Οι Άγιοι Μάρτυρες Βίτος, Μόδεστος και Κρησκεντία

Ένας ειδωλολάτρης πατέρας αποφάσισε να σκοτώσει με τα ίδια του τα χέρια τον γιο του, επειδή εκείνος αρνήθηκε να απαρνηθεί τον Χριστό. Λίγο αργότερα, ένας άγγελος μπήκε μαζί με τον παιδικό δάσκαλο και την παραμάνα σε μια βάρκα, για να σώσει το αγόρι από τον θάνατο. Ο νεαρός Βίτος καταγόταν από τη Σικελία και ήταν γιος ενός επιφανούς αξιωματούχου με το όνομα Γέλας, ο οποίος παρέμενε προσκολλημένος στην ειδωλολατρία.

Ο πατέρας προσπάθησε με κάθε τρόπο να αποσπάσει τον γιο του από την πίστη στον Χριστό, όμως δεν τα κατάφερε. Τότε η πατρική στοργή μεταβλήθηκε σε μίσος και αποφάσισε ψυχρά να θανατώσει το ίδιο του το παιδί. Για να σώσουν τον μικρό Βίτο, ο παιδαγωγός του άγιος Μόδεστος και η τροφός του αγία Κρησκεντία, που ήταν κρυφοί χριστιανοί, τον πήραν νύχτα από το πατρικό σπίτι.

Έφτασαν στις όχθες ενός ποταμού, όπου βρήκαν μια βάρκα, και μαζί τους μπήκε άγγελος Κυρίου ως συνοδοιπόρος. Με θαυμαστό τρόπο έφτασαν στην ιταλική περιοχή της Λουκανίας, όπου εγκαταστάθηκαν ήσυχα και κρυφά. Εκεί ο νεαρός άγιος συνέχισε να θεραπεύει αρρώστους και να οδηγεί ειδωλολάτρες στην πίστη του Χριστού.

Η φήμη του αγίου Βίτου εξαπλώθηκε γρήγορα σε ολόκληρη την περιοχή και έφτασε μέχρι την αυλή του αυτοκράτορα Διοκλητιανού, που βασίλεψε μεταξύ διακοσίων ογδόντα τεσσάρων και τριακοσίων πέντε. Οι άγιοι Βίτος και Μόδεστος παρουσιάστηκαν με θάρρος μπροστά στον αυτοκράτορα και ομολόγησαν ανοιχτά την πίστη τους στον Χριστό. Αμέσως ρίχτηκαν στη φυλακή, όπου περίμεναν με προσευχή την ώρα του μαρτυρίου τους.

Εκεί τους εμφανίστηκε ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός και τους ενίσχυσε για τον αγώνα που είχαν μπροστά τους. Με τη θεϊκή του παρουσία τα δεσμά έπεσαν μόνα τους από τα χέρια τους και η φυλακή πλημμύρισε από ουράνιο φως. Ο Διοκλητιανός απέδωσε το θαύμα σε μαγείες και πρόσταξε να ρίξουν τον άγιο Βίτο σε καζάνι με βραστό λάδι.

Όμως ο μάρτυρας στεκόταν μέσα στο καζάνι σαν να βρισκόταν μέσα σε δροσερό νερό και έμενε εντελώς αβλαβής. Τότε διέταξαν να εξαπολύσουν εναντίον του ένα άγριο λιοντάρι, για να τον κατασπαράξει μπροστά στο πλήθος. Ο νεαρός άγιος έκανε ήρεμα το σημείο του Σταυρού και το θηρίο ξάπλωσε στα πόδια του και άρχισε να τα γλείφει με ημερότητα.

Έπειτα έδεσαν τους αγίους μάρτυρες σε στύλους και άρχισαν να ξεσχίζουν τις σάρκες τους με σιδερένια νύχια μπροστά στους θεατές. Τη στιγμή εκείνη η αγία Κρησκεντία βγήκε μέσα από το πλήθος και ομολόγησε με δυνατή φωνή ότι ήταν χριστιανή. Έλεγξε με παρρησία τον αυτοκράτορα για τη σκληρότητα και την ωμότητά του απέναντι σε αθώους ανθρώπους.

Ο Διοκλητιανός εξοργίστηκε και την καταδίκασε αμέσως στα ίδια φρικτά βασανιστήρια με τους δύο συντρόφους της. Τότε ο άγιος Βίτος ύψωσε τα μάτια του στον ουρανό και φώναξε προς τον Θεό να τους σώσει με τη δύναμή του και να τους λυτρώσει. Αμέσως ταρακούνησε τη γη ένας ισχυρός σεισμός και πολλοί ειδωλολάτρες σκοτώθηκαν κάτω από τα ερείπια των κτιρίων που κατέρρευσαν.

Ο ίδιος ο αυτοκράτορας έτρεξε φοβισμένος να κρυφτεί στα ιδιαίτερα δωμάτια του παλατιού του. Άγγελος Κυρίου ελευθέρωσε τους τρεις μάρτυρες από τους στύλους και τους μετέφερε με θαυμαστό τρόπο πίσω στη Λουκανία. Εκεί ο άγιος Βίτος προσευχήθηκε ο Θεός να δεχτεί τις ψυχές τους με ειρήνη και να μην στερήσει την ευλογία του από όσους θα τιμούν τη μνήμη τους.

Από τον ουρανό ακούστηκε φωνή που τους βεβαίωσε ότι η προσευχή τους είχε γίνει δεκτή ενώπιον του Θεού. Τότε οι τρεις άγιοι παρέδωσαν με χαρά τις ψυχές τους στα χέρια του Κυρίου, στεφανωμένοι ως νικητές μάρτυρες. Οι άγιοι Βίτος, Μόδεστος και Κρησκεντία μαρτύρησαν για τον Χριστό κατά το έτος τριακόσια τρία, σφραγίζοντας με το αίμα τους την ομολογία τους.

Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη τους τόσο στις δεκαέξι Μαΐου όσο και στις δεκαπέντε Ιουνίου κάθε χρόνο. Τα ιερά λείψανα του αγίου Βίτου μεταφέρθηκαν αργότερα στην πόλη της Πράγας, όπου έγιναν προσκύνημα και πηγή θαυμάτων για τους πιστούς. Ο άγιος και ευσεβής πρίγκιπας Βιατσεσλάβος, γνωστός και ως Βεγκεσλάβος των Τσέχων, που η μνήμη του τιμάται στις είκοσι οκτώ Σεπτεμβρίου, ανήγειρε εκεί έναν λαμπρό ναό προς τιμήν του αγίου μάρτυρα.

Στον ίδιο ναό ενταφιάστηκε αργότερα και ο ίδιος ο πρίγκιπας μετά το δικό του μαρτυρικό τέλος. Έτσι η μνήμη του νεαρού Σικελού μάρτυρα ένωσε ανατολή και δύση, παιδική ηλικία και βασιλική γενναιότητα, μαρτυρικό αίμα και ομολογία πίστης. Η Εκκλησία τους τιμά ως φωτεινά παραδείγματα νεανικής αφοσίωσης και ακλόνητης πίστης στον Χριστό μέχρι θανάτου.