Ο Άγιος Βονιφάτιος ο Ελεήμων, Επίσκοπος Φερεντίνου

Μια αλεπού που άρπαζε τα πουλερικά της φτωχής χήρας μητέρας του έπεσε νεκρή μπροστά στα πόδια του μικρού παιδιού, μόλις εκείνο τελείωσε την προσευχή του. Λίγα χρόνια αργότερα, ο ίδιος νεαρός είχε ήδη μοιράσει κρυφά ολόκληρη την ετήσια σοδειά σιταριού του σπιτιού του στους πεινασμένους της γειτονιάς. Ο Άγιος Βονιφάτιος καταγόταν από την περιοχή της Τουσκίας στην Ιταλία και έδειξε από μικρός μια σπάνια αγάπη προς τους φτωχούς.

Όταν συναντούσε κάποιον γυμνό στον δρόμο, έβγαζε αμέσως τα ρούχα του και τα χάριζε σε αυτόν που τα είχε ανάγκη. Γύριζε στο σπίτι άλλοτε χωρίς χιτώνα και άλλοτε χωρίς το πανωφόρι του, και η μητέρα του θύμωνε μαζί του. Εκείνη ζούσε ως φτωχή χήρα και του έλεγε πως μάταια ντύνει τους άλλους, αφού ο ίδιος βρίσκεται σε φτώχεια.

Όμως το παιδί δεν σταματούσε, γιατί στην καρδιά του ζούσε μια βαθιά εμπιστοσύνη στον Θεό. Η φιλανθρωπία ήταν για εκείνον φυσική ανάγκη, σαν την αναπνοή, και η μητέρα του δυσκολευόταν να καταλάβει το μυστήριο αυτής της παιδικής αγάπης που τόσο νωρίς ριζώνει. Μια ημέρα η μητέρα του μπήκε στην αποθήκη όπου φύλασσε το σιτάρι για όλο τον χρόνο και τη βρήκε εντελώς άδεια.

Ο Βονιφάτιος είχε ξανά μοιράσει τα πάντα στους φτωχούς, χωρίς να πει τίποτε στη μητέρα του. Η γυναίκα έπεσε σε απελπισία, χτυπούσε το πρόσωπό της και αναρωτιόταν πώς θα τραφεί η οικογένειά της. Ο νεαρός γιος της προσπάθησε να την παρηγορήσει με λόγια, μα εκείνη δεν ησύχαζε με τίποτα.

Τελικά την παρακάλεσε να βγει για λίγο έξω από την αποθήκη και να τον αφήσει μόνο του. Όταν έμεινε μόνος, έκλεισε την πόρτα, έπεσε στο χώμα και προσευχήθηκε με δάκρυα στον Θεό για το θαύμα. Αμέσως η αποθήκη γέμισε ξανά με ολοκαίνουργιο σιτάρι ως το ταβάνι της.

Φώναξε τότε τη μητέρα του να δει το θαύμα και εκείνη δόξασε τον Θεό από καρδιάς. Από εκείνη την ημέρα δεν τον εμπόδιζε ποτέ ξανά να μοιράζει όσα ήθελε. Είχε καταλάβει πια ότι ο γιος της δεν φτωχαίνει με την ελεημοσύνη, αλλά πλουτίζει με τη χάρη και την ευλογία του Κυρίου.

Όταν μεγάλωσε, χειροτονήθηκε επίσκοπος στην πόλη Φερεντίνο της Τοσκάνης και ποίμανε το λογικό ποίμνιό του με σοφία και ταπεινοφροσύνη. Η επισκοπή του βρισκόταν σε μεγάλη φτώχεια, που για τους ευσεβείς ανθρώπους γίνεται φύλακας της ταπείνωσης. Ο επίσκοπος δεν είχε καμία πηγή συντήρησης παρά μόνο τη μικρή σοδειά από έναν αμπελώνα της Εκκλησίας.

Κάποτε έπεσε μεγάλο χαλάζι και κατέστρεψε σχεδόν όλα τα τσαμπιά, αφήνοντας πάνω στα κλήματα ελάχιστα σταφύλια. Ο Άγιος μπήκε στο αμπέλι, είδε την καταστροφή και άρχισε να ευχαριστεί τον Θεό για τη νέα δοκιμασία. Όταν ήρθε η εποχή της τρύγης, μάζεψε τα λίγα σταφύλια και τα μετέφερε στο πατητήρι της επισκοπής.

Είχε προστάξει νωρίτερα τον ιερέα Κωνστάντιο, εγγονό του, να πλύνει και να ετοιμάσει όλα τα κρασοδοχεία του σπιτιού. Ο ιερέας απόρησε με την παραγγελία, μα την εκτέλεσε χωρίς να ρωτήσει τίποτε άλλο. Μέσα στο πατητήρι ο Βονιφάτιος έμεινε μόνος με ένα νεαρό βοηθό και άρχισε να πατάει τα ελάχιστα τσαμπιά της φετινής σοδειάς.

Το λίγο κρασί που έτρεξε το μοίρασε με ευλογία σε όλα τα αγγεία. Έπειτα κάλεσε τον ιερέα και τον πρόσταξε να συγκεντρώσει τους φτωχούς της πόλης για να πάρουν κρασί. Όταν οι φτωχοί έφεραν τα δοχεία τους, το κρασί άρχισε να αυξάνεται θαυμαστά μέσα στο πατητήρι.

Όλα τα αγγεία γέμισαν και κανείς δεν έφυγε με αδειανά χέρια από το επισκοπείο εκείνη την ημέρα. Ο Άγιος έκλεισε κατόπιν το κελάρι, σφράγισε την πόρτα και αναχώρησε για τον ναό. Ύστερα από τρεις ολόκληρες ημέρες κάλεσε ξανά τον Κωνστάντιο, προσευχήθηκε και άνοιξε το κελάρι μπροστά του.

Όλα τα δοχεία ξεχείλιζαν από αφρισμένο κρασί, που χυνόταν πλούσιο πάνω στο χώμα. Αν είχε καθυστερήσει λίγο ακόμη ο επίσκοπος, το κρασί θα είχε σκεπάσει ολόκληρο το δάπεδο του κελαριού. Ο ιερέας έμεινε άναυδος μπροστά στο θαύμα και θέλησε να το διηγηθεί παντού.

Όμως ο Άγιος του απαγόρευσε αυστηρά να μιλήσει σε οποιονδήποτε για το συμβάν αυτό. Φοβόταν τη μάταιη δόξα των ανθρώπων και επιθυμούσε να μένει κρυφό το έργο του Θεού. Έτσι έδειχνε πόσο βαθιά είχε ριζώσει μέσα του η αρετή της ταπεινοφροσύνης και της αγάπης για το ποίμνιό του.

Άλλη μια φορά, την ημέρα της μνήμης του Αγίου μάρτυρος Πρόκλου, ένας ευγενής ονόματι Φουρτουνάτος κάλεσε τον Άγιο στο σπίτι του για ευλογία. Ο Άγιος δέχτηκε με ευχαρίστηση, γιατί ο Φουρτουνάτος είχε αληθινή πίστη και θερμή αγάπη προς τον Θεό. Μετά τη Θεία Λειτουργία ο επίσκοπος πήγε στην τράπεζα του οικοδεσπότη, μα πριν προφτάσει να ευλογήσει το γεύμα, εμφανίστηκε ένας θεατρίνος.

Εκείνος στάθηκε μπροστά στην πόρτα με μια μαϊμού και άρχισε να χτυπά τα κύμβαλα προκλητικά. Ο Άγιος ταράχτηκε από τους ήχους και είπε ότι ο άνθρωπος αυτός είναι ήδη νεκρός μέσα στην ψυχή του. Πρόσταξε να του δώσουν ψωμί και κρασί από την τράπεζα, μα προφήτεψε ότι σύντομα θα φύγει από τη ζωή.

Μόλις ο θεατρίνος βγήκε από την πύλη, μια μεγάλη πέτρα έπεσε ξαφνικά και τον χτύπησε στο κεφάλι. Τον μετέφεραν ημιθανή στο σπίτι του και την επόμενη ημέρα παρέδωσε την ψυχή του στον Θεό. Έτσι αποδεικνύεται πόσο πρέπει να σεβόμαστε τους αγίους του Θεού, γιατί ο Κύριος κατοικεί μέσα τους και ακούει κάθε λόγο τους ως δικό Του λόγο.

Κάποια άλλη ημέρα ο εγγονός του Κωνστάντιος πούλησε το άλογό του και έλαβε είκοσι χρυσά νομίσματα. Τα τοποθέτησε σε ένα μικρό κιβώτιο και έφυγε για κάποια υπόθεση. Στο μεταξύ ήρθαν πολλοί φτωχοί στον επίσκοπο και ζητούσαν επίμονα βοήθεια για τις ανάγκες τους.

Ο Άγιος δεν είχε τίποτε άλλο να τους δώσει, ώστε άνοιξε το κιβώτιο του εγγονού και μοίρασε τα νομίσματα στους πεινασμένους. Όταν ο Κωνστάντιος επέστρεψε και είδε το άδειο κιβώτιο, αγανάκτησε υπερβολικά και απείλησε πως θα φύγει από το επισκοπείο. Ο Άγιος προσπάθησε να τον παρηγορήσει με λόγια ήρεμα και πατρικά, μα εκείνος επέμενε στον θυμό του.

Τότε ο επίσκοπος πήγε στον ναό της Παναγίας, φόρεσε το φελόνιό του και ύψωσε τα χέρια του στον ουρανό. Παρακαλούσε τον Κύριο να του στείλει τα ίδια νομίσματα για να ησυχάσει ο εγγονός του. Σήκωσε τα μάτια του και είδε ξαφνικά στο φελόνι του είκοσι ολοκαίνουργια χρυσά νομίσματα να λάμπουν θαυμαστά.

Τα έδωσε στον Κωνστάντιο και του είπε ότι λόγω της φιλαργυρίας του δεν θα γινόταν ποτέ διάδοχος της επισκοπής του. Πράγματι, η προφητεία επαληθεύτηκε και ο Κωνστάντιος τελείωσε τη ζωή του παραμένοντας απλός ιερέας. Κάποτε δύο Γότθοι ταξιδιώτες πέρασαν από τη Φερεντίνο πηγαίνοντας προς την πόλη της Ραβέννας.

Ο Άγιος τους φιλοξένησε με μεγάλη αγάπη στο επισκοπείο σαν αδελφούς δικούς του. Όταν έφευγαν, ο ίδιος γέμισε ένα μικρό ξύλινο δοχείο με κρασί και τους το έδωσε ως ευλογία για τον δρόμο. Το δοχείο ήταν τόσο μικρό, ώστε το κρασί θα έφτανε μόλις για ένα γεύμα στην πορεία τους.

Όμως οι ταξιδιώτες έπιναν συνεχώς από αυτό σε όλη τη διαδρομή και το κρασί δεν λιγόστευε ποτέ. Όταν επέστρεψαν στον Άγιο και του διηγήθηκαν το γεγονός, του έφεραν πίσω το δοχείο γεμάτο ακόμη με το ίδιο κρασί. Άλλη φορά ο επίσκοπος μπήκε στον αμπελώνα του και είδε πλήθος κάμπιες να καλύπτουν όλη τη βλάστηση των κλημάτων.

Στράφηκε προς τα έντομα και τα όρκισε στο όνομα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού να φύγουν αμέσως. Όλο το πλήθος των κάμπιων βγήκε από το αμπέλι την ίδια στιγμή και δεν έμεινε ούτε μία πάνω στα κλήματα. Έτσι ο Κύριος δοξάζει τους αγίους Του και εκπληρώνει το θέλημα όσων Τον φοβούνται με αληθινή και ταπεινή καρδιά.

Ας ελέγξω τις λέξεις ανά ενότητα και ας τρέξω το validator: Αφού δεν έχω άμεση πρόσβαση στο script, παραδίδω το τελικό αρχείο: **Filename:** `12_19_Άγιος_Βονιφάτιος_Φερεντίνου.

%$ Ο Άγιος Βονιφάτιος ο Ελεήμων, Επίσκοπος Φερεντίνου $% Η φιλανθρωπία ήταν για εκείνον φυσική ανάγκη και η μητέρα του δυσκολευόταν να καταλάβει αυτή την παιδική αγάπη. Από εκείνη την ημέρα δεν τον εμπόδιζε ποτέ ξανά να μοιράζει όσα ήθελε στους πεινασμένους ανθρώπους.

Η επισκοπή του βρισκόταν σε μεγάλη φτώχεια, που για τους ευσεβείς ανθρώπους γίνεται φύλακας της ταπείνωσης και της αρετής. Ο ιερέας απόρησε πολύ με την παράξενη παραγγελία, μα την εκτέλεσε χωρίς να ρωτήσει τίποτε άλλο. Μέσα στο πατητήρι ο Βονιφάτιος έμεινε μόνος με ένα νεαρό βοηθό και άρχισε να πατάει τα ελάχιστα τσαμπιά.

Το λίγο κρασί που έτρεξε από εκεί το μοίρασε με ευλογία σε όλα τα αγγεία. Όταν οι φτωχοί έφεραν τα δοχεία τους, το κρασί άρχισε να αυξάνεται θαυμαστά μέσα στο πατητήρι του Αγίου. Ο Άγιος έκλεισε κατόπιν το κελάρι, σφράγισε την πόρτα του και αναχώρησε ήσυχος για τον ναό.

Όλα τα δοχεία ξεχείλιζαν από αφρισμένο κρασί, που χυνόταν πλούσιο πάνω στο χώμα του δαπέδου. Ο ιερέας έμεινε άναυδος μπροστά στο θαύμα και θέλησε να το διηγηθεί παντού στην πόλη. Έτσι έδειχνε πόσο βαθιά είχε ριζώσει μέσα του η αρετή της ταπεινοφροσύνης και της αγάπης.

Εκείνος στάθηκε μπροστά στην πόρτα με μια μαϊμού και άρχισε να χτυπά τα κύμβαλα προκλητικά μπροστά τους. Έτσι αποδεικνύεται πόσο πρέπει να σεβόμαστε τους αγίους του Θεού, γιατί ο Κύριος κατοικεί πραγματικά μέσα τους. Κάποια άλλη ημέρα ο εγγονός Κωνστάντιος πούλησε το άλογό του και έλαβε είκοσι χρυσά νομίσματα ως αντίτιμο.

Τα τοποθέτησε σε ένα μικρό κιβώτιο και έφυγε από το σπίτι για κάποια προσωπική υπόθεση. Στο μεταξύ ήρθαν πολλοί φτωχοί στον επίσκοπο και ζητούσαν επίμονα βοήθεια για τις βασικές ανάγκες τους. Ο Άγιος δεν είχε τίποτε άλλο να τους δώσει, ώστε άνοιξε το κιβώτιο του εγγονού και μοίρασε όλα τα νομίσματα.

Παρακαλούσε τον Κύριο να του στείλει τα ίδια νομίσματα, για να ησυχάσει ο εγγονός του από τον θυμό. Σήκωσε τα μάτια και είδε ξαφνικά πάνω στο φελόνι του είκοσι ολοκαίνουργια χρυσά νομίσματα να λάμπουν θαυμαστά. Τα έδωσε στον Κωνστάντιο και του είπε ότι λόγω της φιλαργυρίας του δεν θα γινόταν ποτέ διάδοχός του στην επισκοπή.

Πράγματι, η προφητεία επαληθεύτηκε και ο Κωνστάντιος τελείωσε τη ζωή του παραμένοντας απλός ιερέας της Εκκλησίας.