Όσιος Κλήμης ο εν τω Όρει Σαγματίω ασκήσας

Ένα βράδυ στη μονή του Κιθαιρώνα, ο μοναχός Ιάκωβος αντίκρισε τον συνασκητή του να υψώνεται στον αέρα την ώρα της προσευχής, λουσμένος ολόκληρος στο θείο φως. Λίγα χρόνια αργότερα, ο ίδιος ασκητής έφτανε σε ένα απόκρημνο σπήλαιο του όρους Σαγματά, όπου ένας αυτοκράτορας θα του έστελνε τεμάχιο του Τιμίου Ξύλου. Ο Όσιος Κλήμης γεννήθηκε στην Αθήνα από ευσεβείς γονείς, οι οποίοι του χάρισαν χριστιανική ανατροφή από τα πρώτα παιδικά του χρόνια.

Από μικρό παιδί συμμετείχε στη λατρεία της Εκκλησίας και αγαπούσε τις ψαλμωδίες και τον λόγο του Θεού. Όταν συμπλήρωσε τα τριάντα του χρόνια, αποφάσισε να αφήσει πίσω του τη ματαιότητα του κόσμου και να ακολουθήσει τη μοναχική πολιτεία. Κατευθύνθηκε στην Ιερά Μονή των Ασωμάτων, που ονομάζεται και του Συμβούλου, στις πλαγιές του Κιθαιρώνα.

Εκεί ζούσε ο ξακουστός για την αγιότητά του γέροντας Μελέτιος, ο οποίος και τον έκειρε μοναχό. Κοντά στον σοφό αυτόν διδάσκαλο, ο νεαρός Κλήμης διέλαμψε γρήγορα στη σιωπή, στην υπακοή, στην άσκηση και στην αδιάλειπτη προσευχή της καρδιάς. Στο κελί του επαναλάμβανε ακατάπαυστα την ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», και η καρδιά του γέμιζε από βαθιά παρηγοριά και ουράνια χάρη.

Μέσα σε αυτές τις λίγες λέξεις ο Όσιος συνόψισε ολόκληρη τη θεώρηση του μυστηρίου της Θείας Οικονομίας του Κυρίου. Όταν έβγαινε από τις ιερές ακολουθίες του ναού, το πρόσωπό του φαινόταν μεταμορφωμένο και έλαμπε από εσωτερική γαλήνη. Ένα βράδυ, ο συνασκητής του Ιάκωβος τον είδε να προσεύχεται μετέωρος στον αέρα, καθώς το σώμα του φωτιζόταν από άκτιστη λάμψη.

Ο μοναχός κοίταζε το θείο θέαμα και δεν χόρταινε να το βλέπει με τα μάτια του. Συγκλονισμένος από όσα αντίκρισε, γύρισε στη μονή και διηγήθηκε στους αδελφούς την παράδοξη εμπειρία της νύχτας εκείνης. Όταν η είδηση άρχισε να διαδίδεται, ο ισάγγελος Κλήμης ταράχθηκε από την προοπτική του ανθρώπινου επαίνου.

Για να αποφύγει τη δόξα των ανθρώπων, εγκατέλειψε κρυφά τον τόπο των πρώτων του ασκήσεων. Έφτασε στο όρος Σαγμάτα, κοντά στην πόλη των Θηβών, και βρήκε εκεί ένα απόκρημνο σπήλαιο. Μπαίνοντας μέσα, σταυροκοπήθηκε και ευχαρίστησε τον Θεό που του χάρισε ένα αχειροποίητο κελί.

Ο τόπος εκείνος έγινε γρήγορα η αρένα των ασκητικών του παλαισμάτων, με δάκρυα μετανοίας, νηστεία, ολονύκτια ευχή και αυστηρότατη βιοτή. Ο βιογράφος του σημειώνει ότι έμενε πάνω σε στενότατο στύλο, στα ύψη του βουνού, και υπέφερε γενναία τους ανέμους, τα καύματα του ήλιου και τις βροχές. Σήκωνε με ανδρεία κάθε κακουχία, θλίψη και στενοχώρια, ζώντας σε αδιάκοπη συνομιλία με τον Θεό μέσα στην ησυχία.

Με τον καιρό, η φήμη της αγιότητάς του τράβηξε γύρω του πλήθος μοναχών, οι οποίοι ζητούσαν την πνευματική του καθοδήγηση. Ο Όσιος τους δεχόταν με αγάπη και τους οδηγούσε θεοφιλώς στον δρόμο της σωτηρίας και της κατά Χριστόν αρετής. Τα θαύματα που επιτελούσε πλήθαιναν, και το όνομά του ξεπέρασε τα όρια της Βοιωτίας.

Η φήμη του ταξίδεψε μέχρι τη Βασιλεύουσα και έφτασε στα αυτιά του ίδιου του αυτοκράτορα Αλεξίου του Κομνηνού. Ο ευσεβής εκείνος ηγεμόνας θέλησε να τιμήσει τη μονή και τον ασκητή της με αυτοκρατορική γενναιοδωρία. Δώρισε λοιπόν με ιερό χρυσόβουλο ένα τίμιο τεμάχιο του Ζωοποιού Ξύλου του Σταυρού.

Με την ίδια πράξη παραχώρησε επίσης μεγάλη έκταση κτημάτων κοντά στην ουγγρική λίμνη, εκεί όπου σήμερα βρίσκονται τα Σκορπιονέρια. Αφού πέρασε όλη του τη ζωή σε άσκηση και αγάπη Θεού, ο Όσιος Κλήμης πλησίαζε πλέον το τέλος της επίγειας πορείας του με ειρήνη ψυχής. Λίγο πριν παραδώσει την αγία του ψυχή στον Κύριο, κάλεσε γύρω του όλους τους συμμοναστές της αδελφότητας.

Με φωνή τρεμάμενη τους χαιρέτησε και τους άφησε την τελευταία πατρική του ευλογία ως πολύτιμη παρακαταθήκη. Τους υποσχέθηκε ότι θα προσεύχεται για τον καθένα τους ξεχωριστά και ότι ήλπιζε να συναντηθούν σύντομα στους ουρανούς. Ζήτησε να τον συγχωρήσουν για όσα ενδεχομένως τους είχε λυπήσει στη διάρκεια της κοινής τους πορείας.

Παρακάλεσε ακόμη να προσευχηθούν, ώστε ο Κύριος να δεχθεί την ψυχή του και να τον αξιώσει να αντικρίσει ξανά τον γέροντά του Μελέτιο. Επιθυμούσε να του δώσει το φίλημα της αγάπης στην ουράνια συνάντηση των αγίων. Δεν μπόρεσε να προσθέσει τίποτε άλλο εκείνη τη στιγμή.

Σήκωσε αργά το χέρι του, σχημάτισε το σημείο του Τιμίου Σταυρού και αναχώρησε για την ανέσπερη λαμπρότητα της Βασιλείας του Θεού, το έτος χίλια εκατόν έντεκα μετά Χριστόν. Η τίμια κάρα του φυλάσσεται μέχρι σήμερα ευλαβικά στην Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Σαγματά Βοιωτίας, αναβλύζοντας τη χάρη και την ευωδία του Αγίου Πνεύματος.