdishme dhe më vonë një kapiten grek i çoi eshtrat e tij në Rusi.