Έλπίδιος, Μάρκελλος και Ευστόχιος, οι μάρτυρες της φωτιάς

Στα μάτια του αυτοκράτορα Ιουλιανού του Παραβάτη στάθηκε ένας ολόκληρος συγκλητικός, ο Έλπίδιος, και ομολόγησε τον Χριστό χωρίς κανέναν δισταγμό. Έξι χιλιάδες ειδωλολάτρες πίστεψαν εκείνη τη μέρα, όταν με την προσευχή του μάρτυρα κατέρρευσαν σε σκόνη τα είδωλα που στέκονταν δίπλα του. Η μνήμη των τριών αγίων τιμάται στις δεκαπέντε Νοεμβρίου και μας μεταφέρει στα ταραγμένα χρόνια της επιστροφής της ειδωλολατρίας στην αυτοκρατορία.

Ο Έλπίδιος υπηρετούσε ως μέλος της Συγκλήτου, σε εποχή που η ομολογία της πίστης κόστιζε τη ζωή. Όταν τον οδήγησαν δεμένο μπροστά στο βήμα, ο αυτοκράτορας του έθεσε καθαρά το δίλημμα ανάμεσα στην άρνηση του Χριστού και στον σκληρό μαρτυρικό θάνατο. Ο μάρτυρας απάντησε χωρίς περιστροφές και διάλεξε αμέσως τον δρόμο της θυσίας.

Μαζί του στάθηκαν δύο πιστοί φίλοι και συνάδελφοι από τον ίδιο κύκλο, ο Μάρκελλος και ο Ευστόχιος. Οι τρεις άνδρες αντιμετώπισαν με την ίδια γενναιότητα τις απειλές των κριτών και των βασανιστών. Όσο πιο πολύ σκληραίνονταν οι ποινές, τόσο πιο φωτεινή γινόταν η ομολογία τους ενώπιον του πλήθους και των αρχόντων.

Οι δήμιοι έντυσαν τον Έλπίδιο με ένα σκληρό τρίχινο ένδυμα, γεμάτο καρφιά και αλειμμένο με καυτή πίσσα. Έπειτα τον χτυπούσαν αλύπητα, ώστε τα καρφιά να καρφώνονται όλο και πιο βαθιά στις πληγωμένες σάρκες του. Ο μάρτυρας υπέμενε τους πόνους με θαυμαστή υπομονή και αρνιόταν κάθε προτροπή να αρνηθεί τον Χριστό.

Τότε τον έριξαν μέσα σε λάκκο και άρχισαν να χύνουν επάνω του βραστό νερό, που γέμισε το σώμα του με φοβερές πληγές. Ο άνομος άρχοντας, μη χορταίνοντας τη σκληρότητα, διέταξε να ανακατέψουν πίσσα, κερί και άλλες παρόμοιες ύλες. Άναβαν αυτό το μείγμα και το έχυναν επάνω στις πληγές που είχαν ήδη σαπίσει από τα προηγούμενα βασανιστήρια.

Στο στόμα του μάρτυρα οι δήμιοι έχυναν επίσης καυτή πίσσα, για να αυξήσουν τον πόνο και την ασφυξία. Στη συνέχεια έδεσαν τον Έλπίδιο μαζί με τον Μάρκελλο και τον Ευστόχιο σε άγρια άλογα, με σκοπό να τους διαμελίσουν στον δρόμο. Τα ζώα όμως δεν τους έβλαψαν, αλλά τους μετέφεραν ήρεμα, σαν να αναγνώριζαν την αγιότητα των ανδρών που κουβαλούσαν.

Όταν είδαν την αποτυχία τους, οι στρατιώτες χτύπησαν τους τρεις άνδρες με ξύλινα ραβδιά και ύστερα τους έριξαν μέσα σε αναμμένη φωτιά. Εκεί οι μάρτυρες παρέδωσαν την ψυχή τους στα χέρια του Ζωντανού Θεού, με ευχαριστία και χωρίς γογγυσμό. Οι χριστιανοί παρέλαβαν κρυφά τα τίμια λείψανά τους και τα έθαψαν στο όρος Κάρμηλο, για να τα προφυλάξουν από τους διώκτες.

Εκεί τα σώματα παρέμειναν για κάποιο διάστημα, ώσπου συνέβη κάτι εντελώς θαυμαστό και ασυνήθιστο. Ο ίδιος ο Χριστός παρουσιάστηκε στον τόπο της ταφής, συνοδευόμενος από αγγελικές δυνάμεις, μέσα σε αστραπές και βροντές. Χαιρέτησε τους μάρτυρες ως αδελφούς και φίλους του και ανέστησε το σώμα του Ελπιδίου από τη γη.

Έτσι του χάρισε νέα ζωή και τον έστειλε ξανά στον αγώνα της ομολογίας. Η φήμη αυτής της θαυμαστής ανάστασης διαδόθηκε γρήγορα και έφτασε ως τα ανάκτορα του Ιουλιανού. Ο αυτοκράτορας ταράχτηκε βαθύτατα από την είδηση και διέταξε αμέσως να συλλάβουν εκ νέου τον αναστημένο μάρτυρα του Χριστού.

Οι δήμιοι έδεσαν τον Έλπίδιο σε τέσσερις πασσάλους και τέντωσαν δυνατά το σώμα του στην ύπαιθρο. Τον χτυπούσαν χωρίς έλεος, του άνοιγαν πληγές με αιχμηρά πριόνια και έτριβαν τις σάρκες του με ξύδι και αλάτι. Ύστερα τον ξάπλωσαν επάνω σε αναμμένα κάρβουνα και σκέπασαν το σώμα του με στάχτη που έκαιγε.

Όταν ο μάρτυρας ξεπέρασε γενναία και αυτά τα φοβερά βασανιστήρια, οι στρατιώτες τον κρέμασαν επάνω σε ένα δέντρο. Ακουμπούσαν στο σώμα του μια πυρακτωμένη ασπίδα και του πετούσαν διαρκώς καυτή στάχτη στο πρόσωπο. Μέσα σε αυτή τη φρίκη συνέβη ένα μεγάλο θαύμα μπροστά στα μάτια όλων.

Με την προσευχή του αγίου, τα είδωλα που στέκονταν εκεί κοντά κατέρρευσαν αμέσως και έγιναν σκόνη στο χώμα. Έξι χιλιάδες ειδωλολάτρες είδαν αυτό το σημείο και πίστεψαν την ίδια ώρα στον Χριστό. Στο τέλος έριξαν τον Έλπίδιο μέσα σε αναμμένο καμίνι, όπου παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο που αγάπησε από τα νεανικά του χρόνια.