Ο Άγιος Ιουλιανός ο Μάρτυς της Ταρσού

Μέσα σε έναν σάκο γεμάτο με άμμο, φίδια, σκορπιούς και δηλητηριώδη έντομα, ο νεαρός Ιουλιανός παραδόθηκε στα κύματα της θάλασσας. Η μητέρα του Ασκληπιοδώρα τον επισκέφθηκε στη φυλακή με το πρόσχημα να τον μεταπείσει, μα τον στήριξε να μείνει ακλόνητος μέχρι τέλους. Ο Άγιος γεννήθηκε στην Ανάζαρβο της Κιλικίας, γιος ενός ειδωλολάτρη συγκλητικού και μιας ευσεβούς χριστιανής μητέρας.

Μετά τον θάνατο του πατέρα του, η Ασκληπιοδώρα μετακόμισε μαζί του στην Ταρσό, όπου τον βάπτισε χριστιανό και τον ανέθρεψε με τις αλήθειες του Ευαγγελίου και τους κανόνες της ευσέβειας. Όταν ο Ιουλιανός έφτασε στην ηλικία των δεκαοκτώ ετών, ξέσπασε ο σκληρός διωγμός του αυτοκράτορα Διοκλητιανού εναντίον των χριστιανών. Με διάταγμα υποχρεώνονταν όλοι να θυσιάσουν στα είδωλα, αλλιώς θα υφίσταντο φρικτά βασανιστήρια.

Ανάμεσα στους συλληφθέντες βρέθηκε και ο νεαρός Ιουλιανός, τον οποίο οδήγησαν στον σκληρό ηγεμόνα Μαρκιανό για να δικαστεί. Εκείνος προσπάθησε με κάθε τρόπο να τον μεταπείσει, χρησιμοποιώντας απειλές, βασανιστήρια αλλά και υποσχέσεις για δώρα και αξιώματα. Ο ευσεβής νέος όμως έμεινε σταθερός στην πίστη του στον Χριστό και αρνήθηκε σθεναρά να θυσιάσει στα νεκρά είδωλα της ειδωλολατρίας.

Για έναν ολόκληρο χρόνο οι διώκτες περιέφεραν τον μάρτυρα στις πόλεις της Κιλικίας, υποβάλλοντάς τον παντού σε ανακρίσεις και σκληρά βασανιστήρια. Σαν αδάμας παρέμενε ακλόνητος στην ομολογία της πίστης του στον Ιησού Χριστό, χωρίς να λυγίζει ποτέ. Όταν τον έφεραν στην πόλη της Αιγαίας, οι ασεβείς ειδωλολάτρες άνοιξαν με τη βία το στόμα του και του έβαλαν μέσα ειδωλόθυτο κρέας και αίμα.

Ήθελαν να μολύνουν τον καθαρό δούλο του Χριστού με τις βδελυρές αυτές θυσίες, μα η ψυχή του παρέμενε αγνή. Στη συνέχεια τον έριξαν ξανά μέσα στο σκοτεινό μπουντρούμι της φυλακής, όπου περνούσε τις ημέρες και τις νύχτες του προσευχόμενος. Η ευσεβής μητέρα του τον ακολουθούσε παντού και παρακαλούσε τον Κύριο να ενισχύσει τον γιο της στον αγώνα του.

Ζήτησε από τον ηγεμόνα την άδεια να επισκεφθεί τον Ιουλιανό για τρεις ημέρες στη φυλακή, λέγοντας πως θα τον έπειθε τάχα να προσκυνήσει τα είδωλα. Ο Μαρκιανός της επέτρεψε να τον επισκεφθεί ελεύθερα, χωρίς να υποψιαστεί τις πραγματικές της προθέσεις. Εκείνη όμως με μητρική αγάπη τον ενθάρρυνε να υπομείνει μέχρι τέλους τα πρόσκαιρα μαρτύρια.

Μετά το πέρας των τριών ημερών, οδήγησαν ξανά τον Ιουλιανό μαζί με τη μητέρα του στο δικαστήριο ενώπιον του ηγεμόνα. Ο Μαρκιανός νόμιζε πως η μητέρα είχε πείσει τον γιο να υπακούσει στο αυτοκρατορικό διάταγμα και τη δοκίμασε με κολακείες. Εκείνη όμως άρχισε να ομολογεί δυνατά και άφοβα το όνομα του Ιησού Χριστού, στηλιτεύοντας την ασέβεια της ειδωλολατρίας.

Παρόμοια και ο Άγιος Ιουλιανός δόξαζε με παρρησία τον Χριστό ως τον μόνο αληθινό Θεό μπροστά στους διώκτες του. Τότε ο εξοργισμένος Μαρκιανός διέταξε να μαρτυρήσουν και οι δύο, μάνα και γιος, με σκληρά βασανιστήρια. Στην ευσεβή μητέρα έκοψαν τα πέλματα των ποδιών, με τα οποία ακολουθούσε πιστά τον γιο της από την Ταρσό.

Για τον γιο επιφύλαξαν ένα τραγικό τέλος, δεμένο με τα έθιμα της ασέβειας και της σκληρότητας. Έβαλαν τον Ιουλιανό μέσα σε έναν σάκο γεμάτο με άμμο και διάφορα δηλητηριώδη ερπετά. Έπειτα έριξαν τον σάκο στη θάλασσα και έτσι ο γενναίος μάρτυρας παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο.

Λίγο αργότερα τελειώθηκε και η ευσεβής μητέρα του μέσα στους πόνους των μαρτυρίων. Το τίμιο σώμα του Αγίου το ξέβρασαν τα κύματα στην ακτή της Αλεξάνδρειας μετά από καιρό. Εκεί το βρήκε μια ευλαβής χήρα από την πόλη, η οποία το παρέλαβε με σεβασμό και του προσέφερε χριστιανική ταφή με τις πρέπουσες τιμές.

Αργότερα τα ιερά λείψανα του Αγίου Ιουλιανού μεταφέρθηκαν στην Αντιόχεια, σε απόσταση τριών μιλίων από την πόλη. Στον δρόμο προς τη Δάφνη οικοδομήθηκε προς τιμήν του ναός, όπου τελούνταν πλήθος θαυμάτων μέσα στους αιώνες. Ιδιαίτερα ελευθερώνονταν εκεί οι δαιμονισμένοι και θεραπεύονταν όσοι έπασχαν από σαλό λογισμό και ψυχικές ταραχές.

Κατά τη διάρκεια της περσικής εισβολής, στα χρόνια μετά τη μεταφορά των λειψάνων, ο περικαλλής αυτός ναός παραδόθηκε στις φλόγες και κάηκε ολοσχερώς. Παρόλα αυτά η μνήμη του μάρτυρα παρέμεινε ζωντανή στις καρδιές των πιστών της ευρύτερης περιοχής. Ο ιερός Ιωάννης ο Χρυσόστομος, όταν ήταν πρεσβύτερος στην Αντιόχεια, τίμησε τη μνήμη του μάρτυρα με εγκωμιαστικό λόγο.