Άγιος Αναστάσιος ο Νεομάρτυρας από την Παραμυθιά της Ηπείρου

Στα χωράφια της Παραμυθιάς, ένας νέος χριστιανός σήκωσε τα χέρια του πάνω σε οπλισμένους Τούρκους για να σώσει την αδελφή του από τα χέρια τους. Λίγες ημέρες αργότερα, ο γιος του ίδιου του πασά, ο Μούσας, θα έβλεπε αγγέλους μέσα στο κελί του φυλακισμένου και θα ζητούσε να γίνει χριστιανός. Ο Αναστάσιος γεννήθηκε και έζησε στην Παραμυθιά της Ηπείρου, στα μέσα του δέκατου όγδοου αιώνα, όταν ο τόπος στέναζε κάτω από τον οθωμανικό ζυγό.

Ήταν ένας απλός χωρικός, ριζωμένος στη γη και στην πίστη των πατέρων του, και ζούσε ήσυχα με την οικογένειά του. Όταν ήρθε η εποχή του θερισμού, βγήκε μαζί με την αδελφή του και άλλους χριστιανούς στα χωράφια για να μαζέψουν τη σοδειά. Εκεί όμως έφτασε μια ομάδα Τούρκων που είδαν την κοπέλα και άπλωσαν τα χέρια τους με κακό σκοπό.

Ο Αναστάσιος όρμησε αμέσως πάνω τους, χτύπησε με όλη του τη δύναμη και κατάφερε να δώσει χρόνο στην αδελφή του να φύγει μακριά και να σωθεί. Οι Τούρκοι, με πληγωμένο εγωισμό από αυτή τη συμπλοκή, έτρεξαν στον πασά της περιοχής και συκοφάντησαν τον νεαρό χριστιανό. Είπαν ψέματα πως δήθεν είχε δώσει λόγο να αλλάξει την πίστη του και να γίνει μουσουλμάνος.

Ο πασάς διέταξε αμέσως τη σύλληψή του και άρχισε να τον πιέζει με υποσχέσεις πλούτου και αξιωμάτων για να αρνηθεί τον Χριστό. Ο Αναστάσιος όμως στάθηκε όρθιος μπροστά του και απάντησε με παρρησία και χωρίς ίχνος φόβου. Του είπε πως ποτέ δεν έδωσε τέτοιο λόγο, πως χριστιανός γεννήθηκε και χριστιανός θα πεθάνει με τη βοήθεια του Κυρίου του.

Για τα γήινα αγαθά που του υπόσχονταν δεν είχε κανένα ενδιαφέρον, γιατί ήξερε ότι τα αιώνια αγαθά στους ουρανούς δεν συγκρίνονται με τίποτε επίγειο. Ο πασάς θύμωσε από την απάντησή του και διέταξε να τον ρίξουν στη φυλακή. Εκεί ξεκίνησαν τα βασανιστήρια, με την ελπίδα να λυγίσει ο νέος και να αρνηθεί την πίστη του.

Ο Αναστάσιος όμως υπέμενε τα πάντα με γαλήνη και προσευχή, ζητώντας δύναμη από τον Χριστό για να μείνει πιστός μέχρι τέλους. Ο γιος του πασά, ο Μούσας, παρακολουθούσε με θαυμασμό το θάρρος και την υπομονή του φυλακισμένου νέου. Θέλησε να μάθει περισσότερα για την πίστη που έδινε τόση δύναμη σε έναν απλό χωρικό μπροστά στα φοβερά βασανιστήρια.

Πήγε λοιπόν κρυφά στο κελί του Αναστασίου και είδε ένα θέαμα που δεν μπορούσε να εξηγήσει. Δύο νέοι με αστραφτερή μορφή στέκονταν δίπλα του, αλλά εξαφανίστηκαν αμέσως μόλις μπήκε εκείνος μέσα. Ο Αναστάσιος του εξήγησε πως ήταν άγγελοι, που φυλάνε κάθε χριστιανό, και κυρίως όσους πάσχουν για το όνομα του Χριστού.

Στη συνέχεια του μίλησε για το Ευαγγέλιο και για τη ζωή που χαρίζει η πίστη σε όσους περιφρονούν τα μάταια του κόσμου. Ο Μούσας συγκλονίστηκε και ομολόγησε αμέσως την επιθυμία του να βαπτιστεί χριστιανός. Ο Άγιος όμως του είπε να περιμένει την κατάλληλη ώρα, για να μην προκαλέσει διωγμό σε όλους τους χριστιανούς της περιοχής.

Λίγες ημέρες αργότερα, με διαταγή του ίδιου του πασά, ο Αναστάσιος οδηγήθηκε έξω από την Παραμυθιά, κοντά σε ένα μοναστήρι, και εκεί αποκεφαλίστηκε με φρικτό τρόπο. Ήταν δεκαοχτώ Νοεμβρίου του έτους χίλια επτακόσια πενήντα, όταν ο νεαρός χριστιανός παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο. Οι μοναχοί του γειτονικού μοναστηριού πήραν με ευλάβεια το ιερό λείψανο και το ενταφίασαν με τιμές μέσα στον περίβολο της μονής.

Η θυσία του όμως δεν έμεινε χωρίς καρπό, γιατί ο νεαρός Μούσας δεν ξέχασε ποτέ τα λόγια του μάρτυρα. Λίγο μετά τον θάνατο του Αναστασίου, αξιώθηκε να δει μια θαυμαστή οπτασία μέσα στη νύχτα. Ο Άγιος εμφανίστηκε μπροστά του τυλιγμένος μέσα σε άπλετο φως και τον προέτρεψε να συνεχίσει με θάρρος τον δρόμο προς τον Χριστό.

Ο Μούσας τότε έφυγε κρυφά από τη χώρα του πατέρα του και κατέφυγε στην Πελοπόννησο, αναζητώντας πνευματικό οδηγό. Εκεί συνάντησε έναν γέροντα ασκητή, που τον κατήχησε με υπομονή και τον δίδαξε τα μυστήρια της πίστεως. Όταν ήρθε η ώρα, βαπτίστηκε χριστιανός και πήγε στην Κέρκυρα, όπου εκάρη μοναχός με το όνομα Δανιήλ.

Στη συνέχεια ίδρυσε εκεί έναν ναό αφιερωμένο στη μνήμη του αγίου Αναστασίου, του νεομάρτυρα που τον οδήγησε στον αληθινό Θεό.