Ο Προφητάναξ Δαβίδ, ο πρόγονος του Χριστού

Ένα νεαρό βοσκόπουλο με σφεντόνα στο χέρι κατατρόπωσε τον γίγαντα Γολιάθ και άλλαξε την έκβαση ενός ολόκληρου πολέμου. Ο ίδιος νέος, αν και είχε δύο φορές την ευκαιρία να σκοτώσει τον διώκτη του βασιλιά Σαούλ, δεν άπλωσε το χέρι του εναντίον του. Πρόκειται για τον Άγιο Προφητάνακτα Δαβίδ, πρόγονο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού κατά σάρκα, που η μνήμη του τιμάται στις είκοσι επτά Δεκεμβρίου.

Ήταν ο μικρότερος γιος του Ιεσσαί και έβοσκε τα πρόβατα του πατέρα του στους αγρούς της Βηθλεέμ. Από μικρός ξεχώριζε για τη βαθιά του πίστη και τη ζωντανή του αφοσίωση στο θέλημα του Θεού. Όταν οι Φιλισταίοι απείλησαν τον λαό του Ισραήλ, εκείνος προθυμοποιήθηκε να αναμετρηθεί με τον φοβερό πολεμιστή Γολιάθ.

Με μόνο όπλο τη σφεντόνα και την εμπιστοσύνη του στον Θεό, ο νεαρός βοσκός νίκησε τον πάνοπλο γίγαντα. Η εκπληκτική αυτή νίκη χάρισε στους Ισραηλίτες την επικράτηση και έκανε το όνομα του Δαβίδ γνωστό σε όλη τη χώρα. Ο λαός άρχισε να τον αγαπά και να τον τιμά περισσότερο από κάθε άλλον πολεμιστή.

Έτσι ξεκίνησε η μεγάλη πορεία του ανθρώπου που έμελλε να γίνει βασιλιάς ολόκληρου του Ισραήλ. Η δόξα όμως του νεαρού Δαβίδ προκάλεσε τη ζήλια του βασιλιά Σαούλ, ο οποίος άρχισε να τον βλέπει ως επικίνδυνο αντίπαλο. Ο Σαούλ τον καταδίωκε επίμονα, θέλοντας να εξοντώσει τον άνθρωπο που ο λαός αγαπούσε περισσότερο από τον ίδιο.

Ο Δαβίδ υπέφερε πολλά από αυτή τη διωκτική μανία, έζησε στις ερήμους και τα σπήλαια, μακριά από κάθε ασφάλεια. Παρά τις πικρίες, έδειξε την ευγένεια και τη μεγαλοψυχία της ψυχής του με τρόπο που εντυπωσιάζει. Δύο φορές βρέθηκε σε θέση να σκοτώσει τον Σαούλ, αλλά κράτησε το χέρι του και δεν θέλησε να βλάψει τον χρισμένο του Κυρίου.

Όταν τελικά ο Σαούλ και ο γιος του χάθηκαν στη μάχη, ο Δαβίδ αναγορεύτηκε βασιλιάς του νοτίου τμήματος του Ισραήλ. Έπειτα από τον θάνατο του δεύτερου γιου του Σαούλ, ο Δαβίδ έγινε βασιλιάς ολόκληρου του ενωμένου ισραηλιτικού λαού. Καθιέρωσε νέα πρωτεύουσα, την Ιερουσαλήμ, της οποίας το όνομα σημαίνει «Πόλη της Ειρήνης».

Έστησε εκεί καινούρια σκηνή του μαρτυρίου, για να φιλοξενεί την κιβωτό της διαθήκης μέσα στην πόλη. Έτσι η Ιερουσαλήμ έγινε το πνευματικό κέντρο και η καρδιά του εκλεκτού λαού του Θεού. Η μεγάλη επιθυμία του Δαβίδ ήταν να ανεγείρει λαμπρό ναό προς τιμήν του αληθινού Θεού.

Όμως η επιθυμία αυτή δεν πραγματοποιήθηκε στις δικές του μέρες, σύμφωνα με τη βουλή του Κυρίου. Του αποκαλύφθηκε προφητικά ότι ο γιος του, ο Σολομών, θα ήταν εκείνος που θα οικοδομούσε τον περίφημο ναό της Ιερουσαλήμ. Η ζωή του προφήτη όμως σκιάστηκε από μία βαριά πτώση, που σημάδεψε για πάντα την ιστορία του.

Πήρε για γυναίκα του τη σύζυγο του Ουρία και έστειλε τον ίδιο τον Ουρία στη μάχη, για να βρει εκεί τον θάνατο. Όταν συνειδητοποίησε το μέγεθος της αμαρτίας του, ο Δαβίδ έγινε υπόδειγμα μετανοίας για όλους τους πιστούς. Βάστασε ταπεινά και με πίστη τις θλίψεις που του στάλθηκαν ως παιδαγωγία για το αμάρτημά του.

Μέσα από τα δάκρυα της συντριβής του γεννήθηκε ο πενηκοστός ψαλμός, που παραμένει το μεγαλύτερο πρότυπο μετανοίας μέσα στην Εκκλησία. Σε αυτόν τον ψαλμό ξεχύνεται όλος ο πόνος, η ταπείνωση και η εμπιστοσύνη της καρδιάς στο έλεος του Θεού. Έτσι ο Δαβίδ από πεσμένος έγινε διδάσκαλος της επιστροφής για κάθε ψυχή που αναζητά συγχώρηση.

Ο βασιλιάς Δαβίδ έφυγε από αυτή τη ζωή σε βαθύ γήρας, διατηρώντας ακλόνητη την πίστη του στον ερχομό του υποσχημένου Μεσσία. Παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο με βεβαιότητα ότι από το γένος του θα προερχόταν ο Σωτήρας ολόκληρου του κόσμου. Η προσδοκία του εκπληρώθηκε αιώνες αργότερα με τη γέννηση του Κυρίου Ιησού Χριστού στη Βηθλεέμ.

Το θεόπνευστο Ψαλτήρι, που μας άφησε ως πολύτιμη παρακαταθήκη, χρησιμοποιείται ευρύτατα σε όλες τις ακολουθίες της Εκκλησίας. Οι ψαλμοί του ακούγονται καθημερινά στους ναούς και συντροφεύουν την προσευχή των πιστών στις πιο δύσκολες ώρες. Κάθε χριστιανός βρίσκει στα λόγια του Δαβίδ έκφραση για τη χαρά, τη θλίψη, τη μετάνοια και την ελπίδα του.

Οι ζωντανές πληροφορίες για τη ζωή του διασώζονται στα βιβλία των Βασιλειών και των Παραλειπομένων της Παλαιάς Διαθήκης. Ο Άγιος Προφητάναξ Δαβίδ θεωρείται προστάτης όσων αντιμετωπίζουν δύσκολες καταστάσεις στη ζωή τους, όπως μία κρίσιμη συνέντευξη. Πολλοί πιστοί τον επικαλούνται σε ώρες δοκιμασίας, ζητώντας τη χάρη και τη φωτισμένη μεσιτεία του στον θρόνο του Θεού.

Η μορφή του παραμένει ζωντανή ως πρόγονος του Χριστού, ως βασιλιάς, ως προφήτης και ως αιώνιο υπόδειγμα μετανοίας. Έτσι η Εκκλησία τον τιμά μαζί με τους δικαίους της Παλαιάς Διαθήκης κατά τις άγιες ημέρες των Χριστουγέννων.