Αγία Ιουλιανή η Πριγκίπισσα της Βυάζμα

Με ένα μαχαίρι στο χέρι, μια νεαρή πριγκίπισσα στάθηκε μόνη απέναντι στον φονιά του συζύγου της και αρνήθηκε να λυγίσει. Ο άρχοντας Γεώργιος του Σμολένσκ διέταξε να κόψουν τα χέρια και τα πόδια της Ιουλιανής και να ρίξουν το σώμα της στον ποταμό Τβέρτσα. Η Αγία Ιουλιανή καταγόταν από την οικογένεια του ευγενούς Μαξίμου Δανίλοφ και ξεχώριζε από νωρίς για τις αρετές και την αγνότητά της.

Παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Συμεών της Βυάζμα και έζησε δίπλα του με πίστη, σεμνότητα και βαθιά αφοσίωση στον Χριστό. Εκείνη την εποχή ο Λιθουανός ηγεμόνας Βίτοβτ κατέλαβε τα εδάφη τους και ανάγκασε τον Συμεών μαζί με τον πρίγκιπα Γεώργιο του Σμολένσκ να εγκαταλείψουν τις πατρίδες τους. Ο μεγάλος ηγεμόνας Βασίλειος της Μόσχας τους δέχθηκε με φιλοξενία και τους παραχώρησε την πόλη Τορζόκ, που ανήκε στο Τβερ, για να ζήσουν εκεί ως εξόριστοι ηγεμόνες.

Στη νέα τους πατρίδα οι δύο οικογένειες έζησαν για λίγο καιρό κοντά, και η ζωή φάνηκε να ηρεμεί. Όμως η ομορφιά της Ιουλιανής, ενωμένη με τη σπάνια καθαρότητά της, τράβηξε σύντομα τα μάτια του πρίγκιπα Γεωργίου με τρόπο επικίνδυνο. Ο Γεώργιος αιχμαλωτίστηκε από το πρόσωπο της νεαρής πριγκίπισσας και άρχισε με κάθε τρόπο να την παρακινεί σε μοιχεία, χρησιμοποιώντας κολακείες, υποσχέσεις και πιέσεις.

Η Ιουλιανή απάντησε με σταθερή σιωπή και απόλυτη πίστη στον σύζυγό της, αρνούμενη κάθε επαφή που θα πρόδιδε τον γάμο και τον Θεό της. Σε ένα γεύμα όπου είχαν συγκεντρωθεί οι άρχοντες, ο πρίγκιπας Γεώργιος, τυφλωμένος από το πάθος του, σκότωσε τον σύζυγό της Συμεών για να πάρει με τη βία τη γυναίκα που τον είχε αρνηθεί. Η Αγία Ιουλιανή δεν λύγισε ούτε εκείνη τη φοβερή στιγμή, αλλά αντιστάθηκε με τόλμη και χτύπησε τον επίδοξο βιαστή της με ένα μαχαίρι.

Ο Γεώργιος εξοργίστηκε από την αντίσταση και την πληγή και διέταξε τους στρατιώτες του να της κόψουν τα χέρια και τα πόδια. Έπειτα έδωσε εντολή να ρίξουν το ακρωτηριασμένο σώμα της στα παγωμένα νερά του ποταμού Τβέρτσα. Το μαρτύριο της Αγίας έγινε τον χειμώνα του χίλια τετρακόσια έξι, μέσα σε συνθήκες φρίκης και αδικίας.

Η Ιουλιανή πέθανε υπερασπιζόμενη τη συζυγική της πίστη και τη χριστιανική της αγνότητα, αφήνοντας πίσω της παράδειγμα μαρτυρικής γενναιότητας. Μετά το έγκλημα η συνείδηση του Γεωργίου άρχισε να τον βασανίζει με τρόπο που δεν μπορούσε να σιωπήσει ούτε στιγμή. Ο κόσμος γύρω του τον κατηγόρησε ανοιχτά για τον φόνο και την ωμότητα που επέδειξε προς την αθώα πριγκίπισσα.

Ο ταραγμένος άρχοντας εγκατέλειψε τους τόπους του και κατέφυγε στους Τατάρους, αναζητώντας μάταια λίγη ησυχία και λησμονιά από τις πράξεις του. Όμως ούτε εκεί βρήκε ειρήνη, γιατί η ενοχή τον ακολουθούσε όπου κι αν πήγαινε. Τελικά αποσύρθηκε στην έρημη περιοχή του Ριαζάν, όπου έζησε τα τελευταία του χρόνια μέσα στη λύπη και πέθανε το χίλια τετρακόσια οκτώ.

Την άνοιξη του επόμενου έτους από το μαρτύριο, δηλαδή το χίλια τετρακόσια επτά, οι κάτοικοι της περιοχής αντίκρισαν το σώμα της πριγκίπισσας Ιουλιανής να επιπλέει θαυμαστά στα νερά του ποταμού. Ένας απλός χωρικός άκουσε τότε φωνή από τα ύψη, που του παρήγγειλε να ενταφιάσουν το λείψανο μέσα στον καθεδρικό ναό του Τορζόκ. Η εντολή ήταν σαφής, ώστε ο τάφος να βρίσκεται στη δεξιά πλευρά κοντά στις νότιες θύρες του ναού.

Έτσι η πιστή σύζυγος βρήκε επιτέλους τιμή και ανάπαυση. Πάνω από τον τάφο της Αγίας ανεγέρθηκε αργότερα ειδικό μνημείο μέσα στον καθεδρικό ναό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, όπου πλήθος πιστών συνέρρεε με κατάνυξη. Πολλοί άρρωστοι και πονεμένοι έλαβαν εκεί θαυμαστή θεραπεία μέσα από τις πρεσβείες της παρθενομάρτυρος πριγκίπισσας.

Η φήμη των θαυμάτων της απλώθηκε σταδιακά σε ολόκληρη τη ρωσική γη, και ο λαός την τίμησε ως υπέρμαχο της συζυγικής πίστης. Με αφορμή την επίσημη δοξολόγησή της, που έγινε τη δευτέρα Ιουνίου του χίλια οκτακόσια δεκαεννέα, οικοδομήθηκε παρεκκλήσι στη δεξιά πλευρά του καθεδρικού ναού. Το παρεκκλήσι αφιερώθηκε σε εκείνη και έγινε τόπος προσευχής και προσκυνήματος για τους κατοίκους της πόλης και τους ξένους επισκέπτες.

Αργότερα, στον ίδιο καθεδρικό της Μεταμορφώσεως του Κυρίου, όπου παλαιότερα υπήρχε μόνο το μικρό παρεκκλήσι πάνω από τον τάφο της Αγίας, ανεγέρθηκε ολόκληρος ναός. Αυτός ο νέος ναός αφιερώθηκε επίσης στην Αγία Ιουλιανή και ολοκληρώθηκε το χίλια εννιακόσια έξι, στη μνήμη της μαρτυρικής της θυσίας. Η Εκκλησία γιορτάζει τη μνήμη της στις είκοσι μία Δεκεμβρίου, τιμώντας τη γενναία πριγκίπισσα που προτίμησε το μαρτύριο από την προδοσία του γάμου.

Η μορφή της παραμένει ζωντανή παρηγοριά σε όσους αγωνίζονται για την καθαρότητα.