Ο Μάρτυς Γέμελλος ενώπιον του Ιουλιανού

Όταν ο αυτοκράτορας Ιουλιανός ο Παραβάτης πέρασε από την Άγκυρα, ένας απλός χριστιανός στάθηκε μπροστά του και τον ήλεγξε για την αποστασία του σαν με αστραπιαία βέλη. Ήταν ο Γέμελλος, καταγόμενος από την ενορία Κλιμαξίνη, ο οποίος δεν δίστασε να ομολογήσει την πίστη του μπροστά στον φοβερό τύραννο. Ο αυτοκράτορας άναψε από οργή και πρόσταξε αμέσως να συλληφθεί και να βασανιστεί επί τόπου ο τολμηρός χριστιανός.

Διέταξαν τότε τους στρατιώτες να φορέσουν στη μέση του μάρτυρα μία πυρακτωμένη σιδερένια ζώνη, που έκαιγε τις σάρκες του. Από το φοβερό αυτό βασανιστήριο έτρεχαν αίμα και υγρά, που πότισαν ολόκληρη τη γη γύρω του. Ωστόσο ο γενναίος αθλητής της πίστεως δεν λύγισε ούτε στιγμή από τους αβάσταχτους πόνους.

Ο Ιουλιανός, βλέποντας την σταθερότητα του μάρτυρα, διέταξε να τον σύρουν μαζί του στην πορεία προς την Ανατολή. Σε κάθε στάση του στρατεύματος υπέβαλαν τον Γέμελλο σε νέα και πιο φρικτά μαρτύρια. Όταν έφτασαν στην Έδεσσα της Μεσοποταμίας, οι δήμιοι τέντωσαν το σώμα του από τα τέσσερα άκρα στη γη.

Στη συνέχεια του τρύπησαν τις σάρκες με κοφτερά ξύλα και πυρωμένα σίδερα, σχίζοντας ανελέητα το σώμα του. Έπειτα τον κρέμασαν ψηλά και άρχισαν να τον ξεσχίζουν με σιδερένια αγκυλωτά ραβδιά σε όλο το σώμα του. Επειδή όμως ο αθλητής του Χριστού καταφρονούσε τα βάσανα και ύβριζε ευθαρσώς τον ασεβή βασιλιά, επινόησαν νέο φοβερότερο μαρτύριο.

Τον έριξαν μέσα σε ένα πυρωμένο τηγάνι, γεμάτο με λάδι, ρετσίνι και λίπος για να καεί ολόκληρος. Από θεία όμως δύναμη έπεσε ξαφνικά ραγδαία βροχή από τον ουρανό και έσβησε τη φωτιά μεμιάς. Ο μάρτυρας έμεινε εντελώς αβλαβής, χωρίς να πάθει την παραμικρή ζημιά από το φλογερό τηγάνι.

Ο μιαρός βασιλιάς εξεπλάγη με το θαύμα, αλλά αντί να μαλακώσει, εξαγριώθηκε ακόμη περισσότερο. Πρόσταξε τότε να εμπήξουν στο κεφάλι του Γεμέλλου σιδερένια καρφιά, ώσπου να φτάσουν μέσα στον εγκέφαλό του. Έπειτα έριξαν τον άγιο καταγής και κατόπιν τον κρέμασαν ξανά ψηλά στον αέρα.

Από τους ώμους ως τα πόδια άρχισαν να τον γδέρνουν με μαχαίρια σαν να ήταν σφαγμένο πρόβατο. Παρόλα αυτά, ο γενναίος αγωνιστής περπατούσε ακόμη και συνομιλούσε ήρεμα με τους παρισταμένους. Φάνηκε σε όλους θέαμα ξένο και αληθινά φοβερό, που μαρτυρούσε την ανίκητη χάρη του Θεού.

Μετά από τόσα μαρτύρια οι δήμιοι τον άφησαν για λίγο ελεύθερο, νομίζοντας πως όπου να ναι θα ξεψυχούσε. Κατά θεία οικονομία όμως ο άγιος συνάντησε στον δρόμο του έναν ιερέα και τον παρακάλεσε να τον βαπτίσει αμέσως. Έως εκείνη τη στιγμή ο γενναίος μάρτυρας ήταν ακόμη αβάπτιστος, αν και είχε αγωνιστεί τόσο για την πίστη.

Βγαίνοντας από την ιερή κολυμβήθρα, βρέθηκε εντελώς υγιής, χωρίς να φέρει ούτε μία πληγή ή σημάδι στο σώμα του. Τη στιγμή εκείνη ακούστηκε από τον ουρανό μία θεία φωνή, που του είπε: «Μακάριος είσαι Γέμελλε, διότι πολύ κοπίασες για την πίστη». Όταν ο Παραβάτης πληροφορήθηκε το παράδοξο θαύμα, η οργή του ξεπέρασε κάθε προηγούμενο όριο.

Αποφάσισε λοιπόν να επιβάλει στον μάρτυρα τον πιο επώδυνο θάνατο, ως κοινό κακούργο. Διέταξε να τον κρεμάσουν επάνω σε σταυρό, καρφώνοντας τα χέρια και τα πόδια του με μεγάλα καρφιά. Έτσι κρεμασμένος ο τρισμακάριστος προσευχήθηκε για τελευταία φορά και παρέδωσε ειρηνικά το πνεύμα του στα χέρια του Κυρίου.

Πιστοί χριστιανοί κατέβασαν κρυφά το τίμιο σώμα από τον σταυρό και το ενταφίασαν με μεγάλη ευλάβεια σε επίσημο τόπο της πόλεως.