Δύο αδέλφια διέσχισαν Ανατολή και Δύση, γκρέμισαν ειδωλολατρικούς ναούς και ύψωσαν στη θέση τους εκατό εκκλησίες του Χριστού. Ο ένας ταξίδεψε πάνω στο μανδύα του σαν σε καράβι, και πρόσταξε στο όνομα του Θεού τα φίδια ενός ολόκληρου νησιού να φύγουν στη λίμνη. Οι δύο αυτοί άγιοι κατάγονταν από τη χώρα της Μυρμιδονίας και ήταν αδέλφια κατά σάρκα.

Από τη βρεφική τους ηλικία τα γαλούχησαν οι γονείς με ευσέβεια και τους χάρισαν στέρεη χριστιανική παιδεία και γράμματα. Όταν μεγάλωσαν, διάλεξαν να ζήσουν με παρθενική αγνότητα, με νηστεία και προσευχή, μελετώντας μέρα νύχτα τον νόμο του Κυρίου. Για τη θεάρεστη ζωή τους η Εκκλησία τους τίμησε με ιερές βαθμίδες, και ο Ιούλιος χειροτονήθηκε πρεσβύτερος, ενώ ο Ιουλιανός διάκονος.

Έλαμπαν μέσα στην Εκκλησία σαν δύο φωτεινοί λύχνοι και δόξαζαν με τα έργα τους τον ουράνιο Πατέρα. Εκείνη την εποχή, αν και Ανατολή και Δύση ήταν στα χέρια χριστιανών αυτοκρατόρων, η ειδωλολατρία επιβίωνε ακόμη ζωντανή στα χωριά. Πολλοί άνθρωποι, τυφλωμένοι από τη συνήθεια, κρατούσαν τα αρχαία είδωλα και τις σκοτεινές τελετές τους.

Οι δύο αδελφοί άναψαν τότε από ιερό ζήλο για το όνομα του Χριστού. Ανέβηκαν λοιπόν στην Κωνσταντινούπολη, στον ευσεβή αυτοκράτορα Θεοδόσιο τον Νεότερο, και ζήτησαν αυτοκρατορικό έγγραφο για το έργο τους. Ήθελαν να γκρεμίζουν ελεύθερα τα είδωλα, να καίνε τα ειδωλολατρικά ιερά και τα ιερά άλση, και να υψώνουν στη θέση τους ναούς του αληθινού Θεού.

Ο αυτοκράτορας τους έδωσε με χαρά τη γραπτή άδεια, και πρόσταξε όλους τους άρχοντες και τους διοικητές των επαρχιών να βοηθούν με κάθε τρόπο τα δύο αδέλφια. Πήραν επίσης την ευλογία του αγιοτάτου πατριάρχη για το κήρυγμα, το χτίσιμο και τα εγκαίνια των ναών. Έτσι, σαν δύο νέοι απόστολοι, ξεκίνησαν να διασχίζουν τις περιοχές της αυτοκρατορίας και να κηρύττουν στους εθνικούς το όνομα του Ιησού Χριστού.

Πλήθος ανθρώπων μεταστρέφονταν στην πίστη, καθώς οι άγιοι στήριζαν τα λόγια τους με θαύματα και θεραπείες. Ο Θεός τους χάρισε δύναμη να γιατρεύουν αρρώστους και να διώχνουν δαιμόνια από βασανισμένες ψυχές. Όπου συναντούσαν άγρια αντίσταση, παρουσίαζαν στους τοπικούς άρχοντες την αυτοκρατορική προσταγή και προχωρούσαν απρόσκοπτα.

Έχτιζαν ναούς με χρήματα του δημόσιου ταμείου, αλλά και με τις πρόθυμες προσφορές των πιστών. Σε Ανατολή και Δύση μαζί ανήγειραν περίπου εκατό εκκλησίες, και τα θαύματά τους ήταν αμέτρητα και ανείπωτα. Κάποτε, στην ανέγερση ενός ναού στα Βίβλα, ένας εργάτης από απροσεξία έκοψε με σιδερένιο εργαλείο τον αντίχειρα του αριστερού χεριού του.

Έτρεξε τόσο πολύ αίμα, ώστε ο άνθρωπος σωριάστηκε λιπόθυμος στο χώμα σαν νεκρός. Οι άγιοι σήκωσαν το κομμένο δάχτυλο, το ακούμπησαν στη θέση του και σταύρωσαν τη ματωμένη πληγή. Το δάχτυλο κόλλησε αμέσως στον σύνδεσμό του, η πληγή έκλεισε, και ο εργάτης σηκώθηκε γερός.

Του έδωσαν πάλι στα χέρια το σιδερένιο εργαλείο και τον προέτρεψαν να εργαστεί στο όνομα του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Σε άλλη περίσταση, ενώ βρίσκονταν στην επαρχία του Μεδιολάνου, κοντά στην πόλη Γαυδιανό, έχτιζαν τον ενενηκοστό ένατο ναό τους. Έτυχε να περάσουν από εκεί κάποιοι ταξιδιώτες, που φοβήθηκαν μήπως τους κρατήσουν για βοήθεια στο έργο.

Σκέφτηκαν λοιπόν ένα δόλο, και ξάπλωσαν έναν δικό τους στο κάρο σαν νεκρό. Όταν έφτασαν μπροστά στους αγίους, ο Ιούλιος τους κάλεσε καλόκαρδα να βοηθήσουν στην οικοδομή. Εκείνοι αρνήθηκαν, δικαιολογήθηκαν, και είπαν πως μεταφέρουν νεκρό για ταφή.

Ο Ιούλιος ρώτησε με σοβαρότητα μήπως ψεύδονται, αλλά οι ταξιδιώτες επέμειναν στο ψέμα τους. Τότε ο άγιος Ιουλιανός είπε ήσυχα να γίνει σε αυτούς σύμφωνα με τον λόγο τους. Όταν απομακρύνθηκαν λίγο, ζήτησαν από τον ψευδονεκρό σύντροφό τους να σηκωθεί.

Εκείνος όμως δεν σηκωνόταν, και νόμισαν αρχικά πως είχε αποκοιμηθεί από την κούραση. Σύντομα όμως διαπίστωσαν με φρίκη πως ο σύντροφός τους είχε πραγματικά πεθάνει. Το φοβερό αυτό θαύμα διαδόθηκε παντού, και κανείς πια δεν τολμούσε να πει ψέμα στους δύο αδελφούς.

Ύστερα από καιρό, ο πρεσβύτερος Ιούλιος είπε στον αδελφό του τον διάκονο Ιουλιανό μία σημαντική απόφαση. Του ζήτησε να μείνει εκείνος και να ολοκληρώσει τον ενενηκοστό ένατο ναό, ενώ ο ίδιος θα έψαχνε τόπο για τον εκατοστό. Πίστευε πως, μόλις θα ολοκληρωνόταν ο εκατοστός ναός στη γη, θα έφευγαν εκείνοι από τη ζωή για την αχειροποίητη Εκκλησία των ουρανών.

Έφυγε λοιπόν και βάδισε γύρω στα δύο μίλια ώσπου έφτασε στη μεγάλη λίμνη Μούκορο. Στο μέσον της λίμνης διέκρινε ένα πανέμορφο, μεγάλο νησί, που έμενε εντελώς ακατοίκητο. Κανείς δεν τολμούσε να πατήσει εκεί, γιατί το γέμιζαν φίδια και κάθε λογής δηλητηριώδη ερπετά.

Καθώς δεν υπήρχε εκεί κοντά καμιά βάρκα, ο άγιος γονάτισε στην όχθη και προσευχήθηκε θερμά στον Κύριο. Ζήτησε από τον παντοδύναμο Ιησού Χριστό να γίνει ο μανδύας του πλεούμενο, ώστε να φτάσει χωρίς να βυθιστεί στα νερά της λίμνης. Άπλωσε λοιπόν τη μηλωτή του πάνω στο νερό, έκανε το σημείο του σταυρού, και πάτησε με εμπιστοσύνη επάνω της.

Η μηλωτή δεν βυθίστηκε, αλλά κρατούσε στέρεα τον άγιο σαν πραγματική βάρκα. Με το ραβδί του σαν κουπί, κυβέρνησε το θαυμαστό σκαρί και πέρασε σώος στο νησί. Όταν βγήκε στη στεριά, χάρηκε με την ομορφιά του τόπου και άρχισε να τον περπατά.

Στη μέση του νησιού βρήκε έναν τεράστιο βράχο, και αποφάσισε να χτίσει εκεί τον εκατοστό ναό προς τιμή των δώδεκα αποστόλων. Έφτιαξε πρώτα έναν μικρό σταυρό από κλαδί δέντρου, και τον στέριωσε σε μία σχισμή του βράχου. Έπειτα στάθηκε όρθιος και προσευχήθηκε, καλώντας στο όνομα του Ιησού Χριστού όλα τα ερπετά κοντά του.

Συγκεντρώθηκε γύρω του πλήθος ασύλληπτο από φίδια και κάθε λογής δηλητηριώδη ζώα του νησιού. Ο άγιος τους μίλησε με αυθεντία και τους είπε πως είχαν ζήσει αρκετά πια σε αυτόν τον τόπο. Στο όνομα της Αγίας Τριάδας τους πρόσταξε να εγκαταλείψουν αμέσως το νησί για να γίνει κατοικητήριο των δούλων του Χριστού.

Μόλις τελείωσε τον λόγο του, τα φίδια και τα ερπετά υπάκουσαν, σαν να κατάλαβαν τα ίδια το πρόσταγμα. Μαζεύτηκαν όλα στη δυτική πλευρά, βούτηξαν στη λίμνη, πέρασαν στην αντίπερα όχθη και εγκαταστάθηκαν στο βουνό Καμουγκίν. Έπειτα ο άγιος Ιούλιος πέρασε ξανά τη λίμνη με τη μηλωτή του και πήγε στα χριστιανικά χωριά της γύρω περιοχής.

Πήρε από εκεί βοήθεια, υλικά και εργάτες, και επέστρεψε στο νησί με βάρκες για να στήσει το έργο του. Έθεσε τα θεμέλια στον βράχο και άρχισε να χτίζει την εκκλησία προς τιμή των δώδεκα αποστόλων. Στο μεταξύ ο αδελφός του Ιουλιανός είχε ολοκληρώσει την εκκλησία κοντά στον Γαυδιανό.

Σκέφτηκε λοιπόν να ετοιμάσει μέσα της και έναν τάφο, για να αναπαυθεί εκεί κάποτε το σώμα του αδελφού του. Ο Ιούλιος, μόλις έμαθε το τέλος της οικοδομής, αποφάσισε να πάει να δει τον ναό και τον αγαπημένο του αδελφό. Όταν έφτασε, ο Ιουλιανός τον υποδέχτηκε με χαρά και του είπε για τον τάφο που του ετοίμαζε.

Ο Ιούλιος όμως, με προφητικό πνεύμα, του απάντησε να βιαστεί να τελειώσει εκείνον τον τάφο. Του φανέρωσε πως σε αυτόν τον τάφο δεν θα αναπαυόταν ο ίδιος, αλλά ο Ιουλιανός θα κοιμόταν σε αυτόν. Πράγματι, μόλις τελείωσε η κατασκευή του τάφου, ο διάκονος Ιουλιανός παρέδωσε εν ειρήνη την ψυχή του στον Κύριο.

Ο Ιούλιος τον έθαψε με κάθε τιμή και επέστρεψε στο νησί του, για να συνεχίσει την εκκλησία των αποστόλων. Όταν αποτελείωσε και αυτόν τον εκατοστό ναό, ετοίμασε μέσα του και έναν τάφο για τον εαυτό του. Είχε προαισθανθεί ήδη το τέλος του, καθώς είχε πια προχωρήσει αρκετά στα γηρατειά του.

Εκείνη την εποχή ο αυτοκράτορας είχε στείλει στο Μεδιόλανο έναν ευγενή και ευσεβή συγκλητικό, με το όνομα Αυδέντιος. Ο άρχοντας αυτός άκουσε για τον άγιο και θέλησε να επισκεφτεί το νησί Μούκορο μαζί με τους οικείους του. Έφτασε εκεί με πλοίο, πήρε την ευλογία του αγίου και συνομίλησε μαζί του για πνευματικά ζητήματα.

Είδε επίσης τον ωραίο ναό και ρώτησε αν χρειαζόταν πιο πολλή βοήθεια από την περιουσία του. Ο Ιούλιος του αποκρίθηκε ήσυχα πως δεν χρειαζόταν πλέον τίποτε άλλο να χτιστεί στο νησί. Είχε μείνει μόνο ένα έργο, να ετοιμαστεί δίπλα στον δικό του τάφο ένας ακόμη τάφος, για το σώμα του ίδιου του Αυδεντίου.

Ο άρχοντας απάντησε πως είχε ήδη ετοιμάσει τον τάφο του στο Μεδιόλανο και τον περίμενε εκεί. Ο άγιος όμως τον διαβεβαίωσε με σιγουριά πως το σώμα του θα θαβόταν δίπλα στο δικό του, και πουθενά αλλού. Ο Αυδέντιος πήρε με σεβασμό την ευλογία του και γύρισε στο Μεδιόλανο, χωρίς να καταλάβει το βάθος των λόγων.

Σε λίγο καιρό ο άγιος Ιούλιος παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο και θάφτηκε στον ετοιμασμένο του τάφο. Από τον τάφο του πήγαζαν αμέτρητες θεραπείες για όσους τον επικαλούνταν με πίστη και αγάπη. Διάδοχός του στο νησί έγινε ο ευλαβής πρεσβύτερος Ηλίας, που συνέχισε το ποιμαντικό έργο.

Ύστερα από λίγα χρόνια κοιμήθηκε και ο Αυδέντιος, και τοποθετήθηκε στον τάφο του στο Μεδιόλανο. Το άλλο πρωί τον βρήκαν να κείτεται έξω από τον τάφο, χωρίς κανείς να τον έχει βγάλει, σαν να τον είχαν τοποθετήσει εκεί απαλά. Τον ξανάβαλαν μέσα στον ίδιο τάφο, αλλά πάλι το πρωί τον βρήκαν να κείτεται έξω από αυτόν.

Το ίδιο συνέβη και την τρίτη φορά, και κάθε προσπάθεια εύρεσης άλλου τόπου ταφής αποδείχτηκε εντελώς ανώφελη. Τότε οι οικείοι του θυμήθηκαν τα προφητικά λόγια του αγίου Ιουλίου προς τον Αυδέντιο. Είχε πει πως πουθενά αλλού δεν θα έβρισκε ανάπαυση, παρά μόνο δίπλα στο δικό του σώμα.

Έτσι μετέφεραν με σεβασμό το σώμα του στο νησί Μούκορο, για να εκπληρωθεί ο λόγος του αγίου. Ο μακάριος Ηλίας τον υποδέχτηκε με σταυρούς, θυμιατά και αναμμένα κεριά, μαζί με όλο τον λαό. Έθαψε με τις πρέπουσες τιμές τον άρχοντα δίπλα ακριβώς στον τάφο του οσίου Ιουλίου, όπως είχε προφητευτεί.

Έτσι εκπληρώθηκε με ακρίβεια η προφητεία του αγίου, για δόξα του Χριστού του αληθινού Θεού μας. Ο βίος των δύο αδελφών έμεινε στη μνήμη της Εκκλησίας ως μαρτυρία ζωντανής πίστης και ιεραποστολικής φλόγας. Διέσχισαν Ανατολή και Δύση, γκρέμισαν τα είδωλα, και ύψωσαν εκατό σπίτια προσευχής για τον αληθινό Θεό.