Ο Μάρτυρας Πλάτων της Άγκυρας

Δώδεκα στρατιώτες χτυπούσαν ένα νεαρό αγόρι στην Άγκυρα της Γαλατίας, χωρίς να μπορέσουν να λυγίσουν την πίστη του στον Χριστό. Λίγο αργότερα τον άπλωσαν πάνω σε πυρακτωμένο χάλκινο κρεβάτι, και όμως πολλοί ειδωλολάτρες, βλέποντας την υπομονή του, πίστεψαν στον αληθινό Θεό. Ο νεαρός αυτός ήταν ο άγιος Πλάτων, αδελφός του μάρτυρα Αντιόχου του ιατρού, που έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Μαξιμιανού.

Καταγόταν από ευσεβή χριστιανική οικογένεια της Άγκυρας και ανατράφηκε μέσα στον φόβο του Θεού. Παρότι βρισκόταν σε πολύ μικρή ηλικία, η σύνεσή του ξεπερνούσε τα χρόνια του και θύμιζε ώριμο άνδρα. Περνούσε από πόλη σε πόλη και κήρυττε τον Χριστό μπροστά στους ειδωλολάτρες με θαυμαστή παρρησία.

Με τη δύναμη του λόγου του και τη γνώση της ελληνικής παιδείας προσήλκυε πλήθη ανθρώπων στην αλήθεια. Οι άπιστοι τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν στον ναό του Διός, μπροστά στον ηγεμόνα Αγριππίνο. Εκεί άρχισε ένας μακρύς διάλογος ανάμεσα στον γέροντα δικαστή και στον νεαρό μάρτυρα, ο οποίος απαντούσε με σοφία, χωρίς δισταγμό και χωρίς κανέναν φόβο.

Ο Αγριππίνος προσπάθησε στην αρχή να κερδίσει τον νεαρό με κολακείες και υποσχέσεις για δόξα και πλούτη. Του είπε πως, αν θυσιάσει στους θεούς, θα ξεπεράσει σε φήμη ακόμη και τον φιλόσοφο Πλάτωνα της αρχαιότητας. Ο άγιος όμως αποκρίθηκε πως η σοφία των φιλοσόφων είναι περιορισμένη και πρόσκαιρη, ενώ η αλήθεια του Ευαγγελίου παραμένει αιώνια και ανεξάντλητη.

Έπειτα ο ηγεμόνας του πρότεινε σύζυγο την όμορφη ανιψιά του, με την προϋπόθεση να αρνηθεί τον Χριστό. Ο μάρτυρας απάντησε με γαλήνη πως είχε ήδη δοθεί ολόκληρος στον ουράνιο Νυμφίο. Τότε ο Αγριππίνος, οργισμένος από την αποτυχία του, διέταξε δώδεκα στρατιώτες να τον χτυπούν εναλλάξ με μεγάλη σκληρότητα.

Οι στρατιώτες κουράστηκαν, όμως ο άγιος δεν λύγισε και συνέχιζε να ομολογεί τον Κύριο. Τον οδήγησαν στη φυλακή, και στον δρόμο ο μάρτυρας απευθύνθηκε στο πλήθος που τον ακολουθούσε. Παρακάλεσε τους πιστούς να μείνουν σταθεροί στην αλήθεια του Χριστού.

Τους θύμισε πως οι θλίψεις της παρούσης ζωής δεν συγκρίνονται με τη δόξα που θα αποκαλυφθεί στους αγωνιστές της πίστεως. Ύστερα από επτά ημέρες ο Αγριππίνος κάθισε ξανά στο δικαστικό βήμα μέσα στον ναό του Διός. Είχε ετοιμάσει μπροστά στον μάρτυρα χάλκινα καζάνια, σιδερένια παπούτσια με καρφιά, πυρακτωμένες σφαίρες και αιχμηρά γάντζους.

Ο άγιος όμως αντίκρισε τα φοβερά εκείνα όργανα χωρίς ταραχή και χωρίς κανέναν δισταγμό. Οι δήμιοι τον ξάπλωσαν πάνω σε πυρακτωμένο χάλκινο κρεβάτι, και από κάτω άναψαν κάρβουνα τα οποία πότιζαν με λάδι, κερί και πίσσα. Συγχρόνως χτυπούσαν το σώμα του με λεπτές βέργες, για να ενταθεί ο πόνος του.

Έπειτα από τρεις ώρες φρικτών βασανιστηρίων τον σήκωσαν από εκείνη την κλίνη της φωτιάς. Όλοι όμως είδαν με κατάπληξη πως το σώμα του ήταν ακέραιο και υγιές, χωρίς ίχνος πληγής ή εγκαύματος. Από τη σάρκα του ανέβλυζε ευωδία, και οι παρόντες ομολόγησαν πως ο Θεός των χριστιανών είναι ο μόνος αληθινός.

Ο ηγεμόνας τότε άναψε σιδερένιους τροχούς, τους τοποθέτησε κάτω από τους ώμους του και έκαιγε τα πλευρά του. Καπνός έβγαινε από τα ρουθούνια του μάρτυρα, καθώς η φωτιά διαπερνούσε τα σπλάχνα του. Όταν οι δήμιοι σταμάτησαν για λίγο, ο άγιος Πλάτων υψώνοντας το βλέμμα του στον ουρανό προσευχόταν στον Κύριο και δοξολογούσε το όνομά του.

Λίγο αργότερα ο Αγριππίνος διέταξε να ξεσχίσουν το δέρμα του και να το βγάλουν σε λουρίδες από το σώμα του. Ο μάρτυρας πήρε μια από αυτές τις λουρίδες και την έριξε με αγανάκτηση στο πρόσωπο του ηγεμόνα. Τον ονόμασε απάνθρωπο, χειρότερο και από τα πιο άγρια θηρία της ερήμου.

Στη συνέχεια τον κρέμασαν πάνω σε ξύλο και χτυπούσαν το σώμα του ώσπου να αποκολληθεί η σάρκα από τα οστά. Το πρόσωπό του ξεσχίστηκε τόσο με τα σιδερένια γαντζάκια, που έχασε κάθε ίχνος ανθρώπινης μορφής. Παρ' όλα αυτά η γλώσσα του παρέμενε ελεύθερη και συνέχιζε να ελέγχει τον τύραννο και να ονειδίζει τα είδωλα.

Τον έριξαν ξανά στη φυλακή και του έδιναν ελάχιστο ψωμί και νερό. Ο άγιος όμως αρνήθηκε κάθε τροφή από τα χέρια των ειδωλολατρών για δεκαοκτώ ολόκληρες ημέρες. Έλεγε πως τρέφεται από τον λόγο του Θεού και από τις άγιες προσευχές.

Βλέποντας τέλος ο Αγριππίνος ότι τίποτε δεν μπορεί να τον αποσπάσει από τον Χριστό, εξέδωσε καταδικαστική απόφαση. Διέταξε να αποκεφαλιστεί ο γενναίος μάρτυρας έξω από τα τείχη της πόλεως. Όταν τον οδήγησαν στον τόπο της τελευτής, ο άγιος ζήτησε λίγο χρόνο για να προσευχηθεί.

Ύψωσε τα χέρια του στον ουρανό και ευχαρίστησε τον Κύριο, ο οποίος τον στήριξε στον αγώνα και τον προστάτευσε από κάθε δόλο του εχθρού. Παρακάλεσε τον Σωτήρα να δεχθεί την ψυχή του εν ειρήνη μέσα στις αιώνιες σκηνές των δικαίων. Έπειτα έσκυψε με γαλήνη το άγιο κεφάλι του και είπε στον στρατιώτη να εκτελέσει την προσταγή.

Έτσι έλαβε τον αμάραντο στέφανο του μαρτυρίου περί τα τριακόσια έξι μετά Χριστόν. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις δεκαοκτώ Νοεμβρίου κάθε χρόνου. Η αγία του μνήμη ευφραίνει την οικουμένη και συγκαλεί τους πιστούς στον σεπτό του ναό.

Εκεί ψάλλουμε με χαρά και λαμπρότητα προς τιμήν του γενναίου αθλητή του Χριστού. Ο νεαρός εκείνος ομολογητής νίκησε με την πίστη του κάθε εφεύρεση των τυράννων και κάθε πειρασμό του κόσμου. Με τις πρεσβείες του ας λυτρωθούμε από κάθε επιβουλή ορατών και αοράτων εχθρών.