Μαρτύριο Θύρσου, Λευκίου και Καλλινίκου

Μέσα σε έναν ναό γεμάτο ειδωλολάτρες, ο Θύρσος ύψωσε τα χέρια του και με μια προσευχή γκρέμισε στο χώμα τα αγάλματα του Απόλλωνα και του Δία. Στην ίδια πόλη, ένας ιερέας των ειδώλων, ο Καλλίνικος, παράτησε τα ράσα της πλάνης του και τα έριξε στα πόδια του τυράννου ζητώντας να πεθάνει για τον Χριστό. Οι τρεις άγιοι μάρτυρες Θύρσος, Λεύκιος και Καλλίνικος έζησαν στα μέσα του τρίτου αιώνα και κατάγονταν από τη Βιθυνία, αν και ανατράφηκαν στην Καισάρεια.

Ήταν άνθρωποι ταπεινοί, μορφωμένοι και αγαπούσαν τον Θεό με αγάπη ανυπόκριτη, μακριά από κάθε επίδειξη. Επί της βασιλείας του Δεκίου, ο έπαρχος Κουμβρίκιος έφτασε στην Καισάρεια από τη Νικομήδεια και άρχισε να διώκει σκληρά τους χριστιανούς. Έχτιζε ναούς ειδώλων, πρόσφερε θυσίες και ανάγκαζε τους κατοίκους να αρνηθούν την πίστη τους.

Άλλους δελέαζε με κολακείες, άλλους τους τρομοκρατούσε με απειλές και βασανιστήρια. Μέσα σε αυτή τη φοβερή δοκιμασία, οι χριστιανοί κρύβονταν σε σπηλιές και βουνά, ώστε να γλιτώσουν από την οργή του αιμοβόρου άρχοντα της επαρχίας. Ανάμεσα στους κατοίκους ξεχώριζε ένας ευγενής χριστιανός με το όνομα Λεύκιος, άνθρωπος έντιμος, λόγιος και γεμάτος ζήλο για τον αληθινό Θεό.

Δεν άντεξε άλλο να βλέπει την αδικία και παρουσιάστηκε ξαφνικά μπροστά στον Κουμβρίκιο. Με φωνή δυνατή τον αποκάλεσε σκύλο αχόρταγο, που χύνει αίμα σαν νερό σκοτώνοντας τους μαθητές του Χριστού. Τον ρώτησε γιατί θέλει οι άνθρωποι να προσκυνούν πέτρες και ξύλα, σαν να είναι αληθινοί θεοί.

Ο έπαρχος έγινε έξαλλος από το θάρρος του και διέταξε αμέσως να τον χτυπήσουν χωρίς οίκτο. Οι δήμιοι έσκισαν τις σάρκες του Λευκίου με φοβερά κτυπήματα, όμως εκείνος δοξολογούσε τον Θεό και χαιρόταν για τα παθήματα. Όταν ο τύραννος είδε πως δεν λυγίζει, διέταξε τον αποκεφαλισμό του έξω από την πόλη.

Ο μάρτυρας βάδιζε προς τον τόπο της εκτέλεσης χωρίς φόβο, με πρόσωπο που έλαμπε από χαρά, σαν να πήγαινε σε γάμο. Πέρα από τα τείχη, οι στρατιώτες έκοψαν το τίμιο κεφάλι του και η ψυχή του ανέβηκε στους ουρανούς, να λάβει τον άφθαρτο στέφανο της νίκης. Δύο ημέρες αργότερα, ένας άλλος γενναίος χριστιανός, ο Θύρσος, παρουσιάστηκε μόνος του ενώπιον του τυράννου, μολονότι ήταν ακόμη κατηχούμενος.

Με ήρεμη φωνή προσπάθησε να τον πείσει πόσο παράλογο είναι να λατρεύουν οι λογικοί άνθρωποι άψυχα κτίσματα και στοιχεία της φύσης. Ο Κουμβρίκιος όμως δεν ήθελε ούτε να ακούσει και διέταξε αμέσως φοβερά βασανιστήρια. Οι στρατιώτες τον χτύπησαν ώσπου αποκάμωσαν οι ίδιοι, του έσπασαν τα πλευρά, του έβγαλαν τα μάτια και έχυσαν πάνω στο σώμα του λιωμένο μολύβι.

Όμως η χάρη του Θεού τον περιέβαλλε σαν αόρατη ασπίδα και ο μάρτυρας έβγαινε αλώβητος από κάθε δοκιμασία. Με την προσευχή του γκρέμισε τα είδωλα που στέκονταν εκεί κοντά και άφησε τους ειδωλολάτρες έντρομους. Όταν τον έριξαν δεμένο στη φυλακή, τον επισκέφθηκε ο ίδιος ο Κύριος και του χάρισε δύναμη για τη συνέχεια του αγώνα.

Έπειτα τα δεσμά του λύθηκαν θαυματουργικά και οι πόρτες της φυλακής άνοιξαν, ώστε να βρει τον επίσκοπο της Καισαρείας. Εκείνος τον βάπτισε αμέσως και ο Θύρσος γύρισε πίσω στο κελί του γεμάτος ουράνια ευφροσύνη. Στην Απάμεια έφτασε ο αυτοκρατορικός αξιωματούχος Σιλβανός, που περιόδευε για να επιθεωρήσει τις επαρχίες και να τιμωρήσει τους χριστιανούς.

Ο Κουμβρίκιος ήθελε να επιδείξει τον ζήλο του και παρέδωσε ξανά τον Θύρσο σε βασανιστήρια. Εκείνος όμως έμεινε ακλόνητος στην ομολογία της πίστης και προφήτευσε στους δύο άρχοντες ότι ο θάνατός τους πλησιάζει. Πραγματικά, μέσα σε λίγες ημέρες χάθηκαν με τρόπο φρικτό και η ίδια η γη αρνιόταν να δεχθεί τα ακάθαρτα σώματά τους.

Στη θέση τους ήρθε ο νέος άρχοντας Βάβδας, ο οποίος διέταξε να ράψουν τον μάρτυρα μέσα σε σακί και να τον ρίξουν στη θάλασσα μακριά από την ακτή. Όμως ένας άγγελος του Κυρίου τον έσωσε και τον έβγαλε πάλι στη στεριά μπροστά στα έκπληκτα μάτια των στρατιωτών. Έπειτα ο Θύρσος οδηγήθηκε στη γενέτειρά του Καισάρεια, για να τον πετάξουν στα άγρια θηρία.

Όταν όμως άνοιξε η πύλη της αρένας, τα λιοντάρια έτρεξαν κοντά του, του έγλειφαν τα πόδια και έπαιζαν ολόγυρά του σαν ήμερα αρνιά. Πολλοί ειδωλολάτρες, μπροστά σε αυτό το θαύμα, ομολόγησαν την πίστη τους στον Χριστό. Ο τύραννος μετέφερε τότε τον μάρτυρα στην Απολλωνία της Βιθυνίας, μια μικρή πόλη γεμάτη ναούς ειδώλων.

Εκεί διέταξε να τον δείρουν αλύπητα με ραβδιά μπροστά στα αγάλματα των θεών. Ο Θύρσος όμως προσευχήθηκε και τότε σείστηκε η γη, τα είδωλα έπεσαν κατά γης και έγιναν κομμάτια. Ένας ιερέας των ειδώλων ονόματι Καλλίνικος παρακολουθούσε από την αρχή τα θαύματα του μάρτυρα και κατάλαβε την αδυναμία των ψεύτικων θεών του.

Στην καρδιά του φύτρωσε ο σπόρος της αληθινής πίστης και αποφάσισε να μαρτυρήσει για τον Χριστό. Πήγε στο σπίτι του, έκοψε τα μαλλιά και τη γενειάδα του, έβγαλε τα ιερατικά του ενδύματα και τα έριξε στα πόδια του άρχοντα. Δήλωσε με παρρησία ότι είναι πλέον χριστιανός και χλεύασε την ματαιότητα της ειδωλολατρικής πλάνης.

Ο Βάβδας έγινε έξαλλος και διέταξε τον θάνατο και των δύο μαρτύρων. Στον Καλλίνικο έκοψαν την τίμια κεφαλή με το ξίφος και η ψυχή του ανέβηκε καθαρή στα ουράνια σκηνώματα. Τον δε Θύρσο τον έκλεισαν σε ένα στενό ξύλινο κιβώτιο, για να τον πριονίσουν αργά και βασανιστικά μέχρι θανάτου.

Όμως και αυτή η τελευταία δοκιμασία ανεδείχθη θαυμαστή, καθώς το πριόνι γινόταν βαρύ στα χέρια των δημίων και δεν άφηνε ίχνος πάνω στο ξύλο. Οι στρατιώτες κοπίαζαν με ιδρώτα, αλλά δεν κατάφερναν να τραυματίσουν τον άγιο. Τότε το κιβώτιο άνοιξε ξαφνικά μόνο του και ο μάρτυρας βγήκε όρθιος, με πρόσωπο που έλαμπε και καρδιά γεμάτη ουράνια αγαλλίαση.

Όσοι στέκονταν τριγύρω κατατρόμαξαν και κανείς δεν τολμούσε πια να τον αγγίξει. Τότε ακούστηκε φωνή από τον ουρανό που καλούσε τον αθλητή του Χριστού στην αιώνια ανταμοιβή. Ο Θύρσος ύψωσε τα χέρια και τον νου του προς τα άνω και ευχαρίστησε τον Κύριο που τον δέχεται ανάμεσα στους ευαρεστήσαντες αυτόν.

Έπειτα σφραγίστηκε με το σημείο του σταυρού και παρέδωσε γαλήνια την αγία του ψυχή στα χέρια του Θεού. Έτσι, ο μάρτυρας τον οποίο δεν μπόρεσαν να φονεύσουν τα πολυώδυνα βασανιστήρια, ετελείωσε τη ζωή του με φυσικό θάνατο. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη των τριών αυτών γενναίων αθλητών στις δεκατέσσερις Δεκεμβρίου κάθε χρόνου, δοξάζοντας τον Θεό για την υπομονή και τη νικηφόρα ομολογία τους.