Μέσα σε μια σπηλιά της Κύπρου, ένα φως πιο λαμπρό από τον ήλιο τύλιξε έναν τρομαγμένο ιερέα που είχε κρυφτεί από τους διώκτες. Από τον ουρανό ακούστηκε φωνή που τον πρόσταζε να επιστρέψει στη Σαλαμίνα και να μαρτυρήσει για το όνομα του Χριστού. Ο Αριστοκλής καταγόταν από την κυπριακή πόλη Ταμασό και υπηρετούσε ως πρεσβύτερος στον καθεδρικό ναό της επισκοπής του.

Έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Μαξιμιανού, όταν ο διωγμός εναντίον των χριστιανών είχε ξεσπάσει με τρομερή σκληρότητα σε όλη την αυτοκρατορία. Στην αρχή ο πιστός ιερέας φοβήθηκε τα βασανιστήρια και αναζήτησε καταφύγιο μακριά από την πόλη, μέσα στην ερημιά των βουνών. Εκεί πέρναγε τις μέρες του προσευχόμενος και ζητούσε από τον Κύριο να του δείξει τον δρόμο που έπρεπε να ακολουθήσει.

Η θεϊκή απάντηση ήρθε με τρόπο θαυμαστό, καθώς η σπηλιά γέμισε από άκτιστο φως και ουράνια παρουσία. Ενισχυμένος από το όραμα και τη φωνή, ο Αριστοκλής άφησε κάθε δειλία στην άκρη της καρδιάς του. Σηκώθηκε αμέσως και ξεκίνησε με σταθερό βήμα για τη μητρόπολη της Σαλαμίνας, αποφασισμένος να ομολογήσει την πίστη του δημόσια.

Στον δρόμο του ο Αριστοκλής πέρασε μέσα από ένα δάσος και έφτασε στον ναό του αγίου αποστόλου Βαρνάβα, του ιδρυτή της Εκκλησίας της Κύπρου. Εκεί συνάντησε δύο ευλαβείς κληρικούς, τον διάκονο Δημητριανό και τον αναγνώστη Αθανάσιο, που τον υποδέχτηκαν με αγάπη και αδελφική χαρά. Καθώς συζητούσαν για τα δύσκολα χρόνια του διωγμού, ο πρεσβύτερος τους φανέρωσε με συγκίνηση τον σκοπό του ταξιδιού του.

Τους διηγήθηκε το ουράνιο όραμα, το φως που τον τύλιξε και τη φωνή που τον προσκαλούσε στο μαρτύριο για τον Χριστό. Οι δύο άνδρες άκουσαν τα λόγια του με βαθιά κατάνυξη και ένιωσαν μέσα τους μια ακαταμάχητη επιθυμία. Αποφάσισαν να συνοδεύσουν τον Αριστοκλή στη Σαλαμίνα και να μοιραστούν μαζί του τον δρόμο της θυσίας.

Όταν έφτασαν στην πόλη, ανέβηκαν σε ψηλό σημείο μπροστά στα μάτια όλων των κατοίκων και άρχισαν να κηρύττουν με δυνατή φωνή. Δόξαζαν το όνομα του Ιησού Χριστού ως αληθινού Θεού και Σωτήρα του κόσμου. Παράλληλα στηλίτευαν την ανοησία της ειδωλολατρίας και αποκαλούσαν τους ψεύτικους θεούς άψυχα και αναίσθητα είδωλα χωρίς καμιά δύναμη.

Οι ειδωλολάτρες ταράχτηκαν από τα τολμηρά λόγια των τριών χριστιανών και έσπευσαν αμέσως να τους συλλάβουν. Τους οδήγησαν δεμένους στον τοπικό άρχοντα της Σαλαμίνας για να τους ανακρίνει και να αποφασίσει την τύχη τους. Ο ηγεμόνας τους ρώτησε για την πίστη τους και διαπίστωσε πως ομολογούσαν χωρίς φόβο το όνομα του Χριστού.

Βλέποντας την ακλόνητη αφοσίωσή τους στην αλήθεια του Ευαγγελίου, έδωσε εντολή να αποκεφαλιστεί ο πρεσβύτερος Αριστοκλής με το ξίφος. Για τον διάκονο Δημητριανό και τον αναγνώστη Αθανάσιο όρισε σκληρότερο τέλος, αφού πρώτα τους υπέβαλε σε πολλά και επώδυνα βασανιστήρια. Διέταξε στη συνέχεια να τους ρίξουν ζωντανούς μέσα σε αναμμένη πυρά για να καούν μπροστά στο πλήθος.

Όμως οι δύο μάρτυρες έμειναν μέσα στις φλόγες ζωντανοί και αβλαβείς, χωρίς να αγγίξει η φωτιά κανένα μέλος του σώματός τους. Μπροστά στο εκπληκτικό αυτό θαύμα ο άρχοντας θύμωσε ακόμη περισσότερο και άλλαξε την απόφασή του. Καταδίκασε τότε και τους δύο σε αποκεφαλισμό με το ξίφος, όπως ακριβώς και τον συνοδό τους Αριστοκλή.