Ο Όσιος Ιωάννης, Επίσκοπος Μανγκλισίου της Γεωργίας

Έντεκα πιστοί συνοδοιπόροι ακολούθησαν τον επίσκοπο Ιωάννη στο μακρινό Νταγκεστάν, για να κηρύξουν τον Χριστό σε μουσουλμανικό έδαφος. Τα θαύματα που επιτέλεσε εκεί τράβηξαν την προσοχή ακόμη και της κρατικής εξουσίας, που παρακολουθούσε με δέος το κήρυγμά του. Ο άγιος γεννήθηκε στη Γεωργία το έτος χίλια εξακόσια εξήντα οκτώ και η ψυχή του διαμορφώθηκε πνευματικά μέσα στην έρημο του Νταβίτ Γκαρέτζι.

Η αρετή του ξεχώρισε γρήγορα ανάμεσα στους συμμοναστές του, και έτσι χειροτονήθηκε ιερομόναχος σε νεαρή ηλικία. Λίγο αργότερα η Εκκλησία της Γεωργίας τον κάλεσε στην επισκοπική διακονία της πόλεως Μανγκλισίου. Δεν παρέμεινε όμως στην ησυχία της επαρχίας του, γιατί η καρδιά του φλεγόταν για την ιεραποστολή.

Το έτος χίλια επτακόσια είκοσι τέσσερα άφησε πίσω την αγαπημένη του έρημο και ξεκίνησε για το Ντερμπέντ του Νταγκεστάν. Εκεί έχτισε με τα ίδια του τα χέρια μια ξύλινη εκκλησία και άρχισε να μιλά στους κατοίκους για τον αληθινό Θεό. Η ταπεινή του ζωή έγινε ζωντανό κήρυγμα ανάμεσα σε λαούς που δεν γνώριζαν ακόμη το φως του Ευαγγελίου.

Την ίδια εποχή ο βασιλιάς της Γεωργίας Βαχτάνγκ ο Έκτος αλληλογραφούσε τακτικά με τον τσάρο της Ρωσίας Πέτρο τον Μέγα για τον εκχριστιανισμό των παραλίων της Κασπίας Θαλάσσης. Και οι δύο ηγεμόνες αναγνώρισαν τη σπουδαιότητα του έργου που επιτελούσε ο Όσιος Ιωάννης ανάμεσα στους εθνικούς. Έτσι τον ενίσχυσαν γενναιόδωρα με πόρους και μέσα, ώστε να συνεχίσει απερίσπαστος την αποστολή του.

Με αυτή τη βοήθεια ο άγιος ανήγειρε μια εκκλησία στο όνομα της Γεννήσεως της Θεοτόκου και μια δεύτερη προς τιμήν της Μεγαλομάρτυρος Αικατερίνης. Το έτος χίλια επτακόσια τριάντα επτά αποχωρίστηκε με πόνο τους μαθητές του στο Νταγκεστάν και κατευθύνθηκε προς το Αστραχάν. Η πόλη αυτή βρίσκεται κοντά στις εκβολές του ποταμού Βόλγα, εκεί όπου τα νερά του χύνονται στην Κασπία Θάλασσα.

Στο Αστραχάν έχτισε καινούργια εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο, η οποία μετατράπηκε αργότερα σε μοναστήρι. Πρώτος ηγούμενος του νέου μοναστηριού αναδείχθηκε ο αρχιμανδρίτης Γερμανός, ένας από τους πιστούς μαθητές του οσίου πατρός. Έτσι το έργο της ιεραποστολής ρίζωνε βαθύτερα στις απέραντες εκτάσεις της νότιας Ρωσίας και ανθούσε.

Ζώντας στο Αστραχάν, ο άγιος αντιλήφθηκε ότι πολλοί Γεωργιανοί περνούσαν συνεχώς από την πόλη Κιζλιάρ της Οσσετίας. Όμως οι ομογενείς του δεν διέθεταν δικό τους ναό, για να τελούν τις θείες ακολουθίες και να βρίσκουν παρηγοριά στην ξενιτιά τους. Έτσι ταξίδεψε ο ίδιος μέχρι το Κιζλιάρ και, με τη συμπαράσταση των συμπατριωτών του, ανήγειρε εκεί νέα εκκλησία.

Κοντά στον ναό ίδρυσε επίσης μια προπαρασκευαστική σχολή για την κατάρτιση των μελλοντικών κληρικών της περιοχής. Στις είκοσι οκτώ Μαρτίου του έτους χίλια επτακόσια πενήντα ένα ο Όσιος Ιωάννης παρέδωσε την αγία ψυχή του στο Κιζλιάρ. Ήταν τότε ογδόντα τριών ετών και ενταφιάστηκε μέσα στην ίδια εκκλησία που είχε ανεγείρει με τόσο κόπο.

Αργότερα, με διαταγή του βασιλιά Τεϊμουράζ του Δευτέρου, τα μυροβλύζοντα λείψανά του μεταφέρθηκαν στην Τιφλίδα. Εναποτέθηκαν με ευλάβεια μέσα στον περίφημο Καθεδρικό Ναό του Σιόνι, μπροστά στην ιερή εικόνα της Παναγίας του Μανγκλισίου. Έτσι ο πιστός ιεραπόστολος επέστρεψε τελικά στην πατρίδα του ως αληθινός θησαυρός της Γεωργιανής Εκκλησίας.

Η μνήμη του τιμάται κάθε χρόνο με βαθιά ευλάβεια από τους πιστούς της Ορθοδοξίας.