Ο διά Χριστόν σαλός της Βιάτκα

Ένας κεραυνός χτύπησε κάποτε ένα δωδεκάχρονο αγόρι στη ρωσική γη και το άφησε αναίσθητο στα χέρια των γονιών του. Ο ηγούμενος της Κοιμήσεως, ο μετέπειτα Άγιος Τρύφων, προσευχήθηκε από πάνω του και το παιδί σηκώθηκε γερό. Αυτό το παιδί ήταν ο Όσιος Προκόπιος, που γεννήθηκε το χίλια πεντακόσια εξήντα οκτώ μετά Χριστόν στο χωριό Κοριανκίσκοϊ της Βιάτκα.

Οι γονείς του, ο Μάξιμος και η Ειρήνη, ήταν φτωχοί αγρότες της περιοχής. Η θεραπεία τον συγκλόνισε βαθιά και τον τράβηξε ολόκληρο στον δρόμο της Εκκλησίας. Πήγε σε ένα γειτονικό χωριό και υπηρέτησε στον ναό της Αγίας Αικατερίνης δίπλα στον Άγιο Ιλαρίωνα.

Όταν έφτασε στα είκοσι του χρόνια, οι γονείς του θέλησαν να τον παντρέψουν με μια κοπέλα που είχαν διαλέξει εκείνοι. Ο νέος όμως είχε δοθεί ολόκληρος στον Χριστό και δεν ήθελε με κανέναν τρόπο να ακολουθήσει αυτή την οδό. Έφυγε λοιπόν κρυφά για την πόλη της Βιάτκα και άρχισε εκεί να υποδύεται τον τρελό.

Από εκείνη τη στιγμή πήρε επάνω του το βαρύ φορτίο της διά Χριστόν σαλότητας. Άρχισε να γυρνά στους δρόμους της πόλης ημίγυμνος και να κοιμάται οπουδήποτε εκτός από κρεβάτι. Σταμάτησε να μιλά τελείως και συνεννοούνταν με τους ανθρώπους μόνο με νοήματα και σημάδια των χεριών του.

Μιλούσε αποκλειστικά με τον πνευματικό του πατέρα, τον ιερέα Ιωάννη του ναού της Αναλήψεως, που γνώριζε την κρυφή του άσκηση. Κάθε Κυριακή πήγαινε απαραιτήτως και εξομολογούνταν και κοινωνούσε τα άχραντα μυστήρια με ακρίβεια. Όταν κάποιος συμπονετικός του έδινε ένα ρούχο για να σκεπάσει τη γύμνια του, εκείνος το φορούσε λίγο από υπακοή και μετά το χάριζε σε φτωχό.

Συνήθιζε ακόμη να επισκέπτεται τα νοσοκομεία της πόλης και να κάθεται κοντά στους ασθενείς. Όταν έβλεπε κάποιον που θα γινόταν καλά, έβαζε φωτιά στα σκεπάσματά του ως σημάδι ζωής. Όταν όμως διέκρινε ότι κάποιος δεν θα γιατρευόταν, τον τύλιγε σιωπηλά μέσα στα σεντόνια του.

Του θύμιζε έτσι τα σάβανα του θανάτου, για να μετανοήσει όσο είχε ακόμη καιρό. Έκανε επίσης αρκετές προφητείες με διάφορα παράξενα σημάδια, που πάντοτε εκπληρώνονταν με ακρίβεια στον καιρό τους. Κάποτε, πριν ξεσπάσει μεγάλη πυρκαγιά στην πόλη, ανέβηκε στο καμπαναριό ενός ναού και χτυπούσε επί μία εβδομάδα τον συναγερμό.

Άλλη φορά μπήκε στο γραφείο του αστυνομικού διοικητή της περιοχής, πήρε το πηλίκιό του και το φόρεσε στο κεφάλι του. Ο διοικητής, που τον γνώριζε, του πρότεινε αστειευόμενος και τη θέση του στο γραφείο. Τότε ο Όσιος τον έπιασε από το χέρι και τον οδήγησε στα κελιά των φυλακισμένων.

Μέσα σε μία εβδομάδα ο τσάρος έστειλε διαταγή να συλληφθεί ο διοικητής για κάποιο παράπτωμά του. Ο επόμενος διοικητής της πόλης με τη σύζυγό του τον ευλαβούνταν πολύ και τον πήραν σπίτι τους. Εκεί τον έπλυναν και τον έντυσαν με καθαρά ρούχα και τον φιλοξένησαν με αγάπη.

Σε λίγες μέρες όμως βγήκε ξανά στους δρόμους, κυλίστηκε στις λάσπες και έσχισε τα ρούχα. Έζησε με την άσκηση αυτή για τριάντα χρόνια και κοιμήθηκε ειρηνικά στις είκοσι μία Δεκεμβρίου του χίλια εξακόσια είκοσι επτά. Τα λείψανά του φυλάσσονται έως σήμερα στη μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, όπου θεραπεύει όσους τον επικαλούνται με πίστη.

cat > /tmp/11_21_Όσιος_Προκόπιος_Βιάτκα_Ελληνικά_Καθαρά. txt –output /tmp/11_21_Όσιος_Προκόπιος_Βιάτκα_Ελληνικά_Καθαρά. – Title format: ✓ `%$ Ο διά Χριστόν σαλός της Βιάτκα $%`

– No digits, no Α΄/Β΄ ✓ **Filename:** `11_21_Όσιος_Προκόπιος_Βιάτκα_Ελληνικά_Καθαρά. %$ Ο διά Χριστόν σαλός της Βιάτκα $%