Neodëshmori Konstandin Hidreu

Një i ri tetëmbëdhjetë vjeçar nga Hidra e mohoi Krishtin në pallatin e një sundimtari turk të Rodosit dhe mori emrin Hassan. Tre vjet më vonë, ndërgjegjja e shtyu të kthehej në besimin e tij dhe të kërkonte vetë rrugën e martirizimit. Kostandini lindi në një ishull plot me marinarë dhe besimtarë të thjeshtë, me babanë Michael dhe nënën Marina. Që në moshë të re ai u rrit në klimën kishtare të Hidrës, në kohën kur Romiosyni marshonte nën një zgjedhë të rëndë turke. Kur mbushi tetëmbëdhjetë vjeç, ai la ishullin e tij dhe zbriti në Rodos për të gjetur punë dhe përparim. Aty hyri në shërbim të sundimtarit Hasan Kapetan, i cili e pëlqeu dhe e mbajti afër. Në këtë mjedis, Kostandini i ri u josh dhe pranoi Islamin, duke marrë emrin e zotit të tij. Për tre vjet të tëra ai gëzoi ndere, zyra dhe rehati, pa menduar peshën e mohimit që kishte bërë. Por shpirti i tij nuk mundi të pushonte gjatë në atë lumturi artificiale. Në një moment dora e Zotit e preku thellë ndërgjegjen e tij dhe e bëri të kuptonte përmasat e rënies së tij. Filloi fshehurazi të ndihmonte të krishterët e varfër të Rodosit dhe të shpërndante lëmoshë për ata që kishin nevojë. Ai qante me lot të hidhur sa herë që ishte vetëm, duke i kërkuar Krishtit që të kthente tek ai shërbëtorin e tij plangprishës. Ai takoi priftërinjtë ortodoksë dhe iu afrua me përulësi, duke u puthur duart dhe duke kërkuar bekimin e tyre. Në fund ai vendosi të shlyente në mënyrën më mizore dhe të ndershme, duke derdhur gjakun e tij për Krishtin. Kështu ai kërkoi një baba shpirtëror me përvojë, të cilit i rrëfeu sinqerisht gjithë historinë e tij dhe kërkoi bekim për martirizimin. Por plaku u frikësua për rininë e tij dhe e këshilloi të priste dhe të testohej më parë. Kostandini iu bind me përulësi dhe vendosi të largohej nga Rodosi në mënyrë që vendimi i tij të mund të piqej. Ai kaloi në qytetin e Krimit dhe më pas arriti në Kostandinopojë, duke kërkuar mbështetje dhe lutje nga njerëzit e shenjtë. Nga Vasilevousa shkoi në malin Athos, ku gjeti paqen, pendimin dhe udhëheqjen shpirtërore te etërit asket. Ai qëndroi në manastirin e Iberonit dhe atje me agjërim dhe lutje të pandërprerë përgatiti shpirtin për rrëfimin e fundit. Etërit e manastirit, duke parë qëndrueshmërinë dhe zjarrin e tij, i dhanë dëshirën që të kthehej në Rodos. Me zemër të djegur dhe mendje të kthjellët, sportisti i ri u kthye në vendin e rënies së vjetër për t'u bërë vendi i fitores së tij. Ai u paraqit me guxim para të njëjtit sundimtar Hassan Kapetan dhe rrëfeu hapur se ishte i krishterë. Turqit u habitën dhe u përpoqën me lajka dhe kërcënime ta bënin të ndryshonte mendje. Kur e panë besimin e tij të patundur, e nënshtruan torturave të tmerrshme përtej çdo qëndrese njerëzore. Ai duroi gjithçka me durim dhe lavdërim, duke e pasur mendjen vetëm te i Kryqëzuari. Më në fund xhelatët e çuan në trekëmbësh dhe e varën më katërmbëdhjetë nëntor të vitit tetëmbëdhjetëqind pas Krishtit. Sakrifica e të riut Hydraios i preku thellë të krishterët e Rodosit, të cilët e pranuan me nderim sakrificën e tij të ndershme. Zoti e përlëvdoi martirin e tij me mrekulli dhe shërime, të cilat rrodhën nga reliket e tij të shenjta tek ata që e thirrën me besim. Vetë himnologu vëren se në Hidrën e thatë, ujë i huaj dhe qiellor rridhte nëpër urnën e Kostandinit. Sot, në vendlindjen e tij në Hidër, ngrihet një tempull madhështor kushtuar neodëshmorit të tij. Brenda këtij tempulli ruhet me nder dhe nderim relikti i tij i shenjtë, duke u dhënë ngushëllim dhe shenjtërim besimtarëve. Aty mbërrijnë çdo vit turma pelegrinësh, për të kërkuar ndërmjetësimin e tij në momente të vështira të jetës. Një pjesë e relikteve të tij të shenjta gjendet edhe sot në ikonën e Hyjlindës të Gorgoepikou. Kjo ikonë ruhet në kishën e manastirit të Shën Tycho në Pensilvani të Amerikës, duke përhapur hirin e tij përtej kufijve grekë. Kështu Hidreu i vogël, i përkulur dikur nga dobësia rinore, qëndron përjetësisht i drejtë në korin e martirëve të rinj të Ortodoksisë.