Άγιος Φουλβιανός, ο πρίγκιπας της Αιθιοπίας που έγινε Ματθαίος

Ένας ειδωλολάτρης ηγεμόνας της Αιθιοπίας πρόσταξε να κάψουν ζωντανό τον απόστολο Ματθαίο, στήνοντας γύρω από τη φωτιά δώδεκα είδωλα για να εξευτελίσει τον Χριστό. Όμως οι φλόγες έλιωσαν τα είδωλα και στράφηκαν εναντίον του ίδιου, και εκείνος ο φοβισμένος άρχοντας έμελλε αργότερα να βαπτιστεί με το όνομα του ίδιου του μάρτυρα. Ο άγιος απόστολος Ματθαίος είχε κηρύξει το Ευαγγέλιο στη Συρία, στη Μηδία, στην Περσία και στην Παρθία, και τελείωσε το αποστολικό του έργο στη μακρινή γη της Αιθιοπίας.

Εκεί κατοικούσαν άγριες φυλές με πρωτόγονα ήθη και σκοτεινές δοξασίες, και πολλοί από αυτούς ζούσαν ακόμη ως ανθρωποφάγοι μέσα στην ειδωλολατρία. Ο απόστολος οδήγησε αρκετούς ειδωλολάτρες στην πίστη του Χριστού και θεμελίωσε εκεί την πρώτη τοπική Εκκλησία. Έχτισε ναό στην πόλη Μυρμένη και εγκατέστησε ως επίσκοπο τον συνοδοιπόρο του Πλάτωνα.

Καθώς προσευχόταν θερμά για τη σωτηρία των Αιθιόπων, ο ίδιος ο Κύριος του φανερώθηκε με τη μορφή νέου ανθρώπου. Του έδωσε μία ράβδο και τον πρόσταξε να τη φυτέψει στις πύλες του ναού που είχε ανεγείρει. Από εκείνη τη ράβδο θα φύτρωνε δέντρο με γλυκούς καρπούς.

Από τις ρίζες του δέντρου θα ανέβλυζε καθαρό νερό, και όσοι Αιθίοπες πλένονταν σε αυτό και έτρωγαν από τους καρπούς, θα εγκατέλειπαν τις άγριες συνήθειες και θα γίνονταν πράοι και καλοί άνθρωποι. Καθώς ο απόστολος μετέφερε τη ράβδο προς τον ναό, τον συνάντησαν η σύζυγος και ο γιος του ηγεμόνα Φουλβιανού, που βασανίζονταν από ακάθαρτα πνεύματα. Ο άγιος τους θεράπευσε στο όνομα του Χριστού, και πολλοί ειδωλολάτρες πίστεψαν στον Κύριο μετά από αυτό το θαύμα.

Όμως ο άρχοντας Φουλβιανός δεν ήθελε οι υπήκοοί του να γίνονται χριστιανοί και να εγκαταλείπουν τους θεούς των πατέρων τους. Κατηγόρησε λοιπόν τον απόστολο για μαγεία και έδωσε εντολή να τον θανατώσουν με σκληρό τρόπο. Οι δήμιοι κάρφωσαν τον άγιο Ματθαίο με το κεφάλι προς τα κάτω, στοίβαξαν γύρω του ξερά κλαριά και άναψαν δυνατή φωτιά.

Όταν όμως οι φλόγες υψώθηκαν, όλοι οι παρόντες είδαν με έκπληξη ότι η φωτιά δεν άγγιζε καθόλου το σώμα του αποστόλου. Τότε ο Φουλβιανός με μεγάλη μανία πρόσταξε να ρίξουν ακόμη περισσότερα ξύλα στη φωτιά. Με θρασύτητα διέταξε να στήσουν γύρω από τον άγιο δώδεκα ξύλινα είδωλα.

Οι φλόγες όμως έλιωσαν τα είδωλα και στράφηκαν με ορμή εναντίον του ίδιου του Φουλβιανού. Ο τρομαγμένος άρχοντας ικέτευσε τον απόστολο για έλεος, και με την προσευχή του μάρτυρα η φωτιά έσβησε αμέσως. Το σώμα του αποστόλου έμεινε άθικτο μέσα στις στάχτες, και ο άγιος Ματθαίος παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή του στον Κύριο.

Ο Φουλβιανός μετάνιωσε βαθιά για την πράξη του, αλλά οι αμφιβολίες εξακολουθούσαν να ταράζουν την καρδιά του. Με εντολή του τοποθέτησαν το σώμα του αγίου μέσα σε σιδερένια θήκη και την έριξαν στη θάλασσα. Είπε μάλιστα ότι αν ο Θεός του Ματθαίου διαφύλασσε το σώμα στα νερά, όπως το διαφύλαξε μέσα στη φωτιά, τότε αυτός θα ήταν ο αληθινός Θεός που άξιζε να προσκυνηθεί.

Εκείνη τη νύχτα ο απόστολος Ματθαίος φανερώθηκε σε όνειρο στον επίσκοπο Πλάτωνα και του είπε να κατέβει με τον κλήρο στην ακτή. Ο μετανοημένος Φουλβιανός με τη συνοδεία του ακολούθησε τον επίσκοπο μέχρι τη θάλασσα. Τα κύματα έφεραν τη σιδερένια θήκη στη στεριά και την κατευθύνανε προς τον ναό που είχε χτίσει ο απόστολος.

Συγκλονισμένος ο Φουλβιανός παρακάλεσε τον άγιο να τον συγχωρήσει για όσα είχε κάνει, και κατόπιν ο επίσκοπος Πλάτων ετοιμάστηκε να τον βαπτίσει στο όνομα του Χριστού. Καθώς ο επίσκοπος επρόκειτο να προφέρει το όνομα του πρίγκιπα μέσα στην ιερή κολυμβήθρα, ακούστηκε ξαφνικά μια φωνή από τον ουρανό. Η φωνή έλεγε καθαρά να μην τον ονομάσουν Φουλβιανό αλλά Ματθαίο, χαρίζοντάς του έτσι το όνομα του αγίου αποστόλου.

Σύντομα ο νέος Ματθαίος παραιτήθηκε από την εξουσία και αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στην υπηρεσία της Εκκλησίας, και έγινε πρεσβύτερος με ταπεινό φρόνημα. Όταν κοιμήθηκε ο επίσκοπος Πλάτων, ο απόστολος Ματθαίος εμφανίστηκε ξανά στον πρώην ηγεμόνα και τον προέτρεψε να αναλάβει την ποιμαντική φροντίδα της αιθιοπικής Εκκλησίας. Έτσι ο νέος άγιος Ματθαίος χειροτονήθηκε επίσκοπος και κόπιασε με ζήλο στο κήρυγμα του λόγου του Θεού.

Συνέχισε με πιστότητα το αποστολικό έργο του ουράνιου προστάτη του, ποτίζοντας με την προσευχή του τη γη της Αιθιοπίας. Έτσι ο ειδωλολάτρης άρχοντας που είχε διατάξει τον θάνατο του αποστόλου έγινε ο ίδιος ποιμένας του ποιμνίου του. Η μνήμη του τιμάται από την Εκκλησία στις δεκαέξι Νοεμβρίου κάθε χρόνο.