Όσιος Αντώνιος ο Νέος, ο άρχοντας που έγινε εργάτης αμπελιών

Ένας άνθρωπος με αρχοντική εξουσία παράτησε τα πλούτη του και έπιασε αξίνη για να κλαδεύει αμπέλια σε ξένο μοναστήρι. Έκοβε τα δάχτυλά του από την απειρία, πάγωνε από το κρύο, μα σώπαινε μπροστά στον ηγούμενο που δοκίμαζε σκληρά την υπομονή του. Ο Όσιος Αντώνιος ο Νέος έζησε αρχικά ως ησυχαστής σε ερημικό τόπο και αφιέρωσε πολλά χρόνια στη σιωπηλή προσευχή.

Έκανε αγώνες πνευματικούς που ξεπερνούσαν τη φυσική αντοχή ενός ανθρώπου και κέρδιζε καθημερινά τον εαυτό του. Κάποτε διάβαζε τον λόγο του Ιωάννου της Κλίμακος για την αρετή της υπακοής και σταμάτησε στην τελευταία φράση. Εκεί έλεγε πως όποιος ζει μέσα στην ησυχία και αναγνωρίζει την αδυναμία του, καλά κάνει να παραδοθεί στην υπακοή ενός γέροντα.

Τυφλός καθώς είναι, θα ξαναβρεί το φως του Χριστού χωρίς πολύ κόπο μέσα από αυτή την οδό. Τα λόγια αυτά τάραξαν βαθιά την καρδιά του Οσίου και τον έκαναν να αλλάξει τελείως τη ζωή του. Άφησε λοιπόν την αγαπημένη του ησυχία και ξεκίνησε αναζητώντας ένα κοινόβιο που θα τον δεχόταν ταπεινά.

Έφτασε στην Κίο της Βιθυνίας και παρουσιάστηκε στον ηγούμενο μιας κοινοβιακής μονής με απλότητα και διάθεση να υποταχθεί. Ο ηγούμενος τον δέχτηκε και του ανέθεσε πρώτα την υπηρεσία της εκκλησίας, μια διακονία βαριά και απαιτητική για κάθε αδελφό. Ο Όσιος έμεινε σε αυτήν αρκετό καιρό και έπειτα ζήτησε ο ίδιος να αναλάβει κάτι πιο κοπιαστικό.

Τότε ο ηγούμενος τον παρέδωσε στον πρωτοεργάτη των αμπελώνων για να μάθει την τέχνη του κλαδέματος. Επειδή όμως ήταν εντελώς άπειρος από τέτοιες εργασίες, πολλές φορές μάτωναν τα χέρια του από τα κοφτερά εργαλεία. Δεν παραπονέθηκε όμως ποτέ και έμεινε στο διακόνημα μέχρι την εποχή της σκαφής και του τρύγου των αμπελώνων.

Στη συνέχεια ο ηγούμενος τον έβαλε να δουλεύει στο τραπεζαρείο, ανάμεσα στους αδελφούς και στα καθημερινά τους έργα. Τα ρούχα του είχαν σκιστεί από την πολλή χρήση και τα παπούτσια του είχαν τριφτεί τόσο, που σχεδόν δεν υπήρχαν πια. Πάγωνε ολόκληρος από το κρύο και τα πόδια του έσκαγαν πάνω στα παγωμένα μάρμαρα του μοναστηριού.

Ο ηγούμενος όμως επίτηδες δεν του έδινε ούτε ιμάτια ούτε υποδήματα, θέλοντας να δοκιμάσει την υπομονή του. Κουρασμένος από τους πολλούς κόπους, ο Όσιος ψιθύριζε προς τον Θεό μέσα από τα κρυφά χείλη της καρδιάς του. Παρακαλούσε τον Κύριο να δει την ταπείνωσή του και τον μόχθο του και να συγχωρήσει όλες τις αμαρτίες της ζωής του.

Μια νύχτα είδε στον ύπνο του έναν ένδοξο άνδρα που κρατούσε στα χέρια του μια μεγάλη ζυγαριά. Στο αριστερό μέρος βρίσκονταν όλα τα αμαρτήματα της νεότητάς του και στο δεξιό μόνο η αξίνη με την οποία ξερίζωνε τα αγριόχορτα. Η αξίνη έγειρε τη ζυγαριά με τέτοιο βάρος, ώστε σκόρπισε εντελώς τα είδη των αμαρτιών στην άλλη πλευρά.

Τότε ο θαυμαστός εκείνος άνδρας του είπε πως ο Κύριος δέχτηκε τους κόπους του και συγχώρησε τα παλαιά του παραπτώματα. Ο ηγούμενος, βλέποντας την υπομονή του σε τόσα χρόνια, τον κάλεσε ιδιαιτέρως και του μίλησε με βαθιά ευγνωμοσύνη. Του είπε πως οι αδελφοί ωφελήθηκαν από την παρουσία του περισσότερο παρά από κάθε άλλο διδακτικό παράδειγμα μέσα στη μονή.

Από τότε φρόντιζε κρυφά να αφήνει δίπλα στο κρεβάτι του ρούχα και υποδήματα, και ο Όσιος Αντώνιος εκοιμήθη ειρηνικά. **Section 1** (counting): "Ένας άνθρωπος. ταπεινά

**Section 2**: "Έφτασε στην Κίο. υπομονή του **Section 3**: "Κουρασμένος.

ειρηνικά **Filename:** `12_01_Όσιος_Αντώνιος_ο_Νέος. %$ Όσιος Αντώνιος ο Νέος, ο άρχοντας που έγινε εργάτης αμπελιών $%

Το αρχείο **`12_01_Όσιος_Αντώνιος_ο_Νέος. txt`** είναι έτοιμο για παράδοση στον Validator για τον τελικό μηχανικό έλεγχο.