Shën Epimaku dhe mrekullia e syrit të verbër

Në orën më mizore të martirizimit të tij, një pikë gjaku e Shën Epimakut preku syrin qorr të një gruaje dhe i dha menjëherë dritë. Jo shumë kohë më parë, asketi i ri i Egjiptit kishte hyrë i vetëm në tempullin pagan të Aleksandrisë dhe kishte thyer idhujt me duart e tij para gjithë botës. Ai vinte nga prindër të devotshëm të krishterë dhe që në fëmijëri e donte Zotin me gjithë shpirt. Që herët ai mori vendimin e vendosur për t'ia kushtuar jetën e tij vetëm Krishtit dhe asnjë kauze tjetër. Duke imituar formën e Joani Pararendësit, ai la gjërat e kësaj bote dhe u ngjit në malin Pelusium në Egjipt. Atje ai jetoi për shumë vite në vetminë e shkretë dhe të egër të lutjes. Ai nuk kishte pranë tij asnjë plak ose baba shpirtëror me përvojë që ta udhëhiqte. Udhëheqësi i tij ishte vetë Fryma e Shenjtë, i cili e ndriçoi atë në çdo hap të stërvitjes së tij rigoroze. Dashuria e tij për Zotin e mbështeti dhe e forcoi në këtë luftë të vështirë shpirtërore në shkretëtirë. E njëjta dashuri dikur i motivoi apostujt të linin gjithçka dhe të ndiqnin Mjeshtrin e gjorë. E njëjta dashuri ngrohu zemrat e baballarëve besnikë që enden nëpër shkretëtirat, malet, shpellat e luginat e tokës. E njëjta dashuri u dha guxim dëshmorëve të ngriheshin përballë torturave të tmerrshme. Me të njëjtën flakë, Epimaku mësoi të duronte mundin e shkretëtirës dhe t'i rezistonte sulmeve të armiqve të padukshëm. Ai ua shpërndau herët pasurinë e tij të varfërve dhe mbajti për vete vetëm varfërinë e Krishtit. Ai mësoi të jetonte i shenjtë në Perëndinë dhe të ishte gati të vdiste për hir të Tij. Kështu ata kaluan shumë vite heshtjeje, agjërimi dhe lutjeje të pandërprerë në shkretëtirë. Në këtë vetmi shpirti i tij u pjekur dalëngadalë dhe u përgatit për luftën e madhe të rrëfimit. Një ditë një lajm i trishtë mbërriti në shkretëtirë nga Aleksandria në Egjipt. Komandanti Apelianus kishte nisur një persekutim mizor kundër besimtarëve të qytetit. Të krishterë të tjerë u fshehën në male dhe shkretëtirë për t'i shpëtuar torturave të tmerrshme të sundimtarit. Të tjerë, më të dobët në besim, u strukën nga frika dhe mohuan publikisht emrin e Krishtit. Zemra e Epimakut ishte e ndezur nga zelli i shenjtë për Zotin dhe për vëllezërit e tij. Ai menjëherë la shkretëtirën e tij të dashur dhe me guxim zbriti në qytetin e madh dhe të zhurmshëm të Aleksandrisë. Ai donte me gjakun e tij të vuloste rrëfimin e Krishtit dhe të mbështeste vëllezërit e tronditur. Kur mbërriti atje, pa me sytë e tij torturat e tmerrshme që i pësuan besimtarët nga paganët. Ai gjithashtu pa që të paudhët e kishin përdhosur pikërisht këtë tempull të Zotit. Shpirti i tij u mbush me dhimbje, por edhe indinjatë të shenjtë për fyerjen e emrit të Zotit. Pa hezituar hyri në tempullin e idhujve, pikërisht në kohën kur po zhvillohej një festë e madhe pagane. Para gjithë turmës që ishte mbledhur, i hodhi idhujt me forcë në tokë dhe i shtypi. Paganët u vërsulën menjëherë mbi të dhe e çuan të lidhur te sundimtari Apelianus. Kur e pa të ulur në platformë dhe duke i dënuar të krishterët me tortura, shpirti i tij u mbush me indinjatë. Ai nxitoi me guxim drejt tij dhe do ta kishte goditur, po të mos e kishin frenuar ushtarët që qëndronin përreth. Sundimtari u mrekullua nga guximi i këtij asketi të veshur keq dhe urdhëroi ta hidhnin në burg. Atje ai gjeti shumë të krishterë të mbyllur për besimin e tyre në Krishtin. Me fjalë të ngrohta dhe plot dritë forcoi të gjithë ata që prisnin orën e martirizimit. Askush nuk kishte më frikë dhe askush nuk e mohoi besimin e tyre në Zotin e vërtetë. Të gjithë së bashku derdhën gjakun e tyre me gëzim dhe ia dorëzuan shpirtin Zotit. Në fund ishte radha e vetë Epimakut të qëndronte përpara veglave të martirizimit. Xhelatët e varën dhe filluan t'i grisin mishin me kthetra hekuri. Më pas i kanë gjuajtur me gurë dhe i kanë shtypur brutalisht eshtrat e trupit. Mes dhimbjeve të tij, ai thirri me zë të lartë se dëshironte të ndante vuajtjet e Krishtit të tij. Ai madje iu lut torturuesve që t'i vendosnin një kurorë me gjemba dhe ta kryqëzonin, ashtu siç e kryqëzuan Zotin e tij. Shumë njerëz ishin mbledhur përreth dhe po shikonin torturat e tmerrshme të dëshmorit trim. Mes turmës qëndronte një grua që shihte vetëm me njërin sy, pasi tjetri ishte i verbër. Ajo e simpatizoi thellë shenjtorin dhe qau me shpirt për dhimbjet e tij të padurueshme. Në atë moment një pikë gjaku i tij u drodh dhe ra mbi syrin e saj të sëmurë. Menjëherë shikimi iu rikthye plotësisht, sikur të mos kishte pasur kurrë verbëri. Gruaja bërtiti me gjithë forcën e saj se i madh është Zoti që rrëfen martiri. Pastaj xhelatët prenë me shpatë kokën e bukur të Shën Epimakut. Kështu ai ia dorëzoi shpirtin Krishtit, për hir të të cilit kishte luftuar me aq guxim. Të krishterët e devotshëm e morën me nderim reliktin e tij të shenjtë dhe e varrosën me nder.