Ο υποτακτικός που έγινε μάρτυρας και το σεντούκι που κινούνταν μόνο του

Ένας νέος μοναχός αρνήθηκε να θυσιάσει στα είδωλα και αποκεφαλίστηκε στην Αλεξάνδρεια για το όνομα του Χριστού. Όμως το σεντούκι με το λείψανό του έβγαινε μόνο του από το Άγιο Βήμα κάθε φορά που τελούνταν η θεία Λειτουργία. Το θαυμαστό αυτό περιστατικό διασώθηκε στον Συναξαριστή του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη και διδάσκει βαθιά την αξία της υπακοής στον πνευματικό πατέρα.

Σε μια σκήτη της ερήμου ζούσε ένας αδελφός που υποτασσόταν σε έναν Γέροντα για αρκετά χρόνια με ζήλο. Κάποια στιγμή όμως, από φθόνο του δαίμονα, βγήκε από την υπακοή του χωρίς καμία εύλογη και σοβαρή αφορμή. Ο Γέροντας τον επιτίμησε και του έδωσε κανόνα για την παρακοή την οποία είχε διαπράξει.

Εκείνος όμως καταφρόνησε και το επιτίμιο και τον κανόνα και ξεκίνησε να κατεβαίνει στην Αλεξάνδρεια. Εκεί τον συνέλαβε ο ειδωλολάτρης άρχοντας της πόλης επειδή ομολογούσε με παρρησία τον Χριστό. Του αφαίρεσαν βίαια το μοναχικό σχήμα και τον πίεζαν με κάθε τρόπο να θυσιάσει στα είδωλα.

Όμως ο νεαρός αδελφός στάθηκε ακλόνητος και αρνήθηκε σταθερά κάθε προσφορά και κάθε απειλή. Επειδή ο άρχοντας δεν κατάφερνε να τον μεταπείσει, διέταξε να τον δέρνουν ανελέητα με νεύρα βοδιών μέχρι αιμορραγίας. Έπειτα, βλέποντας την ακλόνητη ομολογία του, πρόσταξε να τον αποκεφαλίσουν έξω από την πόλη.

Το άγιο σώμα του το πέταξαν στα ερημικά μέρη για να γίνει βορά των άγριων σκύλων και των πτηνών. Κάποιοι φιλόθεοι χριστιανοί όμως πήγαν κρυφά μέσα στη νύχτα και πήραν με ευλάβεια το τίμιο λείψανο. Το τύλιξαν με μύρα και καθαρά σεντόνια και το τοποθέτησαν προσεκτικά μέσα σε ένα ξύλινο σεντούκι.

Στη συνέχεια έβαλαν το σεντούκι μέσα στο Άγιο Βήμα του ναού, τιμώντας το ως ιερό μαρτυρικό λείψανο. Όταν όμως τελούνταν η θεία Λειτουργία και ο διάκονος εκφωνούσε «Όσοι κατηχούμενοι προέλθετε», γινόταν κάτι παράδοξο. Το σεντούκι κινούνταν μόνο του χωρίς να το αγγίζει κανένα ανθρώπινο χέρι μπροστά σε όλους.

Έβγαινε από το Άγιο Βήμα, διέσχιζε ολόκληρο τον ναό και στεκόταν ακίνητο μέσα στον νάρθηκα. Παρέμενε εκεί ώσπου να ολοκληρωθεί η απόλυση της θείας Λειτουργίας από τον λειτουργό ιερέα. Έπειτα ξαναγύριζε μόνο του στη θέση του μέσα στο ιερό βήμα, αφήνοντας τους πιστούς εκστατικούς.

Το θαύμα αυτό επαναλαμβανόταν σε κάθε θεία Λειτουργία και προκαλούσε μεγάλη έκπληξη στους παρευρισκόμενους. Όλοι ρωτούσαν με απορία ποιο μυστήριο κρυβόταν πίσω από αυτή τη συγκλονιστική και ασυνήθιστη κίνηση. Η φήμη του γεγονότος έφτασε σύντομα σε έναν μεγάλο και θεοφόρο πατέρα της ερήμου εκείνης της εποχής.

Εκείνος παρακάλεσε θερμά τον Θεό να του αποκαλύψει την αιτία του παράδοξου αυτού θαύματος. Ο Κύριος εισάκουσε γρήγορα τη δέηση του ασκητή και του έστειλε άγγελο από τον ουρανό. Ο άγγελος του είπε πως οι απόστολοι έλαβαν από τον Χριστό την εξουσία να δένουν και να λύνουν.

Την ίδια εξουσία την παρέδωσαν στους διαδόχους τους, δηλαδή στους πνευματικούς πατέρες κάθε εποχής μέχρι σήμερα. Ο αδελφός αυτός έχυσε το αίμα του για τον Χριστό και έλαβε τον στέφανο του μαρτυρίου. Όμως είχε αφήσει την υπακοή του Γέροντα και είχε καταφρονήσει τον κανόνα τον οποίο εκείνος του έδωσε.

Γι' αυτό δεν επιτρέπεται να μένει μέσα στο Άγιο Βήμα όταν τελείται η ιερή Λειτουργία. Ο θείος άγγελος τον οδηγεί έξω, στον νάρθηκα, μέχρι να τον λύσει ο πνευματικός του πατέρας. Κανένας άλλος δεν μπορεί να λύσει αυτόν τον δεσμό όσο ο Γέροντας βρίσκεται ακόμη στη ζωή.

Μόλις ο θεοφόρος εκείνος γέροντας έλαβε την αποκάλυψη, πήρε αμέσως το ραβδί του και ξεκίνησε. Πορεύτηκε στην έρημο όπου ασκήτευε ο Γέροντας του νεομάρτυρα και του διηγήθηκε όλη την υπόθεση. Ο πνευματικός πατέρας του μάρτυρα συγκλονίστηκε ακούγοντας όσα είχαν συμβεί στον πνευματικό του παιδί.

Μαζί κατέβηκαν χωρίς καθυστέρηση στην Αλεξάνδρεια και πήγαν στον ναό όπου φυλασσόταν το τίμιο λείψανο. Άνοιξαν με δέος και ευλάβεια το σεντούκι μέσα στο οποίο ήταν τοποθετημένο το άγιο σώμα. Έδωσαν και οι δύο μαζί τη συγχώρηση στον αδελφό, λύνοντας έτσι τον πνευματικό δεσμό της παρακοής.

Έπειτα ασπάστηκαν με δάκρυα το ιερό λείψανο και δοξολόγησαν τον Θεό για το μεγαλείο του. Από εκείνη τη στιγμή και ύστερα ο μάρτυρας παρέμενε ακίνητος μέσα στο Άγιο Βήμα. Το σεντούκι δεν ξανακινήθηκε ποτέ κατά τη διάρκεια της θείας Λειτουργίας μέσα στον σεβάσμιο ναό.

Η μνήμη του τιμάται σταθερά κάθε χρόνο στις δεκαπέντε Οκτωβρίου από την αγία μας Εκκλησία. Η διήγηση αυτή φανερώνει πόσο μεγάλη αξία έχει η υπακοή του μοναχού στον πνευματικό του πατέρα. Ακόμη και το μαρτυρικό αίμα δεν αναιρεί την ευθύνη της παρακοής χωρίς τη συγχώρηση του πνευματικού.