Η Θεοδώρα που ξέφυγε από τον αυτοκρατορικό γάμο

Μέσα στη χλιδή του αυτοκρατορικού γαμήλιου γλεντιού στην Κωνσταντινούπολη, οι Σκύθες χτύπησαν ξαφνικά την πρωτεύουσα και ο μελλοντικός γαμπρός σκοτώθηκε στην πρώτη κιόλας μάχη. Η νεαρή Θεοδώρα, παρμένη με τη βία από το μοναστήρι της στην Καισάρεια, βρήκε εκείνη τη στιγμή τον δρόμο της επιστροφής στον Χριστό. Έζησε στα χρόνια του Λέοντα του Ισαύρου και του γιου του Κωνσταντίνου Κοπρωνύμου, σε εποχή σκληρή για τους πιστούς της Εκκλησίας.

Καταγόταν από λαμπρή και επίσημη γενιά, καθώς ο πατέρας της ο Θεόφιλος έφερε το υψηλό αξίωμα του πατρικίου. Η μητέρα της, που έφερε κι εκείνη το όνομα Θεοδώρα, υπέφερε για χρόνια από τη στειρότητα και θρηνούσε μέσα στη σιωπή της. Με δάκρυα στράφηκε στην Παναγία και ζήτησε από εκείνη το παιδί που της έλειπε τόσο καιρό.

Η προσευχή της εισακούστηκε και έγινε όμοια με τη δίκαιη Άννα, τη μητέρα της Θεοτόκου. Συνέλαβε και γέννησε ένα κορίτσι, που το έταξε από τη γέννησή του στον Θεό με ευγνωμοσύνη. Έτσι μπήκε στον κόσμο η μικρή Θεοδώρα, καρπός πίστης και υπομονής μιας μάνας πονεμένης.

Όταν η κόρη μεγάλωσε, η μητέρα της την οδήγησε στη Μονή της Αγίας Άννας, που ονομαζόταν Ριγιδίου, για να εκπληρωθεί το τάμα. Οι μοναχές την υποδέχτηκαν με αγάπη και η ηγουμένη ανέλαβε με στοργή την πνευματική της καθοδήγηση. Η μικρή έμαθε γράμματα, μελέτησε τα ιερά βιβλία και ρίζωσε στην προσευχή μέσα στη γαλήνη του μοναστηριού.

Η αρετή της λάμπρυνε σιγά σιγά όλη την αδελφότητα και έγινε παράδειγμα για τις άλλες μοναχές. Ο πονηρός όμως δεν άντεχε να βλέπει αυτή τη νεαρή ψυχή να ανθίζει τόσο αγνά στον αμπελώνα του Χριστού. Έβαλε λοιπόν στον νου του αυτοκράτορα Λέοντα του εικονομάχου τη σκέψη να την παντρέψει βίαια με έναν από τους ανώτερους αυλικούς του.

Στρατιώτες έφτασαν στη μονή και την άρπαξαν χωρίς να ακούσουν τα δάκρυα και τις ικεσίες των αδελφών. Την αποχώρισαν με σκληρότητα από το σπίτι της και την οδήγησαν με συνοδεία στη βασιλεύουσα. Εκεί όλα είχαν ετοιμαστεί για τη γαμήλια τελετή, με τον νυφικό θάλαμο στολισμένο κατά την επιθυμία του αυτοκράτορα.

Η Θεοδώρα ένιωθε την ψυχή της να σπαράζει μέσα σε αυτή τη χλιδή που την περιέβαλλε. Όμως ο Θεός, που παλιά τιμώρησε τον Αιγύπτιο για την επιθυμία του προς τη Σάρρα και κατέρριψε τη δύναμη του Τιριδάτη απέναντι στη Ριψιμία, έσωσε με θαυμαστό τρόπο και τη Θεοδώρα. Την ώρα του γαμήλιου συμποσίου, οι Σκύθες όρμησαν αιφνιδιαστικά εναντίον της Κωνσταντινούπολης και έσπειραν τον τρόμο.

Ο γαμπρός στάλθηκε αμέσως στη μάχη μαζί με τους άλλους πολεμιστές, αλλά έπεσε νεκρός στην πρώτη κιόλας συμπλοκή με τους εχθρούς. Μέσα στη γενική σύγχυση που ακολούθησε, η αγνή νύφη βρήκε ξαφνικά την ευκαιρία να ξεφύγει από τα δίχτυα της εξουσίας. Πήρε μαζί της χρυσάφι, ασήμι, πολύτιμα αντικείμενα και ρούχα στολισμένα με ακριβές πέτρες από τον γαμήλιο πλούτο.

Έφτασε διακριτικά στην ακτή, επιβιβάστηκε σε ένα πλοίο και γύρισε στη μονή της δοξάζοντας τον Θεό. Όταν αργότερα ένας αυλικός του βασιλιά την αναζήτησε στο μοναστήρι, τη βρήκε ήδη κουρεμένη μοναχή με φτωχικό ράσο. Από θεία πρόνοια εκείνος δεν τόλμησε να την πειράξει και την άφησε ήσυχη στο κελί της.

Έτσι ελευθερώθηκε οριστικά από κάθε ανθρώπινο διώκτη της ζωής της. Από εκείνη τη στιγμή και έπειτα η οσία αφιερώθηκε ολόψυχα σε σκληρότατους ασκητικούς αγώνες μέσα στη μονή. Νήστευε με τέτοια αυστηρότητα, ώστε τα κόκαλά της φαίνονταν καθαρά μέσα από το αδυνατισμένο δέρμα της.

Η τροφή της ήταν ένα μικρό κομμάτι ψωμί κάθε δύο ή τρεις μέρες, χωρίς τίποτα άλλο για παρηγοριά του σώματος. Φορούσε πάντοτε ένα μοναδικό ρούχο φτιαγμένο από χονδροειδές μαλλί, που πλήγωνε διαρκώς το ευαίσθητο δέρμα της. Το κρεβάτι της ήταν στρωμένο με αιχμηρές πέτρες, σκεπασμένες μόνο με ένα τραχύ και φθαρμένο πανί.

Έτσι κρατούσε την αγρυπνία της ακόμη και μέσα στον βαρύ ύπνο που ερχόταν μετά από την εξάντληση. Πολλές νύχτες τις περνούσε ολόκληρες σε προσευχή χωρίς να κλείσει καθόλου τα μάτια της. Δεν αρκέστηκε όμως μόνο σε αυτά, αλλά έβαλε πάνω της και βαριές σιδερένιες αλυσίδες.

Με αυτές κατατάλαιπώρησε τις αρθρώσεις και τα μέλη του σώματός της, ώσπου από τα κόκαλα έβγαινε δυσοσμία από τις πληγές. Με τέτοιες αρετές διέλαμψε για πολλά χρόνια και πέρασε γαλήνια στην αιώνια και μακάρια ζωή του Κυρίου.