Shën Filoumenos Martiri i Ankarasë

Një tregtar i përulur gruri qëndroi përpara sundimtarit të Ankarasë dhe rrëfeu Krishtin pa më të voglin hezitim. Xhelatët i ngulën gozhda hekuri në duart, këmbët dhe kokën e tij dhe më pas e tërhoqën zvarrë për plot tridhjetë milje. Shën Filoumenos vinte nga Likaonia dhe jetoi në vitet e vështira të perandorit Aurelian, kur persekutimet kundër të krishterëve u përhapën në të gjithë perandorinë. Ai merrej me tregtinë e drithit dhe furnizonte me bukë rajone të ndryshme të Galisë, ndërsa në të njëjtën kohë jetonte me besim dhe përkushtim të thellë ndaj Zotit. Puna dhe devotshmëria e tij e bënë të njohur në zonën më të gjerë të Ankarasë, ku ishte vendosur. Por disa njerëz, të nxitur nga zilia dhe keqdashja, e denoncuan atë te sundimtari vendas Filipi si ithtar i besimit të ndaluar. Autoritetet e arrestuan menjëherë dhe e çuan të lidhur para gjykatës, për t'u marrë në pyetje ashpër. Kështu filloi udhëtimi i një njeriu të thjeshtë drejt martirizimit dhe lavdisë së përjetshme të qiellit. Kur qëndroi para sundimtarit Felikas, Filoumenos nuk u tërhoq nga kërcënimet dhe rrëfeu hapur se ishte i krishterë dhe besimtar i Zotit. Sundimtari u përpoq me lajka dhe premtime ta bindte atë të mohonte Krishtin dhe të flijonte për idhujt e perandorisë. Por dëshmori qëndroi i palëkundur dhe u përgjigj me guxim se nuk do ta braktiste kurrë besimin e tij të vetëm dhe të vërtetë. Pastaj urdhëruan t'i lidhnin duart dhe këmbët me zinxhirë të rëndë hekuri dhe e varën. Ndërsa ishte varur, e goditën me shpata dhe ia kruanin mishin me vegla hekuri për ta përkulur. Të gjitha këto tortura të tmerrshme Shën i duroi me qetësi të mbinatyrshme dhe u përgjigj xhelatëve me fjalë lutjeje dhe mirënjohjeje. Më pas ushtarët ndezën një furrë të madhe dhe e hodhën në flakë, duke menduar se ky do të ishte fundi i jetës së tij. Por hiri i Zotit e mbrojti për mrekulli dhe ai doli nga zjarri plotësisht i padëmtuar, pa u lënduar aspak. Mrekullia e shpëtimit të tij nga flakët e tërboi edhe më shumë sundimtarin dhe xhelatët, të cilët vendosën të shpiknin tortura të reja dhe më të tmerrshme. Ata urdhëruan t'i nguleshin gozhda të mëdha hekuri në kokën, duart dhe këmbët e Dëshmorit të Shenjtë. Më pas ai u detyrua të ecte me këto gozhda të ngulitura në mishin e tij, duke e tërhequr zvarrë për plot tridhjetë stade. Gjatë gjithë këtij martirizimi, Shën humbi lumenj gjaku, por ai nuk u ndal për asnjë çast për të madhëruar emrin e Zotit të tij. Forca e tij po largohej dalëngadalë, pasi trupi i tij nuk mund të përballonte më humbjen e gjakut dhe dhimbjen. Me frymën e fundit në buzë, ai paqësisht e dorëzoi shpirtin e tij të shenjtë në duart e Zotit, të cilin e kishte dashur aq shumë. Kisha jonë e nderon kujtimin e tij në njëzet e nëntë nëntor të çdo viti me nderim dhe entuziazëm. Jeta e tij mbetet një shembull i ndritshëm i rrëfimit, durimit dhe dashurisë për Krishtin, që mposht çdo frikë njerëzore. E kam përgatitur tekstin duke ndjekur të gjitha rregullat. txt`.