Apostull Kodratos dhe drita e së vërtetës

Në zemër të Athinës së lashtë, ku ende lulëzonin shkollat ​​filozofike dhe sundonin sofistët, një dishepull i Krishtit u ngrit në këmbë dhe ua mbylli gojën oratorëve më të famshëm të epokës. Pak më vonë, një turmë e zemëruar e vrau me gurë, por hiri hyjnor e mbajti gjallë për të vazhduar predikimin e Ungjillit. Kodratos ishte një nga shtatëdhjetë apostujt dhe jetoi në vitet e Zotit tonë Jisu Krisht. Ai ishte një njeri modest, i urtë, me arsim të lartë dhe i talentuar me një aftësi të rrallë dialektike që e dallonte ndër bashkëkohësit e tij. Kur u bë dishepull i Krishtit, ai mori me bollëk hirin e Frymës së Shenjtë dhe iu përkushtua me gjithë zemër shërbesës së fjalës. Kisha e emëroi peshkop të Athinës, në një qytet që kishte nevojë për një pastor me dije të thellë dhe fuqi falëse. Me fjalët e tij të frymëzuara hyjnore ai udhëhoqi shumë paganë në besimin e vërtetë dhe tregoi rrugën që të çon te Shpëtimtari Krisht. Biografi i tij e krahasoi atë me një yll mëngjesi që shkëlqen nëpër retë e errëta të idhujtarisë. Kudo që kalonte, ai shpërndau errësirën e gabimit dhe ndezi në shpirtra flakën e dijes hyjnore. Suksesi i madh i predikimit të tij shkaktoi zilinë e armiqve të besimit, të cilët nuk duronin t'i shihnin idhujt të braktisur. Sofistët e Athinës, në pamundësi për ta përballur me argumente, u kthyen kundër tij me dhunë dhe kërcënime. Ata zgjuan njerëzit dhe ranë mbi të me gurë, siç kishin bërë dikur hebrenjtë me martirin e parë Stefan. Kodratos i duroi me guxim gurëzimet dhe torturat e tmerrshme, pa e larë mendjen. Më në fund ai u dëbua nga dioqeza e tij dhe u detyrua të largohej nga qyteti që donte aq shumë. Por zelli i tij nuk u shua, por u ndez edhe më shumë mes sprovave. Ai marshoi në Magnezi të Azisë së Vogël, ku përsëri filloi të predikonte me guxim fjalën e Perëndisë. Puna e tij e ndritur e mësimdhënies bëri mrekulli të reja atje, ndërsa i largoi shpirtrat nga idhujtaria. Ai shkatërroi tempujt demonikë me lutjen e tij dhe shkatërroi idhujt që mbanin robër njerëzit. Shumë paganë pranuan pagëzimin e shenjtë dhe u përfshinë në Kishën e Krishtit me gëzim dhe mirënjohje. Në vitin e njëqind e njëzet e gjashtë pas Krishtit, Shën Kodrato shkroi një Apologji të madhe në mbrojtje të besimit të krishterë dhe ia paraqiti perandorit Hadrian. Ky tekst ndikoi ndjeshëm në rrjedhën e persekutimeve, pasi perandori nxori një dekret që ndalonte të dënohej dikush pa arsye. Apologjia ishte e njohur për historianin Eusebius në shekullin e katërt dhe sot ka mbijetuar vetëm një fragment i vogël. Në këtë shenjtori pohon se veprat e Shpëtimtarit ishin gjithmonë të dukshme, sepse ato ishin të vërteta dhe se shërimet dhe ringjalljet e të vdekurve u bënë të dukshme për shumë njerëz. Ata që u përfituan nga Krishti vazhduan të jetonin për shumë vite pas Ngjitjes së Tij dhe disa arritën në ditët e vetë apostullit. Megjithatë, përgjigja e Hadrianit ndaj këtij predikimi të guximshëm ishte e ashpër dhe e parevokueshme. Paganët e pabesë e hodhën shenjtorin në burg dhe e tiranizuan për një kohë të gjatë nga uria e tmerrshme. Kështu e privuan atë nga ushqimi nga ai që ushqeu shpirtrat me fjalën që të çon në jetën e përjetshme. Apologjeti i madh i besimit më në fund ia dorëzoi shpirtin e tij të shenjtë Zotit, duke marrë nga duart e Krishtit kurorën amarante të martirizimit. Martirizimi i tij ndodhi gjatë sundimit të perandorit Hadrian, në vitet kur besimi i ri u sprovua rëndë nga persekutimi. Trupi i tij i ndershëm u varros me nderim në Magnezi, ku ai kishte përfunduar rrugën e shërbesës së tij apostolike. Nga varri i tij rrodhën shërime të pasura dhe ngushëllim shpirtëror tek ata që iu afruan me besim dhe përulësi. Të sëmurët u shëruan, të trishtuarit ngushëlloheshin dhe besimtarët merrnin forcë nga prania e relikes së shenjtë. Kisha e nderon kujtimin e tij më njëzet e një shtator, ndërsa përkujtimin e dytë e ka më 4 janar. Jeta e tij mëson se e vërteta e Ungjillit fiton gjithmonë, edhe kur përballet me zemërimin e të fuqishmëve të tokës. Apostulli Kodratos ishte një shembull i shkëlqyer i një bariu që ndërthurte urtësinë me butësinë dhe paturpësinë me frikën ndaj Zotit. Ai ndërthuri mësimin e thellë me shenjtërinë e përjetuar dhe la gjurmë të pashlyeshme në historinë e Kishës së hershme.