Από τα κοπάδια της Θεκουέ ο Κύριος κάλεσε έναν απλό βοσκό και καλλιεργητή συκομορέων στο ύψιστο προφητικό αξίωμα. Με ένα βαρύ ρόπαλο ανάμεσα στα φρύδια έπεσε νεκρός, μετά από δύο ημέρες αγωνίας, στη γενέτειρα γη της Ιουδαίας. Ο Αμώς καταγόταν από την πόλη Θεκουέ, η οποία βρισκόταν νοτιοανατολικά της Βηθλεέμ, μέσα στη γη της φυλής του Ιούδα.

Η οικογένειά του ήταν ταπεινή και φτωχή, χωρίς δόξα και χωρίς πλούτο, και ζούσε με τα κοπάδια στους αγρούς. Ο Κύριος όμως δεν κοιτάζει τους ισχυρούς και τους τρανούς, αλλά σκύβει στους ταπεινούς και στους πένητες της γης. Όπως κάποτε τον Μωυσή και τον Δαβίδ, έτσι τώρα σήκωσε και τον Αμώς από τη βοσκή για να τον στείλει κήρυκα στον λαό.

Του πρόσταξε να αφήσει τη γη του Ιούδα και να ανέβει στο βασίλειο του Ισραήλ. Εκεί όφειλε να καλέσει σε μετάνοια έναν λαό, ο οποίος είχε διαφθαρεί από την ειδωλολατρία και την αποστασία. Ο προφήτης άκουσε την κλήση και ξεκίνησε χωρίς δισταγμό για τα βόρεια εδάφη του Ισραήλ.

Μετά τον θάνατο του Σολομώντος, ο Ιεροβοάμ απέσπασε τις δέκα φυλές από τον γιο του Ροβοάμ και ίδρυσε χωριστό βασίλειο. Έτσι σχηματίστηκε το βασίλειο του Ισραήλ, με πρώτο βασιλιά τον ίδιο τον Ιεροβοάμ. Από εκείνες τις ημέρες ο λαός του Ισραήλ άρχισε να ξεμακραίνει από τον αληθινό Θεό και να λατρεύει είδωλα.

Ο Ιεροβοάμ ήθελε να στερεώσει την εξουσία του και φοβόταν τα προσκυνήματα στον ναό της Ιερουσαλήμ. Κατασκεύασε λοιπόν δύο χρυσούς μόσχους, γνωρίζοντας πολύ καλά την κλίση των υπηκόων του προς τα είδωλα. Τον έναν μόσχο τον έστησε στη Δαν και τον άλλον στη Βαιθήλ, στις σπουδαίες πόλεις της επικράτειάς του.

Πρόσταξε επίσης τον λαό να μην ανεβαίνει στην Ιερουσαλήμ, αλλά να προσφέρει θυσίες στους μόσχους. Στις γιορτές προς τιμή τους έλεγε στον λαό με μεγάλη έπαρση και τόλμη: «Ιδού οι θεοί σου, Ισραήλ, που σε έβγαλαν από την Αίγυπτο». Με αυτόν τον τρόπο διέφθειρε ο πρώτος Ιεροβοάμ τις δέκα φυλές και έσπειρε βαθιά την ασέβεια στις καρδιές.

Η αποστασία ριζώθηκε για γενιές ολόκληρες μέσα στον λαό του Ισραήλ. Στα χρόνια του δευτέρου Ιεροβοάμ, ο οποίος βασίλευε στη Σαμάρεια, και του Οζίου, ο οποίος κυβερνούσε στην Ιερουσαλήμ, ο Αμώς άρχισε το προφητικό του έργο. Ο νέος αυτός βασιλιάς του Ισραήλ ήταν επίσης ειδωλολάτρης και λάτρευε τους χρυσούς μόσχους.

Ο προφήτης ξεκίνησε το κήρυγμά του δύο χρόνια πριν από τον φοβερό σεισμό, ο οποίος συντάραξε όλη την Παλαιστίνη. Λένε οι αρχαίοι συγγραφείς ότι ο Οζίας τόλμησε από έπαρση να μπει στο άγιο θυσιαστήριο του ναού. Θέλησε να προσφέρει ο ίδιος θυμίαμα, σαν να ήταν ιερέας, και απείλησε με θάνατο όσους ιερείς του αντιστάθηκαν.

Εκείνη την ώρα συγκλόνισε φοβερός σεισμός την Ιερουσαλήμ και όλη τη γύρω χώρα. Πολλά κτίρια γκρεμίστηκαν και μερικά βουνά μετακινήθηκαν από τη θέση τους. Η στέγη του ναού άνοιξε στα δύο και μια ακτίνα του ήλιου έπεσε στο πρόσωπο του βασιλιά.

Αμέσως το μέτωπο και όλο το σώμα του γέμισαν λέπρα ως τιμωρία της ασέβειας. Ο Κύριος έδειξε έτσι ότι δεν ανέχεται την προσβολή του θυσιαστηρίου και των ιερέων Του. Ο Αμώς κήρυττε με δύναμη μεγάλη και απείλησε με βαριές συμφορές πολλούς λαούς και χώρες.

Μίλησε με αυστηρό λόγο για τη Συρία, τους Φιλισταίους, την Τύρο, την Ιδουμαία, τους Αμμωνίτες και τους Μωαβίτες. Πιο πολύ όμως ήλεγξε τους ίδιους τους Ισραηλίτες, οι οποίοι γνώρισαν τον αληθινό Θεό και ύστερα Τον αρνήθηκαν. Ο Κύριος τους είχε ελευθερώσει από τη δουλεία της Αιγύπτου και τους πέρασε μέσα από τη θάλασσα σαν να ήταν στεριά.

Τους χάρισε μάννα στην έρημο, έβγαλε νερό από τον βράχο και τους έφερε στη γη που ρέει μέλι και γάλα. Εκείνοι όμως γιόρταζαν με λαμπρότητα τους χρυσούς μόσχους και κραύγαζαν: «Ιδού οι θεοί σου, Ισραήλ». Οι γιορτές τους γίνονταν συχνά στη Βαιθήλ, σε ένα ψηλό βουνό όπου στεκόταν το είδωλο.

Εκεί ανέβαινε συχνά και ο προφήτης για να φωνάξει μπροστά στο πλήθος. Με φωνή δυνατή τους τρόμαζε με την επερχόμενη κρίση και τους παρακαλούσε να αφήσουν την αθεΐα. Λίγοι όμως άκουγαν τα λόγια του και οι περισσότεροι έμεναν προσκολλημένοι στα χρυσά είδωλα.

Στη Βαιθήλ υπηρετούσε τότε ο Αμασίας, αρχιερέας του χρυσού μόσχου, ο οποίος μισούσε θανάσιμα τον προφήτη. Βλέποντας τον Αμώς να ντροπιάζει το είδωλο και να αποτρέπει τον λαό από τις θυσίες, τον διέβαλε στον βασιλιά. Είπε λοιπόν στον Ιεροβοάμ ότι ο Αμώς ξεσηκώνει στάση μέσα στον οίκο του Ισραήλ με φοβερά λόγια.

Πρόσθεσε μάλιστα ότι ο προφήτης απείλησε με μάχαιρα τον ίδιο τον βασιλιά και αιχμαλωσία ολόκληρου του λαού. Ο Ιεροβοάμ όμως, αν και ειδωλολάτρης, σεβόταν τον άνθρωπο του Θεού και δεν θέλησε να τον πειράξει. Τότε ο Αμασίας άρχισε ο ίδιος να καταδιώκει σκληρά τον προφήτη του Κυρίου.

Πολλές φορές τον χτύπησε άσπλαχνα και τον έδιωξε από τη Βαιθήλ, εμποδίζοντάς τον να μιλά. Ο Αμώς όμως αψηφούσε τις απαγορεύσεις και τις πληγές που δεχόταν στο σώμα του. Επέστρεφε πάλι στη Βαιθήλ και κήρυττε με την ίδια παρρησία στον λαό.

Κάποτε ο πονηρός ιερέας του είπε με δολιότητα να φύγει στη γη του Ιούδα. Εκεί, του είπε, να τρώει ψωμί και να προφητεύει, διότι η Βαιθήλ είναι αγίασμα του βασιλιά. Ο Αμώς απάντησε με θάρρος ότι δεν ήταν προφήτης ούτε γιος προφήτη, αλλά βοσκός που μάζευε σύκα από τις συκομορέες.

Ο Κύριος όμως τον πήρε από τα πρόβατα και τον πρόσταξε να προφητεύσει στον λαό Του τον Ισραήλ. Ύστερα προανήγγειλε στον Αμασία τη φοβερή καταστροφή της οικογένειάς του και της ίδιας της χώρας. Είπε ότι θα έρθουν οι Ασσύριοι, θα αιχμαλωτίσουν τη γη και θα ερημώσουν τις πόλεις του Ισραήλ.

Η γυναίκα του Αμασίου θα ατιμαστεί από αναιδείς στρατιώτες μπροστά στα μάτια του ίδιου του ιερέα. Τα παιδιά του θα πέσουν από το ξίφος, και ο Αμασίας θα πεθάνει σε ξένη ειδωλολατρική γη. Τα λόγια αυτά εξαγρίωσαν τον αρχιερέα και άρχισε να χτυπά ανελέητα τον προφήτη.

Στο τέλος ο γιος του Αμασίου, ο σκληρόκαρδος Οζίας, όρμησε με ρόπαλο εναντίον του προφήτη. Με όλη του τη δύναμη τον χτύπησε ανάμεσα στα φρύδια και τον τραυμάτισε θανάσιμα. Ημιθανή τον μετέφεραν στη γη του Ιούδα, στην αγαπημένη του Θεκουέ.