Οι έξι χιλιάδες Μάρτυρες της Μονής Νταβίντ Γκαρέτζι

Τη νύχτα του Πάσχα του χιλίων εξακοσίων δεκαέξι, μια φλεγόμενη στήλη φώτων ανέβαινε αργά το βουνό της Γκαρέτζι στη Γεωργία. Ήταν οι μοναχοί που λιτάνευαν με αναμμένες λαμπάδες, και ο σάχης Αμπάς ο Πρώτος διέταξε αμέσως τη σφαγή τους. Ο Πέρσης μονάρχης είχε εισβάλει στη χώρα με τεράστιο στρατό, διψώντας για το αίμα των Χριστιανών της περιοχής.

Μετά τις σφαγές, στρατοπέδευσε στα βουνά της Γκαρέτζι, στην κοιλάδα της εξωτερικής Καχετίας, για να κυνηγήσει με τη συνοδεία του. Εκεί, μέσα στο σκοτάδι των μεσονυχτίων, το βλέμμα του τράβηξε εκείνη η παράξενη λάμψη που προχωρούσε προς την κορυφή. Στην αρχή νόμισε ότι έβλεπε κάποιο όραμα ή οπτασία της ερήμου.

Σύντομα όμως οι άνθρωποί του τον πληροφόρησαν για την αλήθεια του πράγματος. Σε εκείνη τη θέση βρισκόταν ένα ξακουστό μοναστήρι αφιερωμένο στον όσιο Δαβίδ της Γκαρέτζι. Οι πατέρες έκαναν τρεις φορές τον γύρο του ναού με κεριά αναμμένα στα χέρια τους.

Γιόρταζαν την Ανάσταση του Κυρίου μέσα στη βαθιά νύχτα της ερήμου με βαθιά κατάνυξη. Ο σάχης δεν ανέχθηκε αυτή τη χαρά των Χριστιανών μέσα στα εδάφη που είχε καταλάβει. Την ίδια νύχτα ένας άγγελος Κυρίου παρουσιάστηκε στον ηγούμενο Αρσένιο της μονής με ουράνιο μήνυμα.

Του φανέρωσε ότι ο Χριστός καλούσε τους αδελφούς στη Βασιλεία του και τους περίμενε μαρτυρικός θάνατος από το ξίφος. Όποιος ήθελε να σώσει την πρόσκαιρη ζωή του μπορούσε να φύγει χωρίς ντροπή προς τα βουνά. Όποιος όμως διψούσε για την αιώνια καθαρότητα της ψυχής έπρεπε να μείνει και να δεχθεί το στεφάνι της αθανασίας.

Ο ηγούμενος μετέφερε αμέσως το όραμα στους μοναχούς και τους άφησε ελεύθερους να αποφασίσουν μόνοι τους. Δύο νεαροί αδελφοί φοβήθηκαν τον θάνατο και κατέφυγαν σε ένα κοντινό βουνό για να σωθούν. Οι υπόλοιποι πατέρες ετοιμάστηκαν με ψυχραιμία και προσευχή για το επερχόμενο τέλος τους.

Συνέχισαν τη Λειτουργία του Πάσχα με δάκρυα και πνευματική αγαλλίαση μπροστά στην αγία Τράπεζα. Όταν έφτασαν στην ψαλμωδία του Πάτερ ημών, οι Πέρσες στρατιώτες κύκλωσαν ολόκληρο το μοναστήρι. Ο Αρσένιος βγήκε από τον ναό και πλησίασε με θάρρος τον αρχηγό των εχθρών.

Ζήτησε λίγο χρόνο ακόμη, για να τελειώσει η ακολουθία και να κοινωνήσουν όλοι οι αδελφοί. Οι Πέρσες συσκέφθηκαν μεταξύ τους και δέχθηκαν τελικά αυτό το τελευταίο αίτημα των μοναχών. Οι πατέρες μετέλαβαν με κατάνυξη των Αχράντων Μυστηρίων μέσα στον φωτισμένο ναό της Αναστάσεως.

Ενίσχυσαν ο ένας τον άλλον με λόγια αγάπης και παρουσιάστηκαν μπροστά στους απίστους ντυμένοι με τα γιορτινά τους άμφια. Πρώτος αποκεφαλίστηκε ο ηγούμενος Αρσένιος, και ύστερα οι Πέρσες έσφαξαν τους αδελφούς του χωρίς το παραμικρό έλεος. Μετά τη μεγάλη σφαγή, οι στρατιώτες χωρίστηκαν σε διάφορα τάγματα και κατευθύνθηκαν προς τα άλλα μοναστήρια της ερήμου της Γκαρέτζι.

Στον δρόμο ανάμεσα στη μονή Τσιτσχιτούρι και στη μονή του Τιμίου Προδρόμου συνάντησαν τους δύο νεαρούς μοναχούς. Ήταν εκείνοι που είχαν φύγει από τη μονή λίγες ώρες νωρίτερα, για να γλιτώσουν από το ξίφος. Οι Μουσουλμάνοι τους συνέλαβαν και απαίτησαν να αρνηθούν τον Χριστό και να ασπαστούν το Ισλάμ.

Οι δύο μοναχοί όμως αρνήθηκαν με σταθερότητα να εγκαταλείψουν την πίστη των πατέρων τους. Για τον λόγο αυτό σφαγιάστηκαν επιτόπου, ολοκληρώνοντας τον μαρτυρικό κατάλογο των αδελφών της Γκαρέτζι. Στο σημείο όπου χύθηκε το αίμα τους, φύτρωσε αργότερα μια τριανταφυλλιά μέσα στο ξερό και πετρώδες έδαφος.

Συνέχισε να ανθίζει με ευωδιαστά άνθη μέχρι και τον δέκατο ένατο αιώνα ως ζωντανό σημάδι του μαρτυρίου τους. Στα τέλη του δέκατου έβδομου αιώνα, ο βασιλιάς Αρτσίλ συγκέντρωσε με μεγάλη ευλάβεια τα οστά των αγίων μαρτύρων. Τα εναπέθεσε σε μια μεγάλη πέτρινη λειψανοθήκη στα αριστερά της αγίας Τράπεζας του ναού της Μεταμορφώσεως.

Ο ναός αυτός βρίσκεται μέσα στο ιστορικό μοναστήρι του οσίου Δαβίδ της Γκαρέτζι, στην καρδιά της γεωργιανής ερήμου. Τα ιερά τους λείψανα συνεχίζουν μέχρι και σήμερα να αναβλύζουν ευωδιαστό μύρο για τους πιστούς προσκυνητές. Οι αδελφοί της μονής του οσίου Δαβίδ και της γειτονικής μονής του Τιμίου Προδρόμου ζήτησαν την ευλογία του Καθολικού Αντωνίου του Πρώτου.

Με την άδειά του συντέθηκε ειδική ακολουθία προς τιμήν των έξι χιλιάδων νεομαρτύρων της Γκαρέτζι. Όρισαν επίσης τη μνήμη τους να εορτάζεται κάθε χρόνο την Τρίτη της Διακαινησίμου, την τρίτη ημέρα του Πάσχα. Έτσι, η θυσία τους συνδέθηκε για πάντα με τη χαρά της Αναστάσεως και με το αναστάσιμο φως.

Οι μοναχοί που έφυγαν την ίδια νύχτα ντυμένοι με τα γιορτινά τους άμφια έγιναν στολίδι της Εκκλησίας της Γεωργίας. Η μνήμη τους τιμάται με βαθιά ευλάβεια από όλους τους Ορθόδοξους πιστούς. Το παράδειγμά τους μένει φάρος πίστεως και ανδρείας μέσα στους αιώνες της Εκκλησίας.