Όσιοι Κύριλλος και Μαρία, οι γονείς του Αγίου Σεργίου του Ραντονέζ

Τρεις φορές ακούστηκε η φωνή του αγέννητου βρέφους μέσα από την κοιλιά της μητέρας του, την ώρα της Θείας Λειτουργίας, αφήνοντας άναυδους όσους πιστούς βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή στον ναό. Η μητέρα Μαρία, αν και στην αρχή κυριεύτηκε από φόβο και ταραχή, σύντομα κατάλαβε πως επρόκειτο για ένα ξεχωριστό σημάδι του Θεού. Ο όσιος Κύριλλος και η σύζυγός του Μαρία ήταν οι ευλογημένοι γονείς του μεγάλου αγίου Σεργίου του Ραντονέζ, του φωτιστή της ρωσικής γης.

Ανήκαν στην τάξη των ευγενών της εποχής τους, όμως πολύ πιο σημαντικό από την κοινωνική τους θέση ήταν το βαθύ φρόνημα της πίστης τους. Στόλιζαν τη ζωή τους με κάθε αρετή, ζώντας απλά, ταπεινά και με συνεχή αναφορά στον Χριστό και στην Εκκλησία. Η Μαρία πίστεψε ακράδαντα πως το παιδί που κυοφορούσε θα γινόταν σκεύος εκλογής της θείας χάριτος.

Μαζί με τον σύζυγό της συμφώνησαν πως, αν γεννηθεί αγόρι, θα το φέρουν στον ναό και θα το αφιερώσουν ολοκληρωτικά στον Θεό. Έτσι, με αυτή την υπόσχεση, περίμεναν τον ερχομό του δεύτερου από τα τρία τους παιδιά, που θα έγραφε ιστορία στη ρωσική Ορθοδοξία. Το αγόρι γεννήθηκε γύρω στα χίλια τριακόσια δεκατέσσερα μετά Χριστόν και στο άγιο βάπτισμα έλαβε το όνομα Βαρθολομαίος, σύμφωνα με την παράδοση της οικογένειας.

Οι γονείς του τήρησαν την υπόσχεσή τους και το αφιέρωσαν στον Θεό, καλλιεργώντας μέσα του από μικρή ηλικία την αγάπη για την προσευχή. Όμως οι καιροί ήταν δύσκολοι, καθώς εμφύλιες διαμάχες και ταραχές συντάραζαν την ευρύτερη περιοχή του Ροστόβ, όπου ζούσε η οικογένεια. Ο όσιος Κύριλλος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τα πατρικά εδάφη και να μετακινήσει όλη την οικογένειά του στο Ραντονέζ, αναζητώντας ασφάλεια και ηρεμία.

Ο μικρός Βαρθολομαίος ήταν ακόμη παιδί όταν έγινε αυτή η μεγάλη μετοίκηση, που σημάδεψε τη μετέπειτα πορεία του. Στη νέα τους πατρίδα η οικογένεια συνέχισε να ζει με την ίδια ευσέβεια και την ίδια πιστότητα στις εντολές του Ευαγγελίου. Όταν ο νεαρός γιος μεγάλωσε, ένιωσε μέσα του τη φλογερή επιθυμία να αφιερωθεί στη μοναχική ζωή και να αφήσει πίσω του τα εγκόσμια.

Τότε πλησίασε με σεβασμό τους γονείς του και τους φανέρωσε τον ιερό πόθο που έκαιγε την καρδιά του από μικρή ηλικία. Οι όσιοι γονείς δέχτηκαν την επιθυμία του παιδιού τους με χαρά, όμως του ζήτησαν να περιμένει λίγο και να σταθεί κοντά τους μέχρι την κοίμησή τους. Τα άλλα δύο αδέρφια του, ο Στέφανος και ο Πέτρος, είχαν ήδη παντρευτεί και ήταν φορτωμένα με τις φροντίδες και τις ευθύνες των δικών τους οικογενειών.

Ο νεαρός Βαρθολομαίος υπάκουσε αμέσως, χωρίς δεύτερη σκέψη, και έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να αναπαύσει και να ευχαριστήσει τους γονείς του. Τους περιποιόταν με τρυφερότητα, τους στήριζε καθημερινά και προετοίμαζε μαζί τους την ψυχή του για τον δρόμο της μοναχικής αφιέρωσης. Όταν αισθάνθηκαν πως πλησιάζει το τέλος της επίγειας ζωής τους, ο όσιος Κύριλλος και η όσια Μαρία αποφάσισαν να αποσυρθούν σε ξεχωριστά μοναστήρια.

Εκεί έλαβαν το μέγα και αγγελικό σχήμα, ζώντας τα τελευταία τους χρόνια με νηστεία, αδιάλειπτη προσευχή και βαθιά μετάνοια. Έτσι ταπεινά και ησυχαστικά εκοιμήθησαν εν Κυρίω έπειτα από λίγα χρόνια, αναπαυόμενοι στις αγκάλες της θείας αγάπης. Η παράδοση μάς διδάσκει πως οι δύο όσιοι γονείς εκοιμήθησαν και οι δύο γύρω στα χίλια τριακόσια τριάντα επτά μετά Χριστόν.

Σαράντα ημέρες μετά την ταφή των γονέων του, ο Βαρθολομαίος τακτοποίησε με προσοχή όλα τα οικογενειακά και περιουσιακά ζητήματα που του απέμεναν. Παρέδωσε το δικό του μερίδιο της κληρονομιάς στον αδελφό του Πέτρο, κρατώντας για τον εαυτό του μόνο τον πόθο της μοναχικής τελειότητας. Έπειτα ανέβηκε στο μοναστήρι, σε ηλικία είκοσι τριών ετών, για να ζήσει την αγγελική πολιτεία που τόσα χρόνια λαχταρούσε η ψυχή του.

Στις επτά Οκτωβρίου έλαβε το μοναχικό σχήμα και ονομάστηκε Σέργιος, προς τιμήν του αγίου μάρτυρος Σεργίου που εορτάζει εκείνη την ημέρα. Όπως είναι γνωστό σε όλο τον ορθόδοξο κόσμο, ο άγιος Σέργιος του Ραντονέζ αναδείχθηκε σε έναν από τους μεγαλύτερους και πιο αγαπημένους αγίους της Ρωσίας. Έγινε στύλος του μοναχισμού, φωτιστής λαού και ολόκληρου έθνους και πνευματικός πατέρας αναρίθμητων ψυχών στους αιώνες.

Οι όσιοι γονείς του, ο Κύριλλος και η Μαρία, αγιοκατατάχθηκαν επίσημα από την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας το έτος χίλια εννιακόσια ενενήντα δύο. Η μνήμη τους τιμάται επίσης στις είκοσι οκτώ Σεπτεμβρίου και στις έξι Ιουλίου, μαζί με τη Σύναξη όλων των αγίων του Ραντονέζ.