Η φήμη του όμως δεν μπόρεσε να κρυφτεί, και τον αναζήτησαν ο πατριάρχης Ησαΐας και ο αυτοκράτορας Ανδρόνικος ο Δεύτερος ο Παλαιολόγος.

Υπέγραψε ορθή ομολογία πίστεως και έφυγε πάλι μακριά ως φυγόδοξος, για να μην τον τιμούν οι άνθρωποι.

Επέστρεψε στο Άγιον Όρος και ήρθε στην ιερά μονή Βατοπαιδίου, όπου είχε ήδη αναπαυθεί ο Γέροντάς του.

Ο πάντα ταπεινόφρων Σάββας προτίμησε την υπακοή και έγινε εκκλησιαστικός, ψάλτης, αναγνώστης, τραπεζάρης και νοσοκόμος.

Όλη η Βατοπαιδινή αδελφότητα τον παρακαλούσε να δεχθεί την ιερωσύνη, αλλά εκείνος αρνήθηκε με σταθερότητα.

Κατά τον εμφύλιο πόλεμο, που ξέσπασε στα μέσα του δέκατου τέταρτου αιώνα, οι πατέρες τον πίεσαν να ηγηθεί ειρηνευτικής αποστολής.

Μετέβη στην Κωνσταντινούπολη και επί έξι χρόνια αφοσιώθηκε στην προσευχή, αφού οι λόγοι του περί ειρήνης δεν εισακούονταν.

Έγινε ορθός υπερασπιστής των δογμάτων εναντίον του αιρετικού Βαρλαάμ του Καλαβρού και του Γρηγορίου Ακινδύνου.

Ο αυτοκράτορας Ιωάννης ο Έκτος ο Καντακουζηνός τον είχε σύμβουλο, και η Εκκλησία πρότεινε την εκλογή του ως πατριάρχη.

Εκείνος όμως αρνήθηκε επίμονα, παρά τις ικεσίες του ίδιου του αυτοκράτορα επί ημέρες ολόκληρες.

Πέρασε την τελευταία εξαετία της ζωής του σχεδόν έγκλειστος στη μονή της Χώρας και εκοιμήθη ειρηνικά γύρω στα χίλια τριακόσια σαράντα εννέα μετά Χριστόν.