Ο Ιερομάρτυς Βασίλειος της Αγκύρας

Στη μέση φρικτών βασανιστηρίων, ο πρεσβύτερος Βασίλειος άρπαξε ένα κομμάτι από τη σάρκα του και το πέταξε στο πρόσωπο του αυτοκράτορα Ιουλιανού του Παραβάτη. Με τα ίδια αιματωμένα χείλη του προφήτευσε πως ο διώκτης σύντομα θα έπεφτε από τον θρόνο και το σώμα του θα έμενε άταφο. Ο Βασίλειος υπηρετούσε ως πρεσβύτερος στην Εκκλησία της Αγκύρας, στη Γαλατία, σε χρόνια ταραγμένα από τις αιρέσεις και τις διώξεις.

Ζούσε δίπλα στον επίσκοπο Μάρκελλο, ο οποίος πολεμούσε τόσο φανατικά τον αρειανισμό, ώστε ξέπεσε ο ίδιος σε άλλη πλάνη γύρω από τα Τρία Πρόσωπα της Θεότητας. Ο πιστός ιερέας δεν ακολούθησε αυτές τις πλανεμένες ιδέες του ποιμενάρχη του. Κράτησε καθαρή την ορθόδοξη ομολογία και δίδασκε με ζήλο τον λαό την αληθινή πίστη της Εκκλησίας.

Οδηγούσε πλήθος ψυχών στον στενό δρόμο που οδηγεί στον Θεό και προφύλαξε πολλούς από τις παγίδες των αιρετικών. Όταν τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν μπροστά στον αυτοκράτορα Κωνστάντιο, ομολόγησε με τέτοια παρρησία την Ορθοδοξία, ώστε ο ίδιος ο διώκτης διέταξε αμέσως να τον αφήσουν ελεύθερο και να επιστρέψει στο ποίμνιό του. Όταν ο Ιουλιανός ο Παραβάτης ανέβηκε στον θρόνο και άρχισε να επαναφέρει την αυτοκρατορία στην ειδωλολατρία, ο γενναίος ομολογητής δεν δίστασε ούτε στιγμή.

Γύριζε τις γειτονιές της Αγκύρας και φανέρωνε δημόσια τη ματαιότητα των ψεύτικων θεών και των αιματηρών θυσιών τους. Όταν τον κατηγόρησαν ότι ύβρισε τον αυτοκράτορα, απάντησε ότι υπακούει μόνο στον Βασιλιά του ουρανού και της γης. Ο ανθύπατος Σατουρνίνος, οργισμένος από την παρρησία του, διέταξε να τον δέσουν επάνω σε τροχό βασανιστηρίων.

Καθώς οι δήμιοι έσκιζαν τη σάρκα του με σιδερένια εργαλεία, εκείνος προσευχόταν ψιθυριστά μέσα στους πόνους με βαθιά ευγνωμοσύνη. Έλεγε στον Κύριο πως ευχαριστούσε τον αιώνιο Θεό που τον αξίωσε να βαδίσει τον δρόμο του πάθους. Μέσα από αυτό το πάθος πίστευε ότι θα έφτανε στην αιώνια ζωή και θα βρισκόταν στη συντροφιά των κληρονόμων της θείας υπόσχεσης.

Οι παρόντες χριστιανοί δάκρυζαν βλέποντας την ηρωική του υπομονή και την ταπεινή του ομολογία. Ύστερα τον έριξαν στη φυλακή, βαριά αλυσοδεμένο, περιμένοντας νέα βασανιστήρια από τον ίδιο τον αυτοκράτορα που πλησίαζε. Κατά την εκστρατεία του εναντίον των Περσών, ο Ιουλιανός σταμάτησε στην Άγκυρα και διέταξε να φέρουν τον Βασίλειο μπροστά του.

Ο πρεσβύτερος στάθηκε με φωτεινό πρόσωπο, χωρίς ίχνος φόβου, και ομολόγησε ότι είναι χριστιανός και υπηρέτης μόνο του Χριστού. Προφήτευσε τότε στον αυτοκράτορα ότι ο Θεός, του οποίου τους βωμούς γκρέμισε, σύντομα θα τον γκρέμιζε από τον θρόνο. Πρόσθεσε ακόμη πως το σώμα του διώκτη θα έμενε χωρίς τάφο και θα ποδοπατούνταν από τους ανθρώπους.

Έξαλλος ο Ιουλιανός διέταξε να κόβουν κάθε μέρα από το σώμα του αγίου μακριές λωρίδες δέρματος. Ο μάρτυρας υπέμεινε αυτή τη φρικτή ποινή για αρκετές ημέρες με γενναιότητα και ψαλμωδία στα χείλη. Έπειτα ζήτησε να συναντήσει ξανά τον αυτοκράτορα στον ναό του Ασκληπιού, όπου εκείνος ετοίμαζε νέα θυσία.

Όταν στάθηκαν αντικριστά, ο Βασίλειος τράβηξε μια ολόφρεσκη λωρίδα σάρκας από το σώμα του. Την πέταξε στο πρόσωπο του Ιουλιανού και του είπε πως θάνατος για εκείνον σήμαινε νίκη και αιώνιο κέρδος. Ομολόγησε ξανά ότι ο Χριστός είναι το καταφύγιο, η ζωή και η δύναμή του.

Εξαγριωμένος ο αυτοκράτορας πρόσταξε να συνεχίσουν να ξεσκίζουν τη σάρκα του μάρτυρα, μέχρι να φανούν τα σπλάχνα του. Μέσα σε εκείνες τις ανυπόφορες οδύνες, ο άγιος προσευχόταν να τον στηρίξει ο Θεός για να λάβει το αμαράντινο στεφάνι της δόξας. Τη νύχτα τον επισκέφθηκε στη φυλακή ο ίδιος ο Χριστός και τον γέμισε δύναμη και θεϊκή παρηγοριά.

Το πρωί ο διοικητής Φρουμεντίνος έμεινε άναυδος, καθώς πάνω στο σώμα του αγίου δεν φαινόταν πια καμία πληγή από τα προηγούμενα μαρτύρια. Φοβούμενος όμως περισσότερο τον τύραννο παρά την οργή του Θεού, διέταξε να τρυπήσουν τη σάρκα του με πυρωμένα σίδερα. Μέσα στον καπνό και τη μυρωδιά της καιγόμενης σάρκας, ο Βασίλειος ύψωσε για τελευταία φορά τη φωνή του στον ουρανό.

Παρακάλεσε τον Ιησού, το φως και την ελπίδα του, να μην αφήσει να μολυνθεί το άγιο όνομα που είχε λάβει στο βάπτισμα. Ζήτησε να δεχθεί ο Κύριος την ψυχή του δούλου του, που πέθαινε ομολογώντας τον μόνο αληθινό Θεό. Με αυτά τα λόγια παρέδωσε το πνεύμα, ενώ λίγο αργότερα η προφητεία του εκπληρώθηκε στο πρόσωπο του Ιουλιανού.