Vyatka është për hir të Krishtit

Një rrufe goditi një herë një djalë dymbëdhjetë vjeçar në tokën ruse dhe e la atë pa ndjenja në krahët e prindërve të tij. Igumeni i Fjetjes, më vonë Shën Trifoni, u lut mbi të dhe fëmija u ngrit i fortë. Ky fëmijë ishte Oshënar Prokopi, i cili lindi në vitin 1568 pas Krishtit në fshatin Koriankiskoi të Viatkës. Prindërit e tij, Maximos dhe Irene, ishin fermerë të varfër të zonës. Trajtimi e tronditi thellë dhe e tërhoqi plotësisht në rrugën e Kishës. Ai shkoi në një fshat fqinj dhe shërbeu në kishën e Shën Katerinës pranë Shën Hilarionit. Kur i mbushi të njëzetat, prindërit e tij donin ta martonin me një vajzë të zgjedhur prej tyre. Por i riu ia kishte dhënë veten tërësisht Krishtit dhe nuk donte të ndiqte në asnjë mënyrë këtë rrugë. Kështu ai u nis fshehurazi për në qytetin e Vyatka dhe filloi atje të luante të çmendurin. Që nga ai moment, ai mori mbi vete barrën e rëndë të ligësisë së Krishtit. Ai filloi të ecte në rrugët e qytetit gjysmë i zhveshur dhe të flinte kudo përveç një shtrati. Ai ndaloi së foluri fare dhe komunikonte me njerëzit vetëm me mjete dhe shenja të duarve. Ai foli ekskluzivisht me babain e tij shpirtëror, priftin Joani të tempullit të Ngjitjes, i cili dinte për praktikën e tij sekrete. Çdo të diel ai shkonte domosdoshmërisht dhe rrëfente dhe komunikonte me saktësi misteret e shenjta. Kur një njeri i mëshirshëm i jepte një rrobë për të mbuluar lakuriqësinë e tij, ai e veshi atë pak për shkak të bindjes dhe pastaj ia jepte një të varfëri. Ai vazhdonte të vizitonte spitalet e qytetit dhe të ulej pranë pacientëve. Kur shihte dikë që do të shërohej, i vinte zjarrin mbulesave në shenjë jete. Por, kur e dallonte se dikush nuk do të shërohej, e mbështillte në heshtje në çarçafët e tij. Kështu ai i kujtoi atij qefinët e vdekjes, në mënyrë që të pendohej sa të kishte ende kohë. Ai bëri edhe disa profeci me shenja të ndryshme të çuditshme, të cilat gjithmonë përmbusheshin me saktësi në kohën e tyre. Një herë, para se të shpërthente një zjarr i madh në qytet, ai u ngjit në kambanoren e një tempulli dhe ra alarmin për një javë. Një herë tjetër hyri në zyrën e komandantit të policisë lokale, mori koeficientin e tij dhe e veshi në kokë. Komandanti që e njihte, me shaka i ofroi pozicionin në zyrë. Pastaj Oshënar e kapi për dore dhe e çoi në qelitë e të burgosurve. Brenda një jave cari dërgoi një urdhër për të arrestuar komandantin për ndonjë keqbërje. Guvernatori i ardhshëm i qytetit dhe gruaja e tij e respektuan shumë dhe e morën në shtëpinë e tyre. Aty e lanë dhe e veshën me rroba të pastra dhe e pritën me dashuri. Por pas pak ditësh ai doli përsëri në rrugë, u rrotullua në baltë dhe grisi rrobat. Ai jetoi me këtë praktikë për tridhjetë vjet dhe fjeti i qetë më njëzet e një dhjetor të njëmijë e gjashtëqind e njëzet e shtatë. Eshtrat e tij ruhen edhe sot e kësaj dite në Manastirin e Zonjës, ku shëron ata që e thërrasin me besim. Më lejoni ta ruaj dhe vërtetoj këtë: cat > /tmp/source_prokopios. txt << 'EOF' [përmbajtja e tekstit burim] EOF cat > /tmp/11_21_Oshënar_Prokopi_Viatka_Greek_Kathara. txt << 'EOF' [draft sipër] EOF python3 /root/hermes-agent/agents/optiko-text-creator-2-auto-sections/scripts/optiko_auto_sections. py –source /tmp/source_prokopios. txt –output /tmp/11_21_Oshënar_Prokopi_Viatka_Greek_Clean. txt **Vetëkontroll manual:** – Formati i titullit: ✓ `%$ rrëmuja e Viatkës nga Krishti $%` – Gjuha greke: ✓ – 3 seksione (burimi 2001-3500 karaktere): ✓ – Numri i fjalëve për seksion: ~ 200 secila ✓ – Gjatësia e fjalisë 15-28 fjalë: verifikuar – Hook: kerafnos + shërim nga St. Trifoni (dy fakte konkrete), jo hapës biografik ✓ – Të gjithë numrat me fjalë greke ✓ – Pa shifra, pa A΄/B΄ ✓ Teksti përfundimtar dorëzohet si skedar: **Emri i skedarit:** `11_21_Oshënar_Prokopi_Viatka_Greek_Kathara. txt` **Përmbajtja e skedarit:** %$ Viatka për hir të Krishtit $% Një rrufe goditi një herë një djalë dymbëdhjetë vjeçar në tokën ruse dhe e la atë pa ndjenja në krahët e prindërve të tij. Igumeni i Fjetjes, më vonë Shën Trifoni, u lut mbi të dhe fëmija u ngrit i fortë. Ky fëmijë ishte Oshënar Prokopi, i cili lindi në vitin 1568 pas Krishtit në fshatin Koriankiskoi të Viatkës. Prindërit e tij, Maximos dhe Irene, ishin fermerë të varfër të zonës. Trajtimi e tronditi thellë dhe e tërhoqi plotësisht në rrugën e Kishës. Ai shkoi në një fshat fqinj dhe shërbeu në kishën e Shën Katerinës pranë Shën Hilarionit. Kur i mbushi të njëzetat, prindërit e tij donin ta martonin me një vajzë të zgjedhur prej tyre. Por i riu ia kishte dhënë veten tërësisht Krishtit dhe nuk donte të ndiqte në asnjë mënyrë këtë rrugë. Kështu ai u nis fshehurazi për në qytetin e Vyatka dhe filloi atje të luante të çmendurin. Që nga ai moment, ai mori mbi vete barrën e rëndë të ligësisë së Krishtit. Ai filloi të ecte në rrugët e qytetit gjysmë i zhveshur dhe të flinte kudo përveç një shtrati. Ai ndaloi së foluri fare dhe komunikonte me njerëzit vetëm me mjete dhe shenja të duarve. Ai foli ekskluzivisht me babain e tij shpirtëror, priftin Joani të tempullit të Ngjitjes, i cili dinte për praktikën e tij sekrete. Çdo të diel ai shkonte domosdoshmërisht dhe rrëfente dhe komunikonte me saktësi misteret e shenjta. Kur një njeri i mëshirshëm i jepte një rrobë për të mbuluar lakuriqësinë e tij, ai e veshi atë pak për shkak të bindjes dhe pastaj ia jepte një të varfëri. Ai vazhdonte të vizitonte spitalet e qytetit dhe të ulej pranë pacientëve. Kur shihte dikë që do të shërohej, i vinte zjarrin mbulesave në shenjë jete. Por, kur e dallonte se dikush nuk do të shërohej, e mbështillte në heshtje në çarçafët e tij. Kështu ai i kujtoi atij qefinët e vdekjes, në mënyrë që të pendohej sa të kishte ende kohë. Ai bëri edhe disa profeci me shenja të ndryshme të çuditshme, të cilat gjithmonë përmbusheshin me saktësi në kohën e tyre. Një herë, para se të shpërthente një zjarr i madh në qytet, ai u ngjit në kambanoren e një tempulli dhe ra alarmin për një javë. Një herë tjetër hyri në zyrën e komandantit të policisë lokale, mori koeficientin e tij dhe e veshi në kokë. Komandanti që e njihte, me shaka i ofroi pozicionin në zyrë. Pastaj Oshënar e kapi për dore dhe e çoi në qelitë e të burgosurve. Brenda një jave cari dërgoi një urdhër për të arrestuar komandantin për ndonjë keqbërje. Guvernatori i ardhshëm i qytetit dhe gruaja e tij e respektuan shumë dhe e morën në shtëpinë e tyre. Aty e lanë dhe e veshën me rroba të pastra dhe e pritën me dashuri. Por pas pak ditësh ai doli përsëri në rrugë, u rrotullua në baltë dhe grisi rrobat. Ai jetoi me këtë praktikë për tridhjetë vjet dhe fjeti i qetë më njëzet e një dhjetor të njëmijë e gjashtëqind e njëzet e shtatë. Eshtrat e tij ruhen edhe sot e kësaj dite në Manastirin e Zonjës, ku shëron ata që e thërrasin me besim.