Ζαχαρίας ο δρεπανηφόρος προφήτης

Ένα φλεγόμενο δρεπάνι πετούσε στον αέρα και θέριζε ψεύτες και κλέφτες μέσα στο όραμα του προφήτη Ζαχαρία. Στο ίδιο όραμα είδε επίσης τριάντα αργύρια να μετρώνται ως τίμημα προδοσίας του μελλοντικού Μεσσία. Ο νεαρός προφήτης καταγόταν από τη φυλή του Λευί και γεννήθηκε στην πόλη Γαλαάδ της Παλαιστίνης κατά τη βαβυλώνια αιχμαλωσία.

Ήταν γιος του Βαραχίου και εγγονός του ιερέα Αδδώ, ο οποίος επέστρεψε με τον Ζοροβάβελ στην Ιερουσαλήμ. Το όνομά του σημαίνει στα ελληνικά μνήμη Θεού, δηλαδή εκείνον τον οποίο ο Θεός θυμάται με αγάπη. Ο Κύρος ο Πέρσης εξέδωσε διάταγμα απελευθέρωσης των Ιουδαίων το έτος πεντακόσια τριάντα οκτώ προ Χριστού.

Τότε οι αιχμάλωτοι του Ισραήλ επέστρεψαν στη γη των πατέρων τους με αρχηγό τον Ζοροβάβελ. Μαζί έφεραν πίσω τα ιερά σκεύη που είχε αρπάξει κάποτε ο Ναβουχοδονόσορ από τον ναό. Ο Θεός κάλεσε τον νεαρό Ζαχαρία σε προφητική διακονία τον δεύτερο μήνα του δεύτερου έτους της βασιλείας του Δαρείου.

Μαζί με τον προφήτη Αγγαίο ξεκίνησε να στηρίζει τον λαό στην ανοικοδόμηση του ναού της Ιερουσαλήμ. Η οικοδόμηση του ναού είχε σταματήσει σχεδόν δεκαπέντε χρόνια εξαιτίας των εμποδίων που έφερναν οι Σαμαρείτες. Ο λαός υπέφερε από φτώχεια, ξηρασίες, πείνα και τη βαριά διοίκηση των Περσών αξιωματούχων.

Οι ληστές περιφέρονταν στη γύρω χώρα και κανείς δεν μπορούσε να καλλιεργήσει με ασφάλεια τα χωράφια του. Μέσα σε αυτή τη θλίψη υψώθηκε η φωνή του Ζαχαρία, για να ξυπνήσει την κοιμισμένη ευσέβεια του λαού. Με λόγια του Κυρίου τους καλούσε να επιστρέψουν στον Θεό, γιατί τότε και ο Θεός θα γύριζε σ’ εκείνους.

Τους βεβαίωσε ότι ο Κύριος θα παρηγορούσε ξανά τη Σιών και θα διάλεγε ξανά την αγαπημένη πόλη. Είπε επίσης πως ο Κύριος θα επέστρεφε στη Σιών και θα κατοικούσε ανάμεσα στην Ιερουσαλήμ. Η πόλη θα ονομαζόταν τότε Πόλη της Πιστότητας και το βουνό του Κυρίου θα γινόταν Άγιο Όρος.

Ο λαός άκουσε τη φωνή του προφήτη και ξεκίνησε με ζήλο τα έργα ανοικοδόμησης του ιερού οίκου. Πλάι στον Ζοροβάβελ στάθηκε ο μέγας αρχιερέας Ιησούς, ο γιος του Ιωσεδέκ. Τα οράματα του προφήτη ήταν οκτώ τον αριθμό και τα ερμήνευε σε εκείνον ένας άγγελος του Κυρίου.

Είδε καβαλάρηδες που γύρισαν όλη τη γη και την βρήκαν να ησυχάζει μέσα στην ασέβειά της. Είδε τέσσερις χαλκουργούς να συντρίβουν τα κέρατα των εθνών που είχαν διασκορπίσει τον Ισραήλ. Είδε άγγελο να κατεβαίνει από τον ουρανό κρατώντας σχοινί για να μετρήσει τη νέα Ιερουσαλήμ.

Οι πύλες της πόλης θα παρέμεναν ορθάνοιχτες εξαιτίας του πλήθους των κατοίκων της. Ο ίδιος ο Θεός θα γινόταν γύρω της τείχος φωτιάς και προστασία αδιάκοπη. Είδε τον αρχιερέα Ιησού με ρυπαρά ενδύματα και τον Σατανά να τον κατηγορεί μπροστά στον Κύριο.

Όμως ο Θεός δικαίωσε τον αρχιερέα και αντικατέστησε τα ακάθαρτα ρούχα του με λευκή ενδυμασία της χάρης. Αυτό προεικόνιζε την εξάλειψη των αμαρτιών όλης της γης σε μία ημέρα από τη Βλάστηση. Η Βλάστηση ήταν ο ερχόμενος Μεσσίας, ο πραγματικός λυτρωτής όλων των γενεών της ανθρωπότητας.

Ο Ζαχαρίας έβλεπε το μέλλον σαν να είχε ήδη συμβεί μπροστά στα μάτια του. Σε άλλο όραμα ο προφήτης αντίκρισε μια χρυσή λυχνία με επτά λυχνάρια που τα τροφοδοτούσαν δύο ελιές. Η λυχνία προεικόνιζε την Εκκλησία και τα επτά λυχνάρια τα δώρα του Αγίου Πνεύματος της Πεντηκοστής.

Οι δύο ελιές παρίσταναν τον Ζοροβάβελ και τον αρχιερέα Ιησού, την πολιτική και πνευματική εξουσία του λαού. Όλα αυτά ο Χριστός θα τα ένωνε αργότερα στο θεανθρώπινο πρόσωπό του ως αληθινός βασιλιάς και αρχιερέας. Ο Ζαχαρίας προφήτευσε με σαφήνεια την είσοδο του Κυρίου στην Ιερουσαλήμ καθισμένου επάνω σε πουλάρι.

Φώναξε τη θυγατέρα της Σιών να αγαλλιάσει, γιατί ο πράος βασιλιάς της ερχόταν φέρνοντας σωτηρία. Προείπε ακόμη ότι θα τον πουλούσαν για τριάντα αργύρια και θα τον τρυπούσαν με λόγχη στο πλευρό. Είπε πως οι μαθητές θα σκορπίζονταν από τον κήπο της Γεθσημανή σαν πρόβατα χωρίς ποιμένα.

Προφήτευσε επίσης την έκλειψη του ήλιου την ώρα της σταύρωσης και το σκοτάδι που θα κάλυπτε τη γη. Όμως ο θάνατος του Κυρίου θα γινόταν πηγή σωτηρίας για ολόκληρο το ανθρώπινο γένος. Ο οίκος του Δαβίδ θα αποκτούσε ξανά μια πηγή για το πλύσιμο κάθε αμαρτίας και ρύπου του.

Με τα μάτια της ψυχής στραμμένα προς το μέλλον ο Ζαχαρίας αντίκρισε και την τελική μάχη των εσχάτων ημερών. Όλα τα έθνη της γης θα μαζεύονταν εναντίον της Ιερουσαλήμ για να δοκιμαστούν μέσα από φωτιά κρίσεως. Ο ίδιος ο Κύριος θα εμφανιζόταν τότε μαζί με όλους τους αγίους του στη μεγάλη φοβερή ημέρα.

Τα πόδια του θα στέκονταν επάνω στο όρος των Ελαιών, ανοίγοντας μια τεράστια κοιλάδα στη γη. Εκείνη την ημέρα δεν θα υπήρχε πια ούτε φως ούτε σκοτάδι, ούτε ημέρα ούτε νύχτα. Ζωντανά νερά θα ανάβλυζαν από την Ιερουσαλήμ και θα πότιζαν ολόκληρη την οικουμένη με χάρη Θεού.

Ο Κύριος θα ήταν τότε ο μοναδικός Θεός και το όνομά του θα ήταν ένα μέσα στους αιώνες. Θα γινόταν αιώνια γιορτή χωρίς τέλος, όπου θα προσκαλούνταν Ιουδαίοι και ειδωλολάτρες από κάθε γωνιά της γης. Στην ιερή πόλη δεν θα έμπαινε τίποτα μολυσμένο, καθώς όλα θα ήταν αφιερωμένα στον Θεό.

Ακόμη και οι χύτρες και τα κουδούνια των αλόγων θα έφεραν το όνομα του Κυρίου ως αγιασμένα σκεύη. Ο τάφος του προφήτη ανακαλύφθηκε αργότερα κοντά στην Ελευθερόπολη, με ένα παιδί ντυμένο βασιλικά στα πόδια του.