Ο Δεσμώτης Μάρτυς Φιλέταιρος της Νικομήδειας

Όταν αντίκρισε ο Διοκλητιανός μπροστά του τον νεαρό Φιλέταιρο, με τα μαλλιά να λάμπουν σαν χρυσάφι στον ήλιο, νόμισε πως έβλεπε θεό του Ολύμπου. Στη συνέχεια, καμίνι αναμμένο σβήστηκε από σεισμό και βροντές, μόλις ο μάρτυρας ύψωσε τα μάτια του στον ουρανό και ζήτησε από τον Χριστό να φανερώσει τη δύναμή Του. Καταγόταν από τη Νικομήδεια και ήταν γιος του επάρχου Τατιανού, άνθρωπος γενναίος, μορφωμένος και βαθιά πιστός.

Έζησε στα χρόνια του διωγμού του Διοκλητιανού, γύρω στα τριακόσια τέσσερα μετά Χριστόν, όταν συνελήφθη μαζί με άλλους χριστιανούς και οδηγήθηκε στο αυτοκρατορικό δικαστήριο. Ο αυτοκράτορας θαύμασε το παράστημά του και την περήφανη όψη του, νομίζοντας πως έβλεπε ήρωα της μυθολογίας. Στις ερωτήσεις του αποκρίθηκε ο Φιλέταιρος χωρίς δισταγμό, λέγοντας ότι είναι μαθητής του Σωτήρα Χριστού και ζει με τους χριστιανούς.

Μπροστά στις απειλές και στα βλάσφημα λόγια του τυράννου ύψωσε τα μάτια στον ουρανό και ζήτησε από τον Θεό να φανερώσει τη δύναμή Του. Τότε έγινε σεισμός μεγάλος και ακούστηκαν τρομερές βροντές που σκόρπισαν πανικό στους ειδωλολάτρες. Από τον φόβο του θαύματος έσβησε το καμίνι που είχαν ετοιμάσει για τον άγιο και ο Διοκλητιανός τον απέλυσε με μεγάλες τιμές.

Όταν ανέβηκε στον θρόνο ο Μαξιμιανός, γύρω στα τριακόσια πέντε μετά Χριστόν, ο Φιλέταιρος συκοφαντήθηκε ξανά και προσήχθη σε νέα ανάκριση. Ομολόγησε με παρρησία τον Χριστό ως Θεό αληθινό, Δημιουργό και Προνοητή ολόκληρου του κόσμου. Καταδικάστηκε αμέσως να τον δείρουν με ράβδους και βαριά μαστίγια.

Οι δήμιοι κουράζονταν τόσο, ώστε έπεφταν στη γη μισοπεθαμένοι, ενώ ο μάρτυρας στεκόταν όρθιος και αλώβητος, στηριγμένος από τη δύναμη του Χριστού. Τον κρέμασαν και τον ξέσχισαν με σιδερένια όργανα, χωρίς όμως να λυγίσει το φρόνημά του. Τον έριξαν έπειτα στα άγρια θηρία, αλλά εκείνα κυλιόντουσαν ήμερα στα πόδια του σαν αρνιά.

Τον έσυραν με τη βία σε ειδωλικό ναό, για να τον αναγκάσουν να προσκυνήσει, αλλά εκείνος προσευχήθηκε και τα είδωλα έπεσαν συντρίμμια. Δύο δήμιοι σήκωσαν το ξίφος πάνω από το κεφάλι του, όμως τα χέρια τους ξεράθηκαν αμέσως. Συγκλονισμένοι από το θαύμα, πίστεψαν στον Χριστό και αποκεφαλίστηκαν οι ίδιοι.

Έπειτα ο αυτοκράτορας τον φυλάκισε με αλυσίδες και τον εξόρισε στην Προικόννησο, ένα νησί της θάλασσας του Μαρμαρά. Στον δρόμο της εξορίας ο Φιλέταιρος, αν και δεμένος με σιδερένια δεσμά, έκανε πλήθος θαυμάτων ανάμεσα στον λαό. Έδιωχνε δαιμόνια, καθάριζε λεπρούς και θεράπευε κάθε λογής αρρώστιες με μόνο τον λόγο του.

Με μία φράση γκρέμισε τα είδωλα και άγγιξε ένα ξακουστό ειδωλικό ναό, που αμέσως σωριάστηκε από τα θεμέλιά του. Όταν τον μετέφεραν προς τη Νίκαια, τα αγάλματα ενός μεγάλου ναού έπεσαν και κομματιάστηκαν μόλις πλησίασε. Ο διοικητής της πόλης, μαζί με έξι στρατιώτες του και πλήθος ειδωλολατρών, πίστεψαν στον Χριστό και βαπτίστηκαν.

Συνέχισε ο άγιος την πορεία του με νέα θαύματα και έφτασε στο όρος Σιγριανής, στην επαρχία της Κυζίκου. Εκεί ζούσε ο γενναίος ομολογητής και θαυματουργός Ευβίοτος, ασκητής φημισμένος για την αγιότητά του. Μόλις ο Φιλέταιρος άρχισε να ανεβαίνει το βουνό με τους συντρόφους του, τον διοικητή και τους έξι στρατιώτες, άγγελος ειδοποίησε τον Ευβίοτο για τον ερχομό του.

Βγήκε ο γέροντας από το κελί του και κατέβηκε ο ίδιος να τους προϋπαντήσει στον δρόμο της ανάβασης. Όταν συναντήθηκαν, αγκαλιάστηκαν με πνευματική αγάπη σαν αδέλφια και σύντροφοι στους κοινούς αγώνες της πίστης. Ανέβηκαν όλοι μαζί στο όρος και έμειναν στο ταπεινό κελί του Ευβιότου επτά ολόκληρες ημέρες με προσευχή και αδελφική κοινωνία.

Πέρασαν τον καιρό τους με ψαλμωδίες, με συμμελέτη των ιερών γραφών και με συμπροσευχή, σαν παλιοί αδελφοί. Στο τέλος αυτών των ημερών ο Φιλέταιρος παρέδωσε το πνεύμα του στον αγαπημένο του Χριστό, ήρεμα και χαρούμενα, σαν να αποκοιμήθηκε. Ο μακάριος Ευβίοτος τον έθαψε με ευλάβεια στον τόπο της ασκήσεώς του, μέσα στο ίδιο όρος της Σιγριανής.

Έντεκα ημέρες αργότερα ακολούθησαν τον μάρτυρα στις αιώνιες σκηνές και οι επτά σύντροφοί του, δηλαδή ο διοικητής με τους έξι στρατιώτες. Τους έθαψαν όλους κοντά στα τίμια λείψανα του αγίου, ώστε να αναπαύονται μαζί όπως είχαν αγωνιστεί μαζί. Έτσι έλαβε τέλος μακάριο ο γενναίος αθλητής Φιλέταιρος, αφού ομολόγησε τον Χριστό μπροστά σε δύο αυτοκράτορες και νίκησε με την πίστη του βασανιστήρια, φωτιά, θηρία και ξίφος.

Η μνήμη του τιμάται από την Εκκλησία στις τριάντα Δεκεμβρίου κάθε χρόνου. *Σημείωση: Το κείμενο παραδίδεται ως προσχέδιο. Συνιστάται η μηχανική επικύρωση μέσω του Optiko Text Validator 2 Auto Sections και η αποθήκευση ως `12_30_Άγιος_Φιλέταιρος_Νικομηδείας.

txt` πριν την τελική παράδοση.