Ο Ιερομάρτυς Ρηγίνος της Σκοπέλου

Στο νησί της Σκοπέλου, ένας επίσκοπος στάθηκε μπροστά στον Έπαρχο της Ελλάδος και αρνήθηκε να προσκυνήσει τα είδωλα του Ιουλιανού. Λίγες ώρες αργότερα, στη θέση «Παλαιό γεφύρι», το ξίφος του δημίου έκοβε την τίμια κεφαλή του αγίου Ρηγίνου. Καταγόταν από τη Λεβαδιά της Βοιωτίας και γεννήθηκε στις αρχές του τετάρτου αιώνα μετά Χριστόν από ευσεβείς γονείς.

Εκείνοι του χάρισαν την παιδεία των γραμμάτων και ταυτόχρονα τη ζωντανή ορθόδοξη αγωγή μέσα στο σπίτι. Η αγάπη του για τον Κύριο μεγάλωνε χρόνο με τον χρόνο και τον μετέμορφωσε σε σκεύος εκλογής της θείας χάριτος. Από μικρός έδειχνε μια σπάνια κλίση προς την προσευχή, τη μελέτη και την άσκηση της αρετής.

Ο θείος του Αχίλλειος, που τιμάται ως πολιούχος της Λαρίσης, διέκρινε νωρίς την πνευματική του ωριμότητα και την αγνή του πίστη. Έτσι τον έστειλε στο νησί της Σκοπέλου, για να στηρίξει τους εξόριστους χριστιανούς που βρίσκονταν εκεί. Ο νεαρός Ρηγίνος ανέλαβε το βαρύ έργο με ταπείνωση και με την έγνοια του καλού ποιμένα για κάθε ψυχή.

Το ποίμνιο της Σκοπέλου τον αγάπησε από την πρώτη στιγμή και βρήκε σε εκείνον στήριγμα ακλόνητο. Όταν εκοιμήθη ο επίσκοπος του νησιού, ο λαός με μια φωνή ζήτησε τον Ρηγίνο για διάδοχό του στον θρόνο. Έλαβε τη χειροτονία και ποίμανε την Εκκλησία της Σκοπέλου με σύνεση, με θερμή αγάπη και με αδιάκοπη φροντίδα.

Στα χρόνια εκείνα η αίρεση του Αρείου συνέχιζε να ταράζει τα πλήθη, παρά την καταδίκη της στην Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας. Οι οπαδοί του αιρεσιάρχη δεν είχαν εκλείψει και διέδιδαν τις κακοδοξίες τους σε πόλεις και χωριά. Οι δύο αυτοκράτορες, ο Κωνστάντιος της Ανατολής και ο Κώνστας της Δύσεως, ανησύχησαν για τη διάσπαση της Εκκλησίας του Χριστού.

Συμφώνησαν λοιπόν να συγκληθεί νέα Σύνοδος στη Σαρδική, τη σημερινή Σόφια της Βουλγαρίας, στα τριακόσια σαράντα τρία μετά Χριστόν. Ο επίσκοπος Σκοπέλου ταξίδεψε και έλαβε μέρος στις εργασίες της Συνόδου με μεγάλη παρρησία. Με τον φωτισμένο λόγο του και με τη δύναμη της θεολογικής του γνώσεως ανέτρεψε όλες τις αιρετικές διδασκαλίες.

Οι Πατέρες θαύμασαν την τόλμη του και τη βαθιά του προσήλωση στις δογματικές αποφάσεις της Νικαίας. Όταν επικυρώθηκε ξανά η αλήθεια για τη θεότητα του Υιού, ο άγιος επέστρεψε χαρούμενος στο ποίμνιό του. Η ησυχία όμως δεν κράτησε πολύ καιρό στη Σκόπελο, γιατί ανέβηκε στον θρόνο ο Ιουλιανός ο Παραβάτης.

Ο αυτοκράτορας θέλησε να επαναφέρει τη θρησκεία των αρχαίων Ελλήνων και κήρυξε σκληρό διωγμό κατά των χριστιανών. Οι ναοί έκλειναν, οι πιστοί κρύβονταν και πολλοί επίσκοποι σύρονταν μπροστά στους κριτές με αλυσίδες. Έφτασε λοιπόν στο νησί ο Έπαρχος της Ελλάδος και των Σποράδων με σκοπό να συλλάβει τον ποιμενάρχη και τους πιο γνωστούς χριστιανούς της πόλεως.

Κάλεσε πρώτο τον άγιο και του υπέδειξε να αρνηθεί τον Χριστό και να ασπασθεί την ειδωλολατρία. Ο Ρηγίνος όμως περιφρόνησε τις απειλές και έμεινε ακλόνητος στην πατρώα ευσέβεια με ανδρεία πνευματική. Όπως το σίδερο μέσα στη φωτιά πετά σπίθες όταν δέχεται τα χτυπήματα, έτσι έλαμπε και ο μάρτυρας μέσα στα βασανιστήρια.

Έδινε θάρρος στους πιστούς να σταθούν γενναία και να μη λυγίσουν μπροστά στους τυράννους. Τον οδήγησαν στο στάδιο του νησιού, όπου υπέφερε φρικτά μαρτύρια χωρίς να βγάλει παράπονο από τα χείλη του. Στη συνέχεια τον μετέφεραν στη θέση «Παλαιό γεφύρι» για την τελευταία πράξη του δράματος.

Στις είκοσι πέντε Φεβρουαρίου του τριακοσίου εξηκοστού δευτέρου μετά Χριστόν, ο δήμιος έκοψε με το ξίφος την τίμια κεφαλή του ιερομάρτυρα. Έτσι ο άγιος Ρηγίνος παρέδωσε την ψυχή του στον Νυμφίο Χριστό, σφραγίζοντας με το αίμα του την ορθόδοξη ομολογία. Τη νύχτα οι χριστιανοί της Σκοπέλου παρέλαβαν με δέος και κατάνυξη το τίμιο σκήνωμα του ποιμενάρχη τους.

Το ενταφίασαν με τιμές μέσα στο δάσος ενός υπερκείμενου λόφου, εκεί όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα ο τάφος του. Ο τόπος αυτός έγινε από τότε προσκύνημα ιερό για όλους τους κατοίκους του νησιού και τους ευλαβείς προσκυνητές. Τα τίμια λείψανα του αγίου μεταφέρθηκαν αργότερα στην Κύπρο για ασφάλεια από τις επιδρομές των πειρατών.

Μόλις στον δέκατο ένατο αιώνα κατάφεραν οι πιστοί της Σκοπέλου να λάβουν κάποια μικρά τεμάχια από τα ιερά οστά του. Η μνήμη του προστάτη και πολιούχου τιμάται με μεγάλη λαμπρότητα κάθε χρόνο στο νησί και στις γύρω περιοχές. Ο λαός τρέχει στον τάφο του ζητώντας τη μεσιτεία του στις θλίψεις και στις ασθένειες.

Η μαρτυρία του παραμένει φως αναμμένο μέσα στους αιώνες, διδάσκοντας υπομονή, ανδρεία και πίστη στον αληθινό Θεό.