Vizioni i Agios Karpos dhe dashuria e Krishtit

Një dishepull i Apostullit Pal, i bekuar Karposh, nuk guxoi kurrë të kremtojë Liturgjinë Hyjnore pa pretenduar më parë një shfaqje hyjnore qiellore. Kur Shën Dionisi Areopagiti vizitoi Kretën, ai u prit në shtëpinë e këtij njeriu të veçantë dhe mësoi prej tij një histori tronditëse. Karposhi ishte njeri me virtyte të mëdha dhe dallohej për pastërtinë e lartë të mendjes. Ai kishte një aftësi të madhe për të parë hyjnoren dhe jeta e tij rridhte në komunikim të pandërprerë me qiellin. Por një herë ai u pikëllua thellë për shkak të një njeriu jobesimtar që kishte çuar në rrugë të gabuar një vëlla besnik nga Kisha. Dhimbja e tij ishte e madhe dhe zemra e tij ishte e shqetësuar nga ky fakt më shumë se në çdo kohë tjetër. Sigurisht, ai duhet të tregojë durim dhe të këshillojë me fjalë të dobishme vëllanë që kishte humbur rrugën. Ai duhet të fitojë akoma jobesimtarin me dashamirësi dhe t'i lutet me zell Zotit që t'i ndriçojë ata të dy. Por këtë herë Karposhi nuk e ka mbajtur dot zemërimin dhe hidhërimin. Natën vonë, kur afrohej ora e mesnatës, Karpos u ngrit si zakonisht për t'iu lutur Zotit. Ky zakon ishte për të i pandërprerë dhe përbënte burimin më të thellë të jetës së tij shpirtërore. Megjithatë, ndërsa qëndronte përpara Perëndisë, ai nuk mundi ta kapërcejë pikëllimin e rëndë që i kishin shkaktuar ata dy njerëz. Ai filloi të mendojë se ata që shtrembërojnë rrugët e drejta të Zotit padrejtësisht vazhdojnë të jetojnë në tokë. Kështu ai iu lut Zotit që të lëshonte zjarr nga qielli dhe t'i djegë të dy plotësisht. Ndërsa lutej në këtë mënyrë, papritmas dhoma ku ai qëndronte u drodh dhe u nda në dysh. Atij iu duk se tani ishte në një hapësirë ​​të hapur dhe një flakë e ndritshme po zbriste drejt tij nga lartësitë. Duke ngritur sytë lart, ai pa qiellin e hapur dhe në të Jisu Krishtin të ulur në fronin e lavdisë. Rreth Zotit qëndronin një mori engjëjsh të panumërt në formë njerëzore dhe i shërbenin atij me frikë dhe dashuri të paimagjinueshme. Pastaj duke hedhur sytë poshtë, Carpus pa tokën të hapur dhe brenda saj u shfaq një humnerë e thellë e errët. Në buzë të humnerës qëndronin ata dy njerëz për të cilët ai me zemërim i kërkonte Zotit shkatërrimin. Ata kishin në sytë e tyre lutje dhe frikë të tmerrshme, sepse ishin gati të binin në humnerën e tmerrshme. Në humnerë u zvarrit një gjarpër i tmerrshëm, i cili kërcëllinte dhëmbët me furi dhe priste viktimat. Aty kishte edhe persona të tjerë që po i rrihnin dy mëkatarët dhe i shtynin drejt gojës së gjarprit. Kur Karpusi pa se ata që e kishin mëshiruar ishin gati të binin dhe të gllabëroheshin, u mbush me gëzim të madh. Ai nuk po shikonte më aq shumë qiellin e hapur dhe Zotin Jisu, sa humbjen e afërt të atyre dy njerëzve. Por për shkak se ata nuk ranë në humnerë, ai përsëri filloi të hidhërohej dhe të indinjohej brenda vetes. Kështu ai iu lut përsëri Zotit që ata të përmbyseshin një herë e përgjithmonë dhe të humbisnin në errësirën e humnerës. Por kur i ngriti sërish sytë drejt qiellit, pa diçka që e preku thellë dhe i ndryshoi zemrën përgjithmonë. Ai pa Jisu Krishtin të ngrihej nga froni i tij qiellor dhe t'u afrohej dy njerëzve që qëndronin në buzë. Zoti shtriu dorën drejt tyre me dashuri dhe engjëjt i mbajtën fort dhe i tërhoqën nga humnera. Pastaj Krishti u kthye nga Karpusi dhe i foli atij fjalë që ishin gdhendur në të përgjithmonë. Ai e pyeti përse dëshironte humbjen e vëllezërve të tij dhe e ftoi të imitonte vetë Shpëtimtarin. Ai i zbuloi se është gati të vuajë përsëri për shpëtimin e njerëzve, për sa kohë që ata të largohen nga rrugët e tyre të liga. Shën Dionisi e përmend këtë histori në letrën e tij drejtuar murgut Demofil për të na mësuar butësinë. Ai na nxit që të mos jemi mizor ndaj vëllezërve tanë mëkatarë. Të mos dëshirojmë dënimin e tyre, por pendimin dhe kthimin e tyre te Zoti i mëshirshëm.