Όσιος Λαυρέντιος της Φανερωμένης Σαλαμίνας

Τρεις φορές παρουσιάστηκε η Παναγία στον ταπεινό αγρότη από τα Μέγαρα, ζητώντας του να χτίσει το μοναστήρι της στη Σαλαμίνα. Όταν τελικά υπάκουσε, πέρασε τη θάλασσα καθισμένος πάνω στην κάπα του, σαν να ήταν πλεούμενο σταλμένο από τον ουρανό. Ο Όσιος Λαυρέντιος γεννήθηκε στα Μέγαρα της Αττικής, στο πρώτο μισό του δέκατου έβδομου αιώνα, από γονείς ευλαβείς και αφοσιωμένους στην ορθόδοξη πίστη.

Ο πατέρας του λεγόταν Δημήτριος και η μητέρα του Κυριακή, άνθρωποι απλοί που μεγάλωσαν το παιδί τους με τον φόβο του Θεού. Στον κόσμο ονομαζόταν Λάμπρος Κανέλλος και, όταν ενηλικιώθηκε, νυμφεύτηκε τη Βασίλω. Από τον γάμο τους απέκτησαν δύο γιους, τον Ιωάννη και τον Δημήτριο, και ζούσαν με ευσέβεια μέσα στα δύσκολα χρόνια της τουρκοκρατίας.

Καλλιεργούσε τα χωράφια του και γνώριζε επιπλέον την τέχνη του οικοδόμου, με την οποία συντηρούσε την οικογένειά του. Η καθημερινότητά του ήταν γεμάτη προσευχή, παραδοσιακή ευσέβεια και έργα αγάπης προς τον πλησίον του. Αυτή ακριβώς η ενάρετη ζωή τον έκανε οικείο φίλο του Θεού και των Αγίων του, ώστε να αξιωθεί ουράνιες αποκαλύψεις.

Κάποια νύχτα, ενώ βρισκόταν με συμπολίτες του σε αγροτική περιοχή για τις δουλειές των χωραφιών, είδε σε όραμα την Υπεραγία Θεοτόκο. Η Παναγία τον καλούσε να μεταβεί σε συγκεκριμένο τόπο και να ανοικοδομήσει εκεί την εκκλησία της. Ο τόπος βρισκόταν στο βόρειο μέρος της Σαλαμίνας, ακριβώς απέναντι από την παραλία της Μεγαρίδος που ονομαζόταν Μεγάλο Πεύκο.

Η περιοχή σήμερα είναι γνωστή ως Νέα Πέραμος και διατηρεί ακόμη τη μνήμη του θαυμαστού γεγονότος. Ο ταπεινός γέροντας όμως δίσταζε να εκτελέσει την εντολή, καθώς ένιωθε ανάξιος για ένα τόσο μεγάλο έργο. Την επόμενη νύχτα η Θεοτόκος εμφανίστηκε ξανά, προτρέποντάς τον με τρόπο πολύ πιο έντονο και ξεκάθαρο.

Επειδή όμως παρέμενε στις αμφιβολίες του, η Παναγία τον επισκέφθηκε για τρίτη φορά και τον πρόσταξε αυστηρά. Του είπε να πορευθεί γρήγορα στο νησί και να εκπληρώσει χωρίς άλλη καθυστέρηση το θέλημά της. Έντρομος τότε επέστρεψε στα Μέγαρα και διηγήθηκε το όραμα σε γνωστούς και φίλους του.

Άλλοι πίστευαν στα λόγια του και άλλοι αμφέβαλαν, εκείνος όμως παρέμενε στο σπίτι του χωρίς να τολμά να αποφασίσει. Μια ακόμη νύχτα η Θεοτόκος εμφανίστηκε με αυστηρότητα, απαιτώντας να ξεκινήσει αμέσως για τη Σαλαμίνα. Τότε πια πήρε τη μεγάλη απόφαση και κατέβηκε στην παραλία, για να περάσει απέναντι στο νησί.

Η θαλασσοταραχή όμως ήταν τόσο μεγάλη και πλοιάριο δεν υπήρχε πουθενά, ώστε η διάβαση φάνταζε εντελώς ακατόρθωτη. Καθώς καθόταν συλλογισμένος και απελπισμένος στην ακρογιαλιά, άκουσε ξαφνικά μια υπερκόσμια φωνή να του μιλά. Του ζητούσε να ρίξει την κάπα του στη θάλασσα και να καθίσει επάνω της με απόλυτη εμπιστοσύνη.

Αποβάλλοντας κάθε φόβο και κάθε ενδοιασμό, διέσχισε τα κύματα πάνω στην κάπα και έφτασε σώος στη Σαλαμίνα. Έτρεξε αμέσως στον τόπο που του είχε υποδείξει η Θεοτόκος, ανάμεσα στα ερείπια παλαιοτέρας μονής. Σκάβοντας με κόπο πολύ, βρήκε την θαυματουργή εικόνα της Θεομήτορος, μαυρισμένη από την υγρασία αλλά γεμάτη χάρη.

Η εικόνα ονομάστηκε Φανερωμένη, ακριβώς επειδή φανερώθηκε με θαυμαστό τρόπο στον ευλαβή γέροντα. Το ίδιο όνομα έλαβε στη συνέχεια και η Ιερά Μονή, που έγινε πραγματικός θησαυρός για όλη την Ορθόδοξη Εκκλησία. Με πολλούς κόπους ανοικοδόμησε το μοναστήρι το έτος χίλια εξακόσια ογδόντα δύο, αφιερώνοντας πλέον ολόκληρη τη ζωή του στον Θεό.

Έγινε μοναχός και έλαβε το όνομα Λαυρέντιος, ενώ ανέλαβε και τα καθήκοντα του ηγουμένου στη νέα αδελφότητα. Συγκέντρωσε γύρω του ιερομονάχους και μοναχούς, τους δίδασκε με τον λόγο και τους ενέπνεε με το παράδειγμά του. Έχτισε πρώτα ένα μικρό εκκλησάκι, που σήμερα τιμάται στο όνομα του αγίου Νικολάου της μονής.

Αργότερα ανήγειρε το μεγάλο Καθολικό, χωρίς όμως να προλάβει να το δει στολισμένο με τις θαυμάσιες τοιχογραφίες που σώζονται έως σήμερα. Ο Θεός προίκισε τον απλοϊκό αυτόν άνθρωπο με σπάνια πνευματικά χαρίσματα, ανάμεσα στα οποία ξεχώριζε η θαυματουργία. Επιτελούσε θαύματα ακόμη όσο βρισκόταν στη ζωή, βοηθώντας ανθρώπους κάθε καταγωγής και κάθε πίστης.

Χαρακτηριστική είναι η θεραπεία της συζύγου ενός Οθωμανού αξιωματούχου, την οποία οι γιατροί είχαν εγκαταλείψει ως ανίατη. Η φήμη του Οσίου είχε φτάσει στα αυτιά της, παρά τις έντονες αντιρρήσεις του συζύγου της. Κλήθηκε στο σπίτι τους στην Αθήνα, όπου με την προσευχή του την έσωσε από βέβαιο θάνατο.

Ο Οθωμανός σύζυγος έμεινε άφωνος και έδειξε βαθύτατο σεβασμό στον ταπεινό μοναχό που έσωσε τη γυναίκα του. Σε ένδειξη ευγνωμοσύνης παραχώρησε στη μονή ένα κτήμα με ελιές, στην απέναντι περιοχή της Μεγαρίδος. Η περιοχή αυτή αποκαλείται μέχρι σήμερα Βλυχάδα και ανήκε παλαιότερα στην ερειπωμένη μονή, την οποία είχε κατακρατήσει παράνομα.

Έτσι, μέσα από το θαύμα, αποκαταστάθηκε και η αδικία και τιμήθηκε ξανά ο τόπος της Παναγίας. Ο Όσιος συνέχισε την άσκηση και την προσευχή για αρκετά ακόμη χρόνια, μέσα στη γαλήνη του μοναστηριού του. Κοιμήθηκε εν Κυρίω την ένατη Μαρτίου του έτους χίλια επτακόσια επτά, ημέρα της μνήμης των αγίων Σαράντα Μαρτύρων.

Η πληροφορία αυτή σώζεται σε ανορθόγραφη σημείωση χειρογράφου, που φυλάσσεται στην Ιερά Μονή από εκείνα τα χρόνια. Τον διαδέχτηκε στην ηγουμενία ο γιος του Ιωάννης, που είχε γίνει μοναχός με το όνομα Ιωακείμ. Η μετάθεση της μνήμης του στην εβδόμη Μαρτίου έγινε αργότερα από τους μοναχούς, για να μη συμπίπτει με τη μεγάλη εορτή των Τεσσαράκοντα Μαρτύρων.

Η τιμία κάρα του φυλάσσεται σε αργυρό περίβλημα στο ναΰδριο του αγίου Νικολάου, ενώ μοναχή έγινε αργότερα και η σύζυγός του, η Βασσιανή.